პირველი ღამე-3

"შემო ჩემს ოთახში რა ძალიან მჭირდები გთხოვ ამ წამს არ მიმატოვო" გადავბრუნდი და თავი ბალიშზე დავდე არ ვიცი რამდენი ხანი გავიდა ალბათ 1 წუთიც არ გასულა ჩემი მესიჯის გაგზავნიდან როცა კარის გაღების ხმა გავიგე ვიგრძენი როგორ ჩაიზნიქა საწოლის მეორე მხარე

შენი ჩახუტება უკვე თემაა (6 თავი)

როცა არ გღლის ბრძოლა, როცა მისი ერთი ღიმილსაც ენერგიაზე მოყავხარ და სასწაულებს გაკეთებინებს , მთას რომ სირბილს დაგაწყებინებს და მუჰამედთან მიგიყვანს ისეთ სასწაულებს (დაუჯერებელს )... -მაინც ვერ ეშვები ხო?(კაკი) -იქნებ ვაფშე არ აინტერესებს და

სიმპატიური უფროსი (5)

ამ ამბის შემდეგ 1 თვე გავიდა და ზუკა ჯერაც არ ჩანდა... მე?? მე არ ვიცი..... ცოცხალ მკვდარი ვარ... არც საჭმლს ვჭამ და არც უნივერსიტეტში დავდივარ.... სამსახურზე ლაპარაკი ზედმეტია.... ეკა და თოკო ამაოდ ცდილობენ ჩემ მობრუნებას ცხოვრებისკენ....ჩვეულად

რომ არა პარადოXი .. 1

-4მარტი. მამაკაცმა მუშტი მიედო შუბლზე და კიბეებზე დამჯდარი აქეთ იქეთ ქანაობდა. ხელები დასჭიმვოდა და სახე საოცრად გამკაცრებიდა -2014 წლის 4მარტი. მამაკცმა დღევანდელი თარიღი დაასახელა და სიმწრით ჩაიცინა - ამის დედა მოვ* **ნ სად შემეშალა?? ფუ ამის..

თავხედებო, მოგესაჯათ ერთად ყოფნა! 4

ბატონმა გიორგიმ ჩაიცინა და თავისი მონოლოგი განაგრძო -ჰმ, ეს მაგალითი იყოს. გეგმების დაწყობაში დროს ნუ დახარჯავთ. არც თქვენთვის ჩვეულ ხერხს გირჩევდით, ხანძარს ვგულისხმობ. ჩვენ ყველაფერი გავითვალისწინეთ, აი კუთხეებში იმ მოწყობილობას ხომ

შემიყვარდი სულელო(ოცდამეთერთმეტე თავი)

ხმაურის ხმა შემომესმა მინდოდა ვაკოს ჩავხუტებოდი და ძილი შემებრუნებინა მაგრამ ვაკოს მხარეს რომ გავჩოჩდი კინაღამ იატაკზე მოვადინე ზღართანი.გაკვირვებულმა და შეშინებულმა ვჭყიტე თვალები,ჯერ ისევ ღამე იყო ხოლო გარედან ჩხუბის ხმა შემოდიოდა.შეშინებულმა

მან საკუთარ თავს გადააბიჯა... (ნაწილი XII)

დიდი დარბაზიდან გასული ოთხეული (სემი, ფრედი, ჯორჯი და ჰარი) ჯურღმულებისკენ წავიდა. დღეს შხამ-წამლების გაერთიანებული გაკვეთილი ჰქონდათ, ისევე როგორც სლიზერინელებს. თითოეული ნაბიჯი ექოს გამოსცემდა და კორიდორის მიწისქვეშეთის სიღრმისაკენ ვრცელდებოდა,

შეთავსებით ძიძა (თავი 1)

ქრისტე აღსდგა! გამარჯობა ბავშვებო. არ მელოდით ხო? არც მე, მაგრამ... ეხლა ეს თავი ისე დავწერეეე!.. ლომთაძის ბრალია ყველაფერი სათაურიც კი ეხლა მოვიფიქრე და ძალიან არ განმსაჯოთ. მიყვარხართ მე თქვენ.

ჩემი მაშველი(1:2)

ვზივარ მანქანაში და ფანჯრიდან გავყურებ მორბენალ ხეებს. ოხხ როგორ არ მიყვარს ეს ზაფხულობით ზღვაზე წასვლა. უცნაურია ხო? მაგრამ რა ვქნა არ მიყვარს და? უი დამავიწყდა გაგეცნოთ. მე თინათინი ვარ იგივე თიკო,თინი,თინა და ა.შ. მაგრამ მეგობრები რატომღაც ლოლ

მეშვიდე ნოტი

თითებში ძალა ემატება, მეტი სიმძლავრით ეხება კლავიშებს, კიდურებს ვერ იმორჩილებს და კიდევ უფრო მეტი ეშლება. თითქმის შეუძლებელი ხდება, რომ თვალი ზედმიწევნით ადევნო მას, თუ, როგორ ეეხება თეთრს, მერე შავს.. ორივეს. და ერე ისევ, შავს...