მიყვარს შემოდგომა (2 თავი)

სახლში შევედი შევედი ეგრევე ჩემს საძინებელში, გავშალე საწოლი და დავწექი არმეძინებოდა მაგრამ მასზე მას ალექსი ჰქვია ალექსიზე ფიქრი დავიწყე ვფიქრობდი ვვოცნებობდი მაგრამ ვიცოდი რომ არცერთი ოცნება არ ამიხდებოდა და გულიც უბრალოდ მეტკინებოდა, მაგრამ

მე მომწონს

მე მომწონს სიგიჟემდე შეყვარებული წყვილები წვრილმანებში, რომ პოულობენ ბედნიერებას და უანგაროდ უყვართ ერთმანეთი მამაკაცები გრძელი პალტოებით და

სამყაროს კალთას ვნებით ვემთხვიე

ცუდმა სიზმარმა" თავქვე წამიღო, ძალით მიმგვარა ძილის კარიბჭეს, უფორმო ღრუბლებს, შავ ნისლში ჩანთქმულს, თითქოს ბნელეთი მარწუხით იჭერს.

პიველყოფილთა საზოგადოება...

პიველყოფილთა საზოგადოება... ბრბო ისევ განუწყვეტლივ გრგვინავს... არ შემიძლია უმეცრების ასე ატანა... ღმერთო მცხვენია... ეს სად ვარ??

ნუთუ არ ვებრალები (დედა)

დღეებიც კი წამებივით აღელდა, თითქოს დედაც უფრო მალე დაბერდა, სიცოცხლის წამს ღმერთს ხომ შენთვის ართმევდა, მარტო როა ნუთუ არ გებრალება...

ძველი პიანინო - 4

მიმის გაცნობიდან არც თუ ისე დიდი დრო იყო გასული, ფიფო უკვე მის ყველა მეგობარსა თუ მეზობელს კარგად იცნობდა. სამსახურშიც მოუხშირა მიკითხვას და ცდილობდა სადაც მიმი წავიდოდა, როგორმე გამოეძებნა დრო და მისულიყო, თუ ამას ვერ ახერხებდა, რამოდენიმე წუთი

ქუჩის სამოთხე (მესამე თავი)

ნინა, მიშველე. ისევ დაიწივლა ქეთამ და დათას ზურგში ხელები დაუშინა. - რა ხდება, ბავშვებო, აქ? ვერც კი შევნიშნე როდის შემოვიდა მამაჩემი. ისეთი მკაცრი სახე ქონდა კინაღამ ტაში დავუკარი და ოსკარი გადავეცი. დათას და ქეთას სახე, რომ გენახათ... აღარ

მიყვარხარ ისე...შენზე ვგიჟდები...

გემუდარები...გემუდარები დაიფარე ყველა ცოდვილი...გემუდარები დაგვიფარე და განგვწმინდე ყოველი ავისა და ბოროტისაგან...დაგვიფარე სატანის რისხვისგან და იყოს ნება შენი...მე შენ მიყვარხარ...სიცოცხლე მიყვარს,ცხოვრება მიყვარს,ღიმილი მიყვარს,ლოცვა მიყვარს ჩემი

A.N.A.L.E.N.A(თავი 2)

ჩემსკენ მოიწია,უკან დავიხიე მაგრამ კედელს ავეკარი,სუნთქვა გამიხშირდა,სახესთან მომიახლოვდა,მისმა სუნამოს სურნელმა გამაბრუა,თავის დაღწევა მინდოდა მაგრამ თან არც მინდოდა.ტუჩებზე შემეხო და ნაზად და ნელა მაკოცა,საშინლად კარგად ამოძრავებდა ენას.წელზე

მარტო

მაღვიძარა რეკავს... საშინელი ხმა აქვს, პირდაპირ უფსკრულში მიმაქანებს ფიქრებით. ხელებმა თავისით დაიწყეს ბოდვა, ჰაერში აიხლართნენ, საშინელი ხმისკენ გაექანნენ, ერთმანეთს ასწრებდნენ... ხმა გაჩუმდა. „ღმერთო რა მშვენიერია სიჩუმე“, ისევ ჩემს ნათელ ფერებში