სასიყვარულო სურათები 15

ბედნიერება? .ბედნიერებაა მზის ყოველი სხივი, რომელიც იშვიათად გამოანათებს ღრუბლებიდან და სწრაფადვე ამოეფარება მათ, სიხარულის მსწრაფლწარმავალობას, მიწიერი ბედნიერების უხანობას მოგვაგონებს. ჩემს თავს მუდმივად შთავაგონებ ეძებე ბედნიერება საკუთარ გულში

ბედნიერების რეცეპტი (მესამე თავი)

კელიაში დაბრუნებული ნიკოლოზი ისევ ღუმელთან იჯდა და მშვიდად მძინარე პატარას მისჩერებოდა. უმზერდა ჩვილს და საკუთარი, ასე საგულდაგულოდ მიჩქმალული წარსული ფრაგმენტულად ახსენებდა თავს. ალბათ, ორიოდე სიტყვა მამა ნიკოლოზის შესახებაც უნდა ვთქვათ.

სასიყვარულო სურათები 14

ოჯახი ერთი მთლიანობაა. იგი შედგება ერთში შემავალი, გაერთიანებული რამდენიმე წევრისგან, დაწყებული ორი სუბიექტიდან. ოჯახი ოჯახი დაფუძნებულია სიყვარულსა და პასუხისმგებლობაზე. მათი საწინდარი კი სულიერებაა, რაც წარმოშობს სიყვარულს, ზრდის და იცავს მას.

ჩემი ნინა! (1)

აბაზანიდან გამოვედი და სწრაფად მოვწესრიგდი,დღეს ჩემი პირველი დღეა სამსახურში და არ მინდა დავაგვიანო,თანაც ეს სამუშაო ძალიან მჭირდება.სწრაფად მოვწესრიგდი და სამსახურში წავედი,ჩემი სმენა უკვე სულმოუთქმენლად მელოდა,სუპერმარკეტის კარები რომ შევაღე და

თეთრი სახლის ბიჭი

ნიკუშა ბაღიდან უნდა გამომეყვანა, ბაღისკენ მივდიოდი, გზად ერთ მაღალ თეთრი სახლის აივანზე ბიჭები იყვნენ, ლაპარაკობდნენ, იცინოდნენ, ერთმანეთს ეღადავებოდნენ. აივანის მოაჯირს ერთი მაღალი ქერა თმით ბიჭი მიყრდნობოდა. შემთხვევით თვალი გამექცა, ყურსასმენები

ჰოპ

ნახევრადზეწარგადაფარებული შერცხვენილი მუხლის თავები მკერდი აზიდული კერტები ქცეულან დვრილებზე დიდად თვალები კუშტად წყლიანი მტევნები სველი რბილია ჯერაც ბაყვი ცალი უნდოდ გადაფარებული საშოს მარცხენა ნაწილს გონება გათიშული თითქოს მოაზროვნე ტუჩები

ღმერთებისა და მონსტრების მიწაზე (IX თავი)

როდესაც ბოლომდე გამოფხიზლდა შეშინებული ფეხზე წამოხტა, მაგრამ მაშინვე თავბრუსხვევა იგრძნო და ღონემიხდილი საწოლის ბოლოს დაეყრდნო. -ფრთხილად, არაფერი დაიშავო. - მოესმა საკმაოდ ნაცნობი და საძულველი ხმა და თავი ამ ხმის მიმართულებით გაატრიალა. ლეო ოთახის

ბედნიერი კიბო (თავი 5)

თვალებ ქვეშ ჩასიებული ქონდა. ტუჩი გაეხეთქათიმ იდიოტებს. ცხვირიდან სისხლი მოსდიოდა. ცუდი შესახედავი იყო. მაგრამ მე ასეთი გიორგიც მომწონდა. ჩვენ ვსეირნობდით ისევ იმ პარკში. ბოლოს ისევ იმ სკამთან გავჩერდით. დავჯექით. ზუსტად ისევ ისე როგორჩ მაშინ.

***

წითელ, უზარმაზარ წრეში დგახარ, გარშემო კი ოქროსფერი და ლურჯი ციცინათელები დაფრიანვენ... მარტო არ ხარ, გვერდზე შენსავით ფერებში არეული ადამიანი გიდგას... წრეს არ უნდა გადააბიჯო, თორემ თუ სხვა ფიგურაში მოხვდები ციცინათელები გაფრინდებიან,

მოლურჯო სული... (თავი 4)

მინდოდა წავუსლიყავი, გავქცეოდი და ეს არ ჩამედინა, მაგრამ ამის ძალა არ შემწევდა. მისით ვიყავი ბოლომდე სავსე, მხოლოდ ჩვენ ვარსებობდი და კიდევ ის უფსკრული, რომელსაც შურისძიება და სიყვარულისგან გამოწვეული ტკივილი ერქვა.