პაემანის დღიურები: ლოდინი, წუწუნი და ფეისბუქის მეგობრების სახე

ექვსი ნომერი ჩემკენ მოდიოდა, მოდიოდა რა, სამ ნაბიჯში ჩემთან გაჩნდა. ხბოს მზერით ავხედე. მე მას მხოლოდ მხრებამდე ვწვდებოდი. - რა? - მხოლოდ ეს ვკითხე და გული ყელში მომაწვა. - არაფერი, - მიპასუხა ღიმილით. გაკოცებ ახლა და სახლში რომ ახვალ, დაგირეკავ,

არასოდეს გამიშვა V

რამდენ ნაბიჯსაც გადმოდგამდა ჩემკენ,მე იმდენივეს ვდგამდი უკან,რამაც კიდევ უფო შეიყვანა აზარტში..გული გამალებით მიცემდა,იმის მიუხედავად რომ მასზე საშინლად ვიყავი ნაწყენი,მაინც მინდოდა შემხებოდა და ძველებურად შემოეხედა ჩემთვის..

გოგონა ქუჩის ბოლოდან(თავი 8)

_ფუ უაზრო, იდოტი, კრეტინი,გოგოსთან მოქცევაც არ იცის უზრდელი_ვლანძღავდი და თან დაკუჭულ კაბას ვისწორებდი თავი, რომ ავწიე და გარემოს შემოვავლე მაშინ მივხვდი სად ვიყავი და სიხარულისგან ავივსე, უზომოდ მიყვარს სვანეთი და სვანი ხალხი მათი ყოველი ტრადიცია,

შეუფასებელი გრძნობა თავი 3

თანამდებობისთვის შეუფერებელო ადამიანებო,ამ ბოლო დროს თქვენ ორი სირთულეებს მიქმნით.გაბრიელის და ლევანის მიმართულებით გაიშვირა ხელი გოგიმ. -არც მე არ მომწონს შენი არეული საუბარი, ამ ბოლო დროს.წადი წაუძინე,ძალა მოიკრიბე და შემდეგ მოდი სამსახურში.უთხრა

სოხუმსკი (დასასრული)

ცხოვრებაში პირველად იგრძნო თუ რას ნიშნავდა ნამდვილი სიყვარული, იმ ერთისადმი აღუწერელი გრძნობა და ამ გრძნობას თანმდევი მისი დაკარგვის შიში. წარსულმა, რომელმაც მთლიანად დაანაწევრა ბოკუჩავა, ახლანდელშიც გადმოინაცვლა. მაინც არ ანებებდა თავს ის წლები.

გოგონა მზის ჩრდილში (პროლოგი)

ნინელის ჰგონია, რომ როგორც იქნა მოვიდა ის ნანატრი დრო, როდესაც მშვიდად შეუძლია თქვას - ეს ბედნიერი დასასრულია!... მაგრამ, როდის იყო ცხოვრება იმას გვაძლევდეს, რაც გვსურს ან ვიმსახურებთ?! ახალგაზრდა წყვილს

მაგიაზე შეყვარებული. ( დასასრულის დასაწყისი - თავი მეორე)

წუთიერად ოთახში ყველა ერთად ალაპარაკდა. არა ეს უფრო ყაყანს ჰგავდა. თითქოს რაღაც მიუღებელი ხდებოდა. გაბრიელმა საწერ მაგიდაზე კალამი დააკაკუნა იმის სანიშნებლად, რომ მისთვის მოესმინათ. - საკმარისია,

6 სიტყვა (სრულად)

ყველაფერი ჯერ კიდევ მაშინ დაიწყო, როდესაც მეგობრებმა 'გადამაგდეს' და მარტო მომიწია კაფეში წასვლა, რის გამოც ახლაც კი მადლობებს ვუხდი მათ. მახსოვს მაშინ ზაფხული იყო და ისე ცხელოდა, ყველაფერი იწვოდა.

არასოდეს გამიშვა IV

-ჩვენ ერთმანეთს არ ვიცნობთ?-მკითხა მან.. -არამგონია.-თავაზიანად გავუღიმე მე.. -მე ტანია ვარ.-თქვა მან. -კატერინა.-ვუთხარი თუ არა ჩემი სახელი ოთახში ბიჭებიც შემოვიდნენ. ტანიას თვალები სიხარულისაგან უბრწყინავდა,თითქოს დადნა.. მის მზერას თვალი

სიყვარული

ამბავი,რომელიც სრულიად შემთხვევით მოვისმინე ერთობ საინტერესო და სევდიანიცაა..სამარშუტო ტაქსით უნივერსიტეტიდან ვბრუნდებოდი.ჩემი ყურადღება ჩემს წინ მჯდომი ორი ახალგაზრდა გოგონას საუბარმა მიიპყრო,რომლებიც