წითელი საოცრება

ბოლოს მანქანა საბოლოოდ გაჩერდა. ძრავის მონოტონური ხმაურიც მიწყდა. კარი ნელა გაიღო და მანქანიდან წითელი საოცრება გადმოვიდა. დიახ! არ გატყუებთ, ნადვილად წითელი საოცრება იყო, გრძელი წითელი, ხვეული თმებით, რომელსაც თითქოსდა

წითელი ქაოსი (სრულად)

თავს თანხმობის ნიშნად ვუქნევ და ვერც კი ვხვდები, ამას რატომ ვაკეთებ. მე ხომ მის გარეშე არ ვარსებობ? მიღიმის და ჩემივე კითხვის პასუხს ვხვდები. „მის თხოვნას ვასრულებ“ რომ მთხოვოს ახლავე გადავეშვები მდინარე „ვერაში“. მის თვალწინ წამოვეცმები სარზე...

წითელი ზღვა -4- {დასასრული}

''ზღვა ეხატა... განა ლურჯი? არა, არა! ეს წითელი ზღვა იყო! თამთიკესავით წითელი, მიუხედავად იმისა, რომ არ იცოდა ეს სიწითლე რას ნიშნავდა და რაში გამოიხატებოდა...''

წითელი ზღვა -3-

''შენ ისედაც წითელი ხარ, ლიქოკელო! წითელი ზღვა! ამიტომაც ჩაგაგდე იმ დღეს ზღვაში... მინდოდა მენახა, როგორ გააწითლებდი მას... სხვა ვერაფერი მოვიფიქრე. მაპატიე.''

წითელი ზღვა -2-

''ძალიან უნდოდა ეს რეაქცია უკურეაქციით შეეცვალა მაგრამ თითქოს ასე იყო დადგენილი და თედოს დანახვით გამოწვეული გრძნობებისთვის საერთოდ ხაზის გადასმა ან რამით შეცვლა თამთიკემ აგერ უკვე ერთი თვის განმავლობაში ვერ შეძლო.''

წითელი ზღვა -1-

''მესამე წამს აბობოქრებული ტალღა დაინახა, რომელმაც მზერა დაუბინდა... მეოთხე წამს ხელ–ფეხი შემოეყინა და ფართხალი შეწყვიტა... მეხუთე წამს უკვე ფსკერისკენ მიცურავდა... თვალები ეხილა, მაგრამ ვერაფერს ხედავდა...''

ჭიქა წითელი ღვინო (სრულიად)

-მოკლედ მაგრად ვაჯაზებთ რა, ჩვენს ატრაქციონზე უნდა ვიკატაოთ. ამბობს ნინა და ეღიმება. -ხო, მერე კიდე ბიჭებს გავუაროთ და გავიდეთ სადმე რა. თქვა ხატიამ თავისი აზრით კმაყოფილმა. -მე მერე სახლში დამტოვეთ და თქვენ წადით, არ მინდა სადმე გიჟურ გარემოში

ჭიქა წითელი ღვინო (2 თავი)

უბრალოდ მთაწმინდის ქუჩებში დავსეირნობდით ფეხით. წარმოიდგინეთ პლეხანოვიდან მთაწმინდაზე, თან კოკისპირულ წვიმაში. შემდეგ ვანიკომ და ალექსანდრემ ამოგვაკითხეს. ვანიკოს და ხატიას ტომის და ჯერის მიამსგავსებდით. აი პოზიტივა და ალექსანდრე ერთად სასწაული

წითელი ფორთოხალი (5)

შეხედე! შეხედე იმ ბიჭს როგორ გიყურებს.. თვალებით გჭამს,უნდა რომ მოვიდეს, სასმელზე დაგპატიჟოს, ათასი სისულელეებით გამოგიჭედოს თავი. ჰგონია რომ სულელი გოგოსავით წამოეგები.

წითელი ფორთოხალი (4)

ყოველთვის მაოცებდნენ ხელოვანი ადამიანები. ისინი მუდამ თავიანთი ცხოვრებით ცხოვრობენ და ალბათ ამიტომაცაა,რომ ვაფასებ.. ვაფასებ თითოეულ მათგანს. ისინი არიან ჩემთვის ადამიანები, რომლებიც ბდნიერებას ხელოვნების საშუალებით ისრუტავენ. ვაფსებ,რადგან შეუძლიან