ა.ა (1)

ჩემები წავიდნენ უკვე სადხარ" ტელეფონი ამიზუზუნდა.მუხლებზე დაგდებული ცალხელში ავიღე და წავიკითხე. ჩემი ლილუ მწერდა. მოსაუბრე პერსონას გავხედე. მერე ბავშვებსაც გადავხედე და მივხვდი რომ კიდევ დიდი ხანი დაშლას არ აპირებდნენ. სკამზე მიკიდულ ჯინსის თხელ

სიზმრებში მოგზაური (თავი 1)

ოთახში მოწყენილი ვიწექი ლოგინში ჩემს ლეკვთან ერთად და ვფიქრობდი მომავალზე, ამ ფიქრებში ჩამეძინა და ერთი ბიჭი დამესიზმრა, საკმაოდ ლამაზი იყო , მაგრამ მე ყურადღებას არ ვაქცევდი ის ბიჭი ჩემსკენ წამოვიდა, და მკითხა ტელეფონის თაობაზე, მეც რათქმაუნდა

ბრალდებულო! თავი 18.

ერთი კვირის შემდეგ... ალბათ უცნაურია, მაგრამ როდესაც ჩემს ახალ კაბინეტში შევედი, თავი უხერხულად არ მიგრძვნია, პირიქით, ძალიან კარგად ვიყავი. ალბათ, ასე იყო გათვლილი. ჩემი ძმა იშვიათად ცდებოდა და ესეც ერთ-ერთი შემთხვევა იყო. ჩემს კომფორტულ

ჩემი ტკივილი

ღამის სუჩუმეს მთვარეს ვაბრალებ, მუსიკას ისევ მთები ჩამძახის. მთვარე გახდება ჩემი ტკივილი, ვითა ალერდი - ღამის სიჩუმე.

ფიქრები

ჯანდაბაშიც წასულან ფულიანი ადამიანები, როცა მათი სული კაპიკიც არ ღირს. ჭირსაც წაუღია ლამაზი სხეულები, როცა მათ სულში სიმახინჯე მეფობს.

მაფიოზობანა თავი პიერველი

სამსახურში შესვლისთანავე გეზი მისი კაბინატისაკენ ავიღე. ჩემს თავში საკმაოდ დარწმუნებული ვიყავი, მაგრამ მაინც რაღაცმაირად მენერვიულებოდა. კარზე ფრთხილად დავაკაკუნე. შიგნიდან ხმა ყრუდ გაისმა, მეც ხმას მივყევი და კარი ფრთხილად შევაღე.

ოხ ,ბედის მწერალო... შენ რომ არა ? ! (პირველი და უკანასკნელი)

აპოლონი და ელიზბედი. წყვილის წოდებად ნამდვილად ვერ მივანიჭებთ, რადგან წყვილი არც ყოფილა, ეს იყო უბრალოდ შეხვედრა და უეცარი გრძნობის გაელლვება ყოველგვარი გაგრძელებისა და დასასრულის გარეშე. შეხვდნენ ერთმანეთს და აქ უყვე ყველაფერი ცხადი იყო. შეუყვარდა,

ჯიუტი და მისი სვანი (თავი 7)

წამით გავშეშდი და იმდენმა აზრმა გამიელვა თავში და ბოლოს იმ დასკვნამდე მივდიოდი რომ სწორედ გიგას თავზე იყო ის რაც წესით ნიკუშას უნდა მოხვედროდა... ვერ ვიჯერებდი და ოთახში აქეთ იქით დავდიოდი ...თან მეშინოდა და ვამბობდი აი ახლა დამერხა ახლა შეამოაღებს

მეზობელი,ქმარი და საყვარელი

რაღაც დაუყვირა და კორპუსისკენ დაიძრა ჩვეული სწრაფი ნაბიჯებით. პირველად იდგა კართან და დერეფანში შესულებს უთვალთვალებდა ,კარგად დაინახა ბაღათურიას მკლავზე ჭრილობა და პირზე ხელი აიფარა . უკან გაბრუნდა და სახლში სიარული დაიწყო, ათჯერ მაინც გავიდა

მწვანეთვალება (თავი10)

მანუმ რაღაც მდელოზე მიმიყვანა,იქაურობა ულამაზესი იყო მეგონა ცოტაც და ვარსკვლავებს მივწვდებოდი. -მოდი.მანუმ თავის გვერძე პლედზე მიმანიშნა.იმანიშნა. მეც უჩუმრად მივედი და მის გვერზე უხერხულად ჩამოვჯექი.