სამიზნეა ნიცა ანჯაფარიძე //სრულად//

ნიცას მკლავებში მოქცეული მეორედ დაიბადა და ყველაფერი შეიცვალა...ღმერთო როგორ ძალიან უყვარდა ბაბლუანს ანჯაფარიძეების ქალი...იმდენად ძალიან,რომ საკუთარი თავისთვისაც არ ემეტებოდა...ეშინოდა მისი შეხების,რომ არ დაეფრთხო...ეშინოდა მისი დაკარგვის,თუმცა ეს

შავი გედი (სრულად)

-ვაიმეე, გააჩერეთ მანქანა!.. - შეჰკივლა ორმოცდაათიოდე წლის ჭაღარა ქალბატონმა აღელვებული ხმით. -რას აკეთებს, კაცო?! - სათვალე მოიხსნა იქვე მდგომმა კაცმა. -არ აპირებს გაჩერებას?! - გადასჩურჩულა ახალგაზრდა ქალმა გვერდით მდგომ მეგობარს.

გულის გავლით სულამდე (სრულად)

-ჩემთვის შენ მზის სხივი იყავი ლინა რომლის შეხებაც მწვავდა და ვერიდებოდი-სიგარეტს გაუკიდა და პირველი ნაპასის ბოლი ზეცაში გაუშვა -შენ კი სანთლი გეჭირა და ისე იკაფავდი გზას, როცა მე ზუსტად შენს გვერდით ვიყავი-ისევ გაეღიმა -არასდროს მციებია, მაგრამ

კესანები (სრულად)

უსასრულოდ დიდი მოეჩვენა კესანეს ეს გზა, მაგრამ მიხვდა, რომ ცხოვრებაში პირველად, სწორ გზაზე იდგა და მზად იყო, რომ თუ ამ გზაზე რაიმე დაბრკოლება დახვდებოდა ყველაფრის ფასად გადაელახა, რადგან მისი სიყვარული გულში ამ დრომდე გიზგიზებდა და თავს საბოლოოდ

სასწაული ♡ ( სრულად)

სადღაც სასწაულის მოლოდინში ერთნაირად ანთია სანთელი ფანჯარაშიც და მეოცნებეს გულშიც ♡

მიწის ყივილი - თავი III

მაღალმთიანი აჭარის ღამე სხვანაირია. აქ სიბნელე უბრალოდ სინათლის არყოფნა არ არის — ის სუნთქავს, გისმენს, გითვალთვალებს. ქარი მთებს შორის დადიოდა და სასტუმროს ძველ კედლებს ეჯახებოდა, თითქოს გაფრთხილებას ცდილობდა.

გატაცება შეყვარებამდე (სრულად)

და რა შეიძლება დაემართოს ოცდასამი წლის გათამამებულ,სრულიად უზრუნველყოფილ გოგოს,მაშინ როდესაც არაფერი აკლია.ყველაფერი იმაზე მეტი აქვს,ვიდრე საჭიროა.ყველა თავს ევლება და ზედმეტად ნიავიც კი არ ეკარება.

ყინულის ტალღა-ნოას/სულის ძიება (+18 სრულად)

კვლავ დაბნელდა ნოას სამყაროში... გაღვიძების შემდეგ პირველად ეშინოდა თვალების გახელის... აუტანელი სიცარიელის შეგრძნებას მთლიანად ჰყავდა შეპყრობილი...

შეწყვიტე თოვა (სრულად)

უსიტყვოდ ამოიარა გზის პირი მირიანმა. ძვირფას ტვირთს გულში გამეტებით იხუტებდა. როცა პირველად დაინახა, ფიქრადაც კი არ გაუვლია, რომ მისი შეხების შანსი ოდესმე მაინც ექნებოდა, აი ახლა კი...

უდრის გულს (სრულად)

ვიჯექი ძველი ფარეხის იმ კუთხეში, სადაც ფასადის გალამაზების საჭიროებაც კი არ იდგა. ვუყურებდი იმ პატარა ლურსმნით ამოკაწრულ გაუმხელელ საიდუმლოს და ვტიროდი.