შობის ღამე

აი ჩემი კიდევ ერთი ლექსი შობის ღამე აბა ნახეთ და რა თქმა უნდა კომენტარებში დააფიქსრეთ თქვენი აზრი დიდი მადლობა წინასწარ და ყველანი ძალიან მიყვარხართ

სიგიჟის ზღვარზე (თავი 3)

-ახლა არა. - გაეცინა, ოღონდ ისე სარკასტულად არა როგორც პირველ დღეს. ეს ნამდვილი ღიმილი იყო. იმ მომენტში მისი თვალები ზღვას მივამსგავსე. ზღვასავით ლურჯი იყო, მაგრამ მშვიდი არა, პირიქით. თითქოს მღელვარე ტალღები ნაპირებს ეხეთქებოდნენ და ჩემკენ

მებაღე (ნაწილი 32)

პატრონი დარდობდა და რაც უფრო გადიოდა დრო, მით უფრო მეტად არ აძლევდა მოსვენებას, ქალაქში, იმ დღეს, სალონის ვიტრინიდან დანახული უგო... „ის საშიშ თვალება კაცი... და უგო... საიდან?.. როგორ?.. იქნებ სულაც არ იყო ის კაცი უგო?... ან დადას რატომ ეშინია

ჩემი ნინა! (2)

ყველაფერს აქვს დასაწყიდი და ასევე დასასრულიც,ის ცდილობდა ჩემთან ურთიერთობას,რომელი მხოლოდ გართობა იყო მისთვის,ჩემნაირ გოგონებს ის ვერასოდეს გაუგებდა,იმიტომ რომ მისი მოტივი მხოლოდ გართობა იყო,ყველასთან ვისთანაც მას მოუნდება,თუმცა არ ვაპირებდი მისი

,,არჩევანი''

ერთი წლის წინ, მოხუცებულ კაცს შევხვდი შემთხვევით პარკში,როდესაც ვსეირნობდი. მიყვარს ადამიანებზე დაკვირვება. მას საოცრად მშვიდი და ამავე დროს სევდიანი თვალები ჰქონდა. არ მჩვევია უცხო ადამიანებთან მისვლა და გამოლაპარაკება, მაგრამ რატომღაც გადავწყვიტე

,,გაზაფხული''

დილით თვალი რომ გავახილე, ნისლიანი ღრუბლები დაცურავდნენ ცაზე. გავიფიქრე, რომ ასეთ ამინდში კარგი იქნებოდა, თუ ძილს გავაგრძელებდი და ლამაზ სიზმარს ვნახავდი, მაგრამ ამასთანავე ძალიან მომინდა ჯაკობსის ცხელი ყავა. წამოვდექი. მოულოდნელად კი ეზოდან

შეგეჩვიე IV

თვალი ვერ მოვხუჭე დილამდე. რა დამემართა მე ხომ არასოდეს ვაძლევ გრძნობებს უფლებას დამთრგუნოონ. მეშინია, მეშინია რომ თებეას კითხვები გაუჩნდება მე კი არ მინდა ის დიდი ტკივილი გავიხსენო. საკუთარ თავს ხომ ვერ მოვატყუებ, მართალია ჩემნაირი ადამიანი

უცნობი (1)

ტელეფონი გავთიშე და სამზარეულოში გავედი დედა ნათიას (დეიდაჩემს) უყვებოდა როგორ ჩავაბარე სად მოვხვდი... კვერცხის გარჩევას ვიწყებ როდესაც კარზე ზარის ხმა ისმის დედამ კარი გააღო, მამა იყო გიორგისთან (მამაჩემის ძმაკაცი) და ვიღაც ბიჭთან ერთად კარგი ტიპი

ვერძის მიმართ სიყვარულის 10 სასტიკი რეალობა

ვერძი - ცეცხლოვანი ნიშანია. შესაბამისად, დიდი ენერგიის მატარებელია და მას ყველა თავის რჩეულს უზიარებს. გარდა ამისა, ის კომპანიის სული და გულია. ამიტომაც, თუ გსურთ, რომ საღამო შედგეს - აუცილებლად დაპატიჟეთ ვერძი. მაგრამ მეორე მხრივ, ის სწრაფად

ერკე მიდასი - დავიცალე....

დავიცალე, დამეცალა რითმები და ყველა გრძნობა ამიტომაც ურითმოა ყველა ჩემი, ლექსთა წყობა, ფრინველთ მისცეს ფრთები, რატომ? რა მიზეზებით ჩვენ არა ნუთუ უნდა ვზიდოთ დაცემულის პატივი ჩვენ? კმარა!