ერთი წამითაც კი არ დავთმობ იმას ვინც მიყვარს...

იმედისმომცემს მე არაფერს დაგპირებივარ და არც ის მითქვამს, უცილებლად, რომ შეგხვდებოდი, ბევრჯერ გითხარი, რომ სხვა მიყვარს, არ დამიჯერე, მე გაფრთხილებდი, რომ ვერასდროს შემეხებოდი.

სიყვარული თბილისურად V (რომანს არ აქვს დასასრული)

სალომე და ნიკუშა ერთმანეთზე გიჟდებოდნენ, ელენე და გიო ფლირტს განაგრძობდნენ, აი თინა კი სულ უბღვერდა გეგას ერთ დღესაც როცა მარტო დარჩნენ... გეგა: თინ თინა: რა გინდა გეგა: ჩემი გოგო გახდი რა <3 თინა: რა ხუმარახარ გეგა: ესე ხოო წავედი მე...

ყავა არ მინდა წყალიც მეყოფა

ყავა არ მინდა წყალიც მეყოფა თქვენ მხოლოდ მთებში მაცხოვრეთ სადაც გზას ნამი ეტყობა იქ სადაც სული დავტოვე..სასახლე არ მსურს. ვიცხოვრებ ქოხში მთიულ ქმარსა და შვილებთან ერთად სულის წაბილწვას თბილისში მოვრჩი ჰოდა მივდივარ მე მთაში ღმერთთან.იქ სადაც

არ დაგთმობ(5)

დედაჩემი მირეკავდა.. მისი ნომრის დანახვისას მივხვდი როგორი ცუდი შვილი ვარ... რამოდენიმე დღეა მისთვის არ დამირეკავს.. _ხო დეე.. _ სად ხარ შვილო დაკარგული არ უნდა გამაგებინო შენი ამბები? გასკდა გული ნერვიულობით..

არ გაჩვეულებრივდე!

მთელი გზა კრინტი არ დაუძრავს. არაერთხელ ვცადე გამოვლაპარაკებოდი, მაგრამ ვერაფრით რომ ვერ მოვახერხე მისი მოღუშული სახის შეცვლა, ხელი ჩავიქნიე და გავჩუმდი, თუმცა გულში მთელი ხმით ვყვიროდი და ,,ტკბილი'' სიტყვებით ვამკობდი ელის, რომლის რჩევითაც

არ დაგთმობ(4)

სხლში მალე მოვედით, ნინის აბაზანაში შევასწარი ცხელი შხაპი მივიღე და გავთბი..._აბაზანა თავისუფალია, შეგიძლიათ შებრძანდეთ..ვუთხარი ნინის და ტელეფონს გადავწვდი ხატიას დავურეკე ხვალის ამბები დავაზუსტე.. ნინის ტელეფონიც აწკრიალდა ირაკლი რეკავდა, არ

არ დაგთმობ(3)

დილით მაღვიძარას ხმამ გამაღვიძა, საშინლად დაღლილი ვიყავი,4საატიც არ მეძინა, ისეთი შეგრძნება მქონდა თითქოს გირები მეკიდა მთელს სხეულზე. მაინც ავდექი სხვა გზა არ მქონდა, სასწავლებელში აუცილენლად უნდა წავიდე. იურიდიულზე ვსწავლობ პირველ კურსზე ვაარ,

არ დაგთმობ(2)

ორივე ცდილიბდა მღელვარება არ შეემჩნიათ მაგრამ მაინც ეტყობოდად რომ ნერვიულობდნენ.. მინდოდა ხატიასთან მისვლა და ჩახუტება მაგრამ თავი შევიკავე,წესით ეხლა მეც ბედნიერი უნდა ვიყო ჩემი საუკეთესო მეგობრის ბედნიერებით მაგრამ ეხლა შიშს უფრო ვგრძნობდი ვიდრე

არ დაგთმობ (1)

ქარიანი ამინდი იყო ქუთაისისთვის დამახასიათებელი... ეშკარად იგრძნობა ნოემბრის სუსხი.. მანქანაში ხატიას მშობლები დამხვდნენ ლელა დეიდა ზაზა ბიძია.. მოკლე მისალმებით შემოვიფარგლე.. არ მიმილოცია რადგან ისინი ეხლა უფრო გაღიზიანებილები იყვნენ ვიდრე

მაინც არ მჯერა!

თუ მომავალში შენგან წასვლა მერგო სასჯელად,სხვა შევიყვარო?! ადვილია ასე სათქმელად.მე სიყვარულმა მიწას დამცა,ცამდე ასული,ძალიან მიჭირს, რომ გიწოდო,ჩემი წარსული..ააფერადე, მოდი ისევ ჩემი ცხოვრება,რომ კვლავ ეწოდოს ჩვენს სიყვარულს განმეორება!ჩემგან