ჩემი პირადი მცველი 12

_ ნიცა,გაჩერდი…მომისმინე. უსიტყვოდ მოტრიალდა და სახეზე მიაპყრო მზერა. _ სად ხარ? ნერვიულობს მამაშენი,სად წახვედი?_ შეწუხებული ხმა ჰქონდა ქალს.

სახურავიდან ღრუბლები უფრო ახლოსაა (სრულად)

ლონდონი 1922 წლის ნოემბერში არ სუნთქავდა, ის უფრო ხროტინებდა. ქარხნების მილებიდან ამოსული შავი კვამლი და ტემზის მყრალი ორთქლი ერთმანეთში ირეოდა და ქუჩებს სქელ, ყვითელ სუდარაში ახვევდა, რომელსაც ადგილობრივები „ბარდის წვნიანს“ ეძახდნენ. მაგრამ ამ

ღვინისფერი

ყავისფერი თმა ქარმა აურია, სევდიანი ხმა ნიავმა გააქრო, სავსე გრძნობები ღვინოს გაურია, ცრემლის მაგივრად კოცნამ დაადნო.

გზა შენამდე (თავი მეექვსე)

- გაჩერდი. გაჩერდი, გთხოვ. მორჩი, აღარ შემიძლია. შეჩერდი, გთხოვ. მოკვდება, მორჩი… ხელები შემოხვია მის უზარმაზარ მკლავს და ტირილით შეევედრა მოსეს გაჩერება. რამდენიმე წამის მერეღა მოეგო მოსე გონს და გაიგონა გოგოს ვედრება. იგრძნო მისი ხელი. გულ-მკერდი

გზა შენამდე (თავი მეხუთე)

- რა იყო, შენი ცოდვების მოსანანიებლად მოხვედი, დაიკო? ეს ხმა, ეს ტონი, ეს ადამიანი. ისევ დააპატარავა ლილე მისმა გამოჩენამ. ისევ უსუსურ გოგოდ აქცია. იმ პატარა ლილედ. - მენატრებოდი. შენი სუნი მენატრებოდა. როგორი იყო, როგორ გაატარე ეს თავისუფლების

"მზესუმზირა,რომელსაც ღიმილი აქვს"

ადამიანები მთელი ცხოვრება რაღაცას ვეძებთ-სიყვარულს,ბედნიერებას,მიზეზებს არსებობისთვის…და ხშირად რაღაც უბრალოსაც კი... ზოგისთვის უბრალოება დილის ყავაა... ზოგისთვის-ფანჯარაზე წვიმის ხმა...

ჩემი პირადი მცველი 11

ექოსკოპიაზე ნაყოფი უკვე დიდი იყო,ჩანდა პატარა არსება,როგორ მოძრაობდა მის სხეულში,მოისმინა გულის ცემა,რომელიც ძალიან ამაღელვებელი აღმოჩნდა.

თილისმა (7 თავი)

იმ ადგილიდან სადაც მანქანა იდგა დაახლოებით ათ მეტრში უცნაური რამ ვიპოვნე. გაოგნებულმა მობილური ამოვიღე და ფოტო გადავუღე. უზარმაზარი ნაკვალევი იყო, ფეხი იმ კვალში ჩავდგი და ნერვიულად ჩამეცინა. ეს არსება ჩემზე ალბათ სულ ცოტა ერთი მეტრით მაღალი უნდა

,,ისევ აყვავდება იასამანი'' (მესამე ნაწილი)

დილით ნათიას ჯერ კიდევ ეძინა,შალვამ ოთახში რომ შეაკითხა,მხოლოდ ახლა დააკვირდა რომ მისი სიფრიფანა გოგო,დაქალებულიყო,სახეზე ახალი ღარები გასჩენოდა,მისი უდარდელობა სადღაც გამქრალიყო და ძილშიც კი იტანჯებოდა.უნდოდა ეტირა მაგრამ ამ დროს ნათიას გაეღვიძა.

ჩემპიონი (ნაწილი 19 - დასასრული)

მარიამი რამდენიმე წამით გაშეშებული იდგა, წვიმა სახეში ეხეთქებოდა, ფეხებთან კი სისხლიანი წყალი გუბედ გროვდებოდა, ხან ირაკლის უყურებდა, ხან მამამისს..თითქოს გონება უარს ამბობდა იმის დაჯერებაზე რასაც ხედავდა, შემდეგ უცებ გამოფხიზლდა.