დღევანდელი რეალობა

ამ ხალხს მობეზრდა ქართულ ოცნების ეს რეგრესული ევოლუცია და ამიტომაც მათ მოინდომეს მშვიდობიანი რევოლუცია. იქ აქციის დღეს მათ სდომებიათ იმ პარლამენტის სწრაფი აღება, გადუწყვეტიათ თავისუფლების უმარტივესი კარის გაღება. იმ წუთებში კი ზოგ პოლიციელს იქ

სიკვდილი იღიმის-1

-სიცოცხლის ბოლომდე ვინანებდი ახლა შენთან რომ არ ვყოფილიყავი, იცი?- თქვა ბიჭმა და მირეის შარვლის ღილს მოკიდა ხელი, თან გოგონას ტუჩებს არ წყდებოდა. მაგრამ მირეიმ მოულოდნელად გააჩერა და უკან გაწია.

მთებშია თავისუფლება (1) ვერ გამექცევი!

ხშირად მიფიქრია გათხოვებაზე,წარმოვიდგენდი როგორ მეცვა თეთრი ლამაზი კაბა,როგორ შეეხებოდა ფატა ჩემს მხრებს და როგორ მივაბიჯებდი ნელი ნაბიჯებით ეკლესიაში იმ იმედით,რომ გათხოვების შემდეგ ოჯახი მეყოლებოდა,ოჯახი,რომელსაც ვეყვარებოდი

ტკივილი გაძლიერებს სრულად

ვინმეს რომ ჩემთვის ეთქვა, შენი ცხოვრება რადიკალურად შეიცვლებაო სიცილით იქვე მოვკვდებოდი. უზრუნველი ცხოვრება მქონდა. მყავდა დედა რომელიც ძალიან მიყვარდა, ასევე მამა

მიყვარს?! (1)

მესამე დღე სამუშაოზე წავედი დილიდანვე არ მინდოდა დამეგვიანა სოფიამ შემომთავაზა რომ კაბას მათხოვებდა სამსახურის შემდეგ კი საყიდლებზე წავსულიყავით, მგონი ძალია გავშინაურდი.

ბედისწერა -1

სამყარო ისე არ არის მოწყობილი, როგორც გვინდა რომ იყოს, ჩვენდა საუბედუროდ ყველაფერი პირიქით მიდის. როც ხელს ჩაიქნევ ცხოვრებაზე, ის ფეხზე მერე გაყენებს. რა რთულია, ასეთი სამყაროს ნაწილი იყო ? მე არასდროს არავინ არ მყვარებია,

ალუბლის კუნძული (თავი პირველი)

კარზე კაკუნი გავიგონე ის იყო წამოდგომა დავაპირე,რომ კარები მექსინმა შემოაღო.მაქსი ჩემი საუკეთესო მეგობარია (ძალიან უცნაური გოგონაა).ჩემსავით ისიც ყველა ჩვენი თანატოლისაგან განსხვავდება.

სიჩუმის სიბნელე(6,7)

ნიკოლოზმა რჩევა მომცა,ის რჩევა არასდროს ამომმვარდნია თავიდან.ახლა თვალწინ დამიდგა ეს სიტყვები - „ყველაფერი არ გაიმეტო,რაღაც დაიტოვე“.ასეც იყო, მე ყველაფერი არ გამიმეტებია,ამ მომენტამდე.ამ მომენტში კი ვგრძნობ რომ ეს უკანასკნელიც გავიღე

დავიკარგები წავალ და წავალ

დავიკარგები, წავალ და წავალ,ნეტავ იცოდე, რარიგ ვეწამე,თუ მეტყვი, კარგო, დღეს რისთვის დავალ,ხვალაც ვიცოცხლებ წუთის მესამედს.ნუ მეტყვი ნუგეშს, მაინც არ მჯერა,ადამის მოდგმის ფერიცვალების,გაზაფხულს ველი, ჩემო, ამჯერად,რომ დავიბადო

არეულები , ჩხლართულები (3)

რეფლექსურად მივეკარი , თავი გავატრიალე მანქანისკენ, სანიმ კი ღრმად შეისუნთქა სუფთა ჰაერი. -გეძახიან სანი. ამოვისისინე იმ შხვართი არსების დანახვაზე, რომელსაც ტყავის შარვალი ტყავის ქურთუკი და ბრეტელიანი მაიკა ეცვა ბაკურიანში.