ყველაფერს აქვს დასასრული...

ეს ისტორია დაახლოებით მაშინ დაიწყო,როდესაც 15 წლის ვიყავი. არ ვტრაბახობ,მაგრამ სკოლაში საკმაოდ პოპულარული გოგო ვიყავი,ქერა თმით,ცისფერი თვალებით და ქცევებით,რომლებიც ყველას მოსწონდა. იმ პერიოდში საერთოდ არაფერზე ვფიქრობდი.

ორმაგი თამაში..! (ნაწილი VI)

-ნიკუშ... შემოვძახე გახარებულმა და კისერზე ჩამოვეკიდე. -ნელა გოგო კისერი არ მომტეხო. მეც ჩამოვცილდი. -რამხელა გაზრდილხარ ტასუნა. დატრიალდი აბა, აღარ ხარ 18 წლის ქარაფშუტა გოგო.

ვატო ბურდული (1 თავი )

-გოგო არაბული დაბრუნდაო და მართალია ? (თაკო) -აზრზე არ ვარ გოგო (ელენე ) -არაბული თუ ჩამოვიდა დევდარიანიც ჩამოვიდოდა მაგრამ მგონი დევდარიანი 1 კვირის წინ ჩამოვიდა და არაბული დღეს (თაკო) -ახლა ისევ აირება ყველაფერი ხომ ? (კესო)

წარსულის სიყვარული (ნაწილი 7)

დილით საშინელმა ხმაურმა გამაღვიძა,,ტასოს გადავხედე რომელსაც სასაცილოდ ეძინა ჩემს მუცელზე,,ფრთხილად გადავიყვანე და კარის გასაღებათ წამოვდექი

მდიდარი მოსამსახურე [4]

მხოლოდ ეს თქვა ქალდანმა სწრაფად აკოცა შეფაკლულ ლოყაზე ჰოფმანს და იქაურობას გაეცალა, გაკვირვებულმა მიიდო ხელი ნაკოცნ ადგილას ალისიამ და იმხელა ბედნიერება და სიხარული იგრძნო თვითონაც გაუკვირდა, არავითარი ტკივილი მისი შეხების დროს, არავითარი ის დღე და

მე,შენ და წვიმა..(2)

გულის ფეთქვა,პულსის ვარდნა, სახეზე ცხრა ფერის გადასვლა.. არასდროს არ ვყოფილვარ თამამი,მაგრამ ეს ბიჭი ყველაფერს მაკეთებინებდა. ძმაკაცებთან ერთად იდგა,მივედი და გადავკოცნე. მისმა ძმაკაცმა დაუსტვინა,ვერ ვიტანდი მსგავს სიქაჯეებს,მაგრამ არ მინდოდა იმ

უცნობი ნიღბით (ნაწილი III)

აგერ უკვე მერამდენე წელია აკაკსა და თამარს ნელისა და გივის ატანა უწევთ. როგორი არის ორი იმერლის კარის მეზობლად ყოფნა, თანაც როგორი იმერლების?! რამდენჯერ არ დაამთავრებინა ნელიმ საქმე ცოლ–ქმარს, ის რომ არა, რა იცი, იქნებ ახლა პატარაც კი ყოლოდათ,

კლინიკაში 1,2,3,4-თავი

-არა ვარ გიჟი!-ისმოდა გოგონას განწირული ხმა, - დედა, შენც არ გჯერა, უთხარი, რომ არა ვარ გიჟი!- მიუბრუნდა და მიაძახა ვიღაც თავჩაქინდრულ, ოდნავ პუტკუნა ქალს, სავარავუდოდ "დედას". -როგორ ვიქნები გიჟი, შემამოწმეთ, რაც გინდათ მკითხეთ! როდის ჩაიძირა

მეგობარი

ბევრჯერ შევსულვარ ტაძარში, სანთლები ამინთია, გულის წადილი უფლისთვის ჩურჩულით გამინდვია, პირჯვარს ვიწერდი ხატის წინ, ღმერთს მოწყალებას ვთხოვდი, მეგობარს ვადიდებდი და უმეგობრობას ვგმობდი. სიტყვა”მეგობრის”ხსენებით გახარებული ვკრთოდი,

დააფასე საკუთარი თავი (1)

იმდენად საწყლად მივაბიჯებ ქუჩაში,რომ საკუთარი თავი მეცოდება.ვერ ვიტან ასე რომ ვარ.ვიცი,სახეზე მაწერია ყველა ემოცია და ამის გააფიქრებაც კი საშინლად მაღიზიანებს.ბავშვობიდან ვერ ვიტან ამ თვისებას ჩემში,თუმცა თვისებაც არაა.არც ვიცი რა ვუწოდო.თუ კარგად