ზოი. პირველი ნაწილი (სრულად)

აგერ იმ მდელოზე ერთი ხე დგას. ეულად, მარტოსულად განაბული ითმენს შემოდგომის თავქარიანობას. ფესვები ღრმად და მყარად გაუდგამს მიწაში, რათა ზამთრის ცივმა და მშრალმა ქარმა არ მოგლიჯოს; თოვლის სიმძიმემ არ გადააყირავოს. თავის ჭრელა-ჭრულა ფოთლებს ხმაურიანად

იზაბელა +18 {5}

როგორც იქნა შედგა სასამართლო პროცესი..რომ არა ნათიას მიერ გამოჩენილი გამჭრიახობა სამართალი ვერ იზეიმებდა..იზაბელა ძალიან ცუდად იყო, ჰემოგლობინი კატასტროფულად დაუვარდა, მესამე ჯგუფის რეზუს უარყოფით სისხლს კი ვერსად შოულობდნენ

რაე (თავი 2)

"მალევე ჩაიცვა გოგონამ. მერე კი, სარკეს მიუახლოვდა. თავზე ნაჭრის შავი ნიღაბი ჩამოიცვა. მხოლოდ თვალები და ნესტოები ჰქონდა ამოჭრილი. ერთხანს ასე უყურა საკუთარ გამოსახულებას სარკეში, შემდეგ კი გადაიძრო. ხელი დასტაცა ზურგჩანთას და სწრაფად დაიძრა

გამიზნული შხამი #16 (+18)

მე გნახე, ელიზაბეტ. ქალები მართლა ეშმაკები ხართ. არ ვიცი, ის რა დადგმები იყო, ან ეს ნატალია საერთოდ რაში დაგჭირდა, მაგრამ შენი ტკივილი ალბათ ათი მეტრის რადიუსზეც იგრძნობოდა. ამას ვერ ითამაშებდი. არც რურუას სახლში მოგინდებოდა განმარტოება მის

დაცემა (სრულად)

ჭიქა არაყზე გაყიდულმა ვაგზლის ბოზებმა ამრეზით შემომხედეს. ერთმა წითურმა ზიზღისგან მობრეცილი სახე ამარიდა. იმ ცნობილ ადგილზე იაფფასიანი ნამუშევრებივით გამწკრივებულან ჩექმებიანი კატები.

ზოი. მეორე ნაწილი. თავი 5

ჩვენი სული უმოწყალოდ და დაუნდობლად შიშვლდება წარსულის სამარადისო და ამოუშლელ ნახატებში, რომლის ფონზე აწმყოში შენიღბულები ვდგავართ და საიდანღაც ფოტოს გვიღებენ, ზუსტად აფიქსირებენ სიშიშვლესა და ნიღაბს შორის არსებულ კონტარსტს.

მე და სიკვდილი(თავი 13) (დასასრული)

უკვე დაინახეთ რამდენჯერაც მოვკვდი, მაგრამ დღეს აღმოვაჩინე რომ თურმე ეს სიკვდილი სრული უაზრობაა. რამდენიმე თვეა რაც ამ გაურკვეველი ტიპის ნაწარმოებს ვწერ. ხოდა ახლა მინდა გითხრათ ერთი საოცარი რამ: თუ წინა თავები წაკითხული გაქვთ, ნახავდით რომ მუდმივად

ინორი.! (ლოცვა,ვედრება.) #1

ცრემლებით სავსე ოთახი.. ვარდისფერ ფერებში გაწყობილი, მაგრამ მაინც შავი აურით დაფარული ოთახი. თეთრი ავეჯით იყო დატვირთული, კედელთან ახლოს საწოლი იდგა, ვარდისფერი გადასაფარებლით და დათუნიებით სავსე. კედელსა და საწოლს შორის კი ოთხად მოკეცილი გოგო.

ზიზღნარევი სიყვარული (თავი5)

გიორგიმ დას შეხედა რომელიც განადგურებული იყო და ვერაფრით მიხვდა ასე რატომ განიცდიდა გოგონა ამ ყველაფერს, ვერც მიხვდებოდა რადგან სიამაყე და ღირსება ან თუნდაც ელემენტარული თავმოყვარეობა მისთვის დიდიხანია უცხო იყო. -ბატონო ალექსანდრე-აეტუზა

პატარძალი 《16》

-შენთან ლაპარაკს აზრი არ აქვს ხომ? -ბიჭებს რას ეუბნებოდი გუშინ , მე რომ შემოვედი და გაჩუმდით -ჩემი საყვარელი იყო შემოპარული და ბიჭებს ვეუბნებოდი მეტჯერ აღარ მოვიდეს-თქო -თარაშ ალეწილიც კი არასერიოზული ხარ -გაბრაზებული ვარ! -ჩემზე? -გიკვირს კიდეც?