სი მიშგუ მიჟ ხი! (თავი 2)

"ოთახში შესულმა სუნთქვა ძლივს დავირეგულირე, სწრაფად გავიხადე თბილი ტანსაცმელი და მოკლემკლავიანი მაიკის ამარა შევწექი ცივ ლოგინში. თავიდან გამაჟრიალა, თუმცა მერე მესიამოვნა კიდეც ეს ცივი მატერია. -გაუთლელი ხეპრე. - უცნობის გახსენებისას, კიდევ

მნახველი მოკვდება (l თავი)

დადგა დრო, როდესაც ზამთარი წავიდა და გაზაფხულმა იჩინა თავი. ამ ლამაზი ბუნების შემყურე იყო გოგო, რომელიც ბაღში იჯდა და წიგნს კითხულობდა, სახელად ნია, ის კეთილი, მშვიდი და რატომღაც, გამორჩეული იყო ყველასგან. როდესაც დაღამდა, ნიამ დამიძახა: –ანანო

ვარსკვლავიანი ღამეები (სრულად)

საწოლში ვერაფრით მოვისვენე, ზოგადად ასე მიპყრობს ხოლმე მოუსვენრობა და ვბორგავ. ახლაც საათს გავხედე და ოთხი საათი ისე მოსულიყო ერთხელეც არ ჩამთვლიმა. თხელ საღამურებზე პლედი მოვიხურე და აივანზე გავედი, სექტემბერი იყო. განთიადის სუსხი კი უკვე იწყებდა

საუკუნის მეხუთედზე ნაკლები შეგრძნებათა წიაღში

-არასდროს შექმნი ოჯახს, არ გჭირდება ზედმეტი მარწუხი..-აგრძელებ მომავლის განსაზღვრავს ღრმა რწმენით. -მაგრამ შვილები გეყოლება, რადგან აღზარდო ისე, როგორ არზრდაზეც შენ ვერასდროს იოცნებებდი, რადგან აცხოვრო ისე, როგორ ცხოვრებასაც შენ მხოლოდ სიზმარში

წარსულის სიყვარული (დასასრული)

ნამდვილ სიყვარულს დაბრკოლებები და წლები ვერაფერს დააკლებს. მაგრამ თუ გრძნობა გაქრა,ეს ნიშნავს, რომ სიყვარული ნამდვილი კი არა, დროებითი იყო,მართალია მარადიული სიყვარულის რეცეპტი არ არსებობს, მაგრამ თუ საყვარელ ადამიანს ყურადღებასა და სითბოს აჩუქებ,

განვითარება?!

ვფიქრობ და ვხვდები,რომ ძველებური აღარაფერია..აღარც გრძნობები ადამიანების მიმართ და აღარც თვითონ ადამიანები...ყველა თითქოს დაპროგრამებული რობოტია,რომელთა მთავარი საფიქრალი მთელი დღე ვირივით მუშაობაა ფულის საშოვნელად....მშობლებსაც არ აინტერესებთ

მებაღე (ნაწილი 30)

პატრონის მიერ შემუშავებული ყოველი ახალი ძარცვის გეგმა იშვიათად ჰგავდა წინამორბედს. ალბათ ამიტომაც იყო ყოველთვის ამართლებდა და ხიფათსაც არასდროს არ გადაჰყრიან. მისი გამჭრიახობის წყალობით ბევრი ავი საქმე ჩადენილა, ბევრი ოჯახი ჰყავდა გამწარებული და

ნინი and დამიანე (XV ნაწილი)

კარი მივხურე თუ არა დამიანეს მივეჭერი და მის ბაგეებს დავეწაფე, ხო ეს გაუაზრებელი იყო მაგრამ უსაზღვროდ სასიამოვნო. გაკვირვებული იყო, მაგრამ მოდუნდა და უფრო მომთხოვნი გახდა მისი კოცნა. ოდნავ მოვშორდი და ამოვისუნთქე.

ღმერთებისა და მონსტრების მიწაზე (X თავი) დასასრული

პირველად რომ ჩახედა სიკვდილს თვალებში, სულ რაღაც შვიდი წლის იყო. მაშინ დასახიჩრებული, მამობილის მიერ სასტიკად ნაცემი საავადმყოფოში მოხვდა. საერთოდ არ შეშინებია. მაშინ იმასაც ფიქრობდა, რომ სიკვდილი მისთვის შვება იქნებოდა ამ სატანჯველი ცხოვრებისგან.

სიგიჟის ზღვარზე(თავი 2)

თვალი იმ სიმპატიური, ლურჯთვალა შეშლილისკენ გამექცა, რომელიც კვლავ კედელზე იყო მიყრდნობილი და ირონიული ღიმილით აკვირდებოდა შექმნილ სიტუაციას. საუბედუროდ თავი ჩვენსკენ მოაბრუნა და თვალი თვალში გამიყარა. ელდანაკრავივით მაშინვე ტელევიზორისკენ