ღმერთებისა და მონსტრების მიწაზე (VII თავი)

-აქ რა გინდა? -არ ვიცი. უბრალოდ მოსვლა მომინდა. - ბინაში შეაბიჯა და პირდაპირ მისაღებისკენ გაემართა. სანდრო გაკვირვებული უყურებდა, შემდეგ კი კარი მიხურა. მისაღებში, პატარა მაგიდაზე აფთიაქის ყუთი იდო. მამაკაცსაც ეტყობოდა, რომ უკვე შხაპი მიეღო და

Black Widow_შავი ქვრივი #7

-მე მთავარი მოთამაშე ვიქნები, შენ კი ჩემი სათამაშო._ირონიულ ღიმილს ირგებს და მისი თვალები ფერს იცვლიან. "ეს რა რაიმე ხუმრობაა?" თვალები ჯერ ღიავდება და ყვითლდება. უკან-უკან ვიხევ და თან უხერხულად ვიღიმი. -შენ მართლა გიყვარს ჩემი შეშინება ეს ლინზებია

ცოდვების გამო?..(13)

გაოცებულმა შევხედე, დივანზე დაჯდა, მე კი ოთახში შევედი და ჩავიცვი, ცოტა ვნერვიულობდი.. მივედი გვერდზე ჩამოუჯექი, ხელი გადამხვია და მიმიხუტა.. -ყავა და ნამცხვარი გინდა? -მინდა. - მეგობრები გაუშვი?გავედი სამზარეულოში, წყალი დავადგი, ისიც გამომყვა.

მომაკვდავ რეალობას

როცა ჩაწვდებით მომაკვდავ რეალობას, გვიანი იქნება ამაო მცდელობა უკან დაბრუნების.. წაქცეულს ვალად ჰკიდებთ თქვენს ცოდვებს და არ გეშინიათ ძველი აღთქმულების.

ჩემი გულის ქურდი .

-აუ რომელი ავირჩიო ? - ალბად 100 მაღაზია მოვიარეთ მაგრამ ვერსად ვერ იპოვა ის რაც სურდა . ერთი კაბა დიდი ქონდა , მეორე პატარა , მესამე გრძელი და ა.შ. -ტასო დავიღალე , იყიდე და წავიდეთ . - ძალა გამოცლილმა ტასოს შევხედე .-ოო მოიცა რა . ისე ქალბატონო

Secret/საოდუმლო (თავი 2)

-პოლიციელების მოსვლას ელოდები? -ირონული ტონით მკითხა უცნობმა და ჩაიცინა. -სწრაფად დაჯექი -მითხრა, როდესაც პოლიცია უკვე ჩვენთან ძალიან ახლოს იყო, ერთი ჩაფხუტი მე მომაწოდა, მაშინვე თავზე დავიფარე. აღარც კი მიფიქრია რომ ესეთი რამეების ძალიან მეშინოდა,

მებაღე (ნაწილი 26)

,,ალბათ წარმოსახვა და ილუზია უფრო მისაღებია ხოლმე, ზოგჯერ ხვდები ადამიანს და გული გწყდება რომ ისეთი არაა როგორიც გინდოდა ან გეგონა... შორიდან ყველა კარგია და საუცხოო, მაგრამ სინამდვილეში... და ყველაზე საშინელება ისაა, როცა შენთვის ყველაზე ძვირფასს

მოლურჯო სული (თავი 3)

მთავარი ის კი არ არის გიორგი, მარიამი ახლა შენს გვერდითაა თუ არაა, მთავრი ისაა ვის გვერდით იყო თავიდან, ვის მკლავებში კვნესოდა და ბედნიერების ბურუსში ვისთან ერთად ცურავდა. ტატომ კმაყოფილი მზერა მიაპყრო და გაუღიმა კვლავ ჩემს ქმარს.

ჩემი, როგორც ასეთი-სიყვარულისფერი

ადამიანს ყველაფერი მეტისმეტად რთულად ეჩვენება, არა იმიტომ რომ ეს ასეა, არამედ იმიტომ რომ სხვა თვალით შეხედვა არ სურს. იციკლება ერთ გასავლელ ტკივილზე და დაბმული ხარივით, აშვებადე გამოსავალს ვერ ხედავს. რაღაც მძიმედ უყურებს ყველაფერს, თავს

მოულოდნელი შეხვედრა...

სადღაც მიკარგულ ქუჩის კუთხეში თვალი გამექცა ნაცნობ სხეულზე... წამით გავშეშდი და დაბნეული ღიმილი უცებ ამოვიკერე...