გატეხილი გულები (4 თავი)

შუა დღისთვის გავიღვიძეთ რესტორანი შვიდზე მქონდა დაჯავშნილი ამიტომ არ ვჩქარობდით, კაბაც უკვე შერჩეული მქონდა თეთრი მოკლე წელზე მოდგმული ამოღებული დაშვებული დეკოლტეთი და ზურგით ექვსისთვის უკვე მზად ვიყავით ბიჭებმა მოგვაკითხეს ყველამ რესტორანში

ნიშნულები კარის ჩარჩოზე (სრულად)

შეხედე... ეს ხაზი მე ვარ, ათი წლის. ეს კი შენ ხარ, როცა პირველად ჩამოგიყვანე აქ. ბებიაშენი ყოველ ზაფხულს გზომავდა. სულ იმას ამბობდა, ისე სწრაფად იზრდება, მეშინია, ერთ დღეს ჭერს არ მიწვდეს და აქ ვეღარ დაეტიოსო.

ჩემპიონი (ნაწილი 14)

- ჯანდაბა… ასე ძალიან შორს შევტოპავთ - ჩახლეჩილი ხმით თქვა ირაკლიმ, მარიამი გამომწვევად უყურებდა. - და რისი გეშინია ასე ძალიან? იქვე, მაგიდაზე დადებული ვისკის ჭიქა აიღო, მოძრაობის დროსაც კი თითქოს იწვევდა.. მის კაბაზე ჩამოკიდებული პატარა ოქროსფერი

"კასიანა" (თავი V)

სამხრეთის სასახლეში გაზაფხული განსაკუთრებული იყო. ღია ფანჯრებიდან აყვავებული ალუბლისა და ნედლი ბალახის სურნელი შემოდიოდა, რომელიც დარბაზში ანთებული არომატული სანთლების სუნს ერეოდა. მზე უკვე ჩასულიყო, მაგრამ ცაზე მაინც დარჩენილიყო ვარდისფერი ზოლი —

აივანი მაზნიაშვილზე (VIII თავი)

— მთელი ოთხი დღეა ვცდილობდი გამეხსენებინა, რატომ იყო ეს ბინა ასეთი დიდი და ცარიელი. დღეს კი გავიღვიძე, სამზარეულოში ყავას ვადუღებდი და უცებ მივხვდი — საძინებელში ვიღაც წითური გოგო მყავს „დატყვევებული“, რომელიც ჩემს საწოლსაც ითვისებს და ჩემს ძაღლსაც.

ჩემი პირადი მცველი 6

_ დაიღალე?_ თანაგრძნობით ჰკითხა. _ ცოტა… _ სახეზე ბევრი გაწერია…_ ჩაეღიმა,რამდენიმე ნაბიჯით ისევ ქვევით ჩამოვიდა ნიცასთან. _ ნუ მოდიხარ,რას აკეთებ,ძლივს აგივლია…_ გული დაწყდა გოგოს. _ აბა რა ვქნა აქ ხომ არ დაგტოვებ?_ ხელი გაუწოდა ბიჭმა,ნიცამ თავისი

მებაღე - თავი 32

-მას უყვარხარ. -თქვა ბოლოს პირდაპირ და თვალებში შეხედა.მილენამ მაშინვე მოარიდა მზერა. -ეს სიყვარული არაა. -ვიცი. -მყისიერად უპასუხა ანამარიამ. -მაგრამ იოანესთვის არის. მილენა პირველად გაჩუმდა. ანამარია წამოდგა და ფანჯარას მიუახლოვდა. -როცა ჩემზე

პირობითი სიყვარული (თავი 17)

მზის სხივები საძინებელში ისე იჭრებოდნენ, თითქოს წუხანდელი ღამის მძიმე, სქელი წყვდიადის გაფანტვას ცდილობდნენ. ნინამ თვალები გაახილა და პირველი, რაც იგრძნო, ოთახში დამდგარი უცნაური სიჩუმე იყო ისეთი, ქარიშხლის შემდეგ რომ დგება ხოლმე. მკლავზე, სახვევის

მანათობელი გრძნობა - თავი 18

გაზაფხულის ჩვეული დილა იყო, ისეთი თბილი, ისეთი მზიანი თითქოს ბუნებაც ზეიმობდა ახალ სეზონს. ამინთან ერთად მეც გამოვიზაფხულე და ჯინსის თხელი კაბით გავეშურე თამოსთან. ქალაქს უკვე ეღვიძა და ჩვეულ ქაოსში ჩართულიყო. არ წყდებოდა ჩიტების ჟღურტული, ჟრიამული,

თილისმა (5 თავი)

დაგეგმილზე ადრე დავბრუნდით სახლში. მომხდარმა გოგონების განწყობა შეცვალა. წამოსვლისას ერთხელ კიდევ გავხედე სასახლეს და ხელი დავუქნიე დამშვიდობების ნიშნად.