აი, აქ დასრულდა..!

იცით? დააკლდა... მართლა დააკლდა... უნდოდა ისევ მისი ხმის გაგონება, მაგრამ არ ჩანდა... წავიდა...და მაინც... მაინც იღიმი.. მხოლოდ ერთი ფრაზით: „ღიმილი გადაარჩნს სამყაროს.“ **

"აი აქ დაგერხა!!!" (თავი3) დ ა ს ა ს რ უ ლ ი

თვალები ძალიან მაგრად მქონდა დახუჭული, გავიგონე ქალის ძახილის ხმა , მივხვდი, რომ სააბაზანოში არავინ არ შემოსულა და კარის სახელური ისევ ზემოთ აიწია , მაგრამ იმ ქალის ხმა ძალიან მეცნობოდა , მივხვდი , რომ გუშინაც ის ქალი იყო , რომელიც მიკას

"აი აქ დაგერხა" (თავი2)

-მე კი არა შენ დაგერხა ნადირო !!! ირონია არ დააკლო მარიამმა...-მე .. მე რატო ? მიკამ გაოგნება ვერ დამალა და კითხა მარიამს..-შენ იმიტომ , რომ ჯერ შენი ცოლი არ ვარ , ასე რომ ხელს თუ დამაკარებ იცოდე გიჩივლებ გაუპატიურების მცდელობისთვის !!! თქვა

"აი აქ დაგერხა!!!" (თავი1)

როდესაც მისი სიტყვები გავიაზრე მივხვდი, რომ ის ჩემს წაყვანას აპირებდა ,მივხვდი როგორ იქცა ჩემი დარჩენილი ცხოვრებვა ნაფლეთებათ.. მუცელში ძლიერი ტკივილის მიუხედავად ფხზე ადგომა გადავწყვიტე , ძლივს ძლივობით წამოვდექი ფეხზე .. -არაა , გთხოვთ თავი

აქ მე გიჟი ვარ ყველა ლოგიკით

აქ მე გიჟი ვარ ყველა ლოგიკით, რადგან არავის ვუმალავ გრძნობებს და ძველ მეგობრებს არ ვგავარ იმით, რომ კვლავ ვაგროვებ მომავლის ცნობებს! აქ მე გიჟი ვარ ყველა ლოგიკით, რადგან ყველასგან არაფერს ვითხოვ და ფორსმაჟორად ქცეულ სინდრომით ჩემს გადაქექილ

"ღმერთო მე აქ ვარ"

მთისა თავზე ხარ,ცივ ნიავსაც გრძნობ თმებს რომ გიწეწავს ურცხვად და ნანობს ეთამაშება სახის ყველა ნაკვთს ნაზად,სათუთად თითქოს არც გაკრთობს

დე აქ ხარ...? მცივა....

დე აქ ხარ...? მცივა.... იცი როგორ მცივა... დე ჩამეხუტე რა... აი ისე ჩამეხუტე პატარა რომ ვიყავი და მეხუტებოდი... არა აი ისე ჩამეხუტე და მომეფერე პირველად რომ დამინახე როცა დავიბადე... რა იგრდძენი დე??? მე რომ ვერასოდეს გავიგებ მაგ ბედნიერებას...

ეს ჩემი ქალაქია და აქ აღარაფერია ჩემი

ეს ჩემი ქალაქია და აქ არაფერია ჩემი. ვდგავარ და ლექსებს ღერებზე ვყიდი, იქ სადაც არ ეწევიან, იქ სადაც ზუსტად იციან, რომ მოწევა კლავს. არ მჯერა სახურავების, ხიდების, ღრუბლების, საიდანაც არავინ გადმომხტარა. არც მდინარეების, ზღვების, ოკეანეების,

აღარ გყავს, იცოდე, აქ უკვე დობილი...

გუშინ კვლავ უწყალოდ გაწვიმდა ქუჩებში, სილურჯეს მიენდო ყვითელი იაბო... შენ უკვე ვერასდროს მაკოცებ ტუჩებში, თუნდაც რომ ათასი არაკი მიამბო.

წყევლა 18 (ნუთუ ისევ აქ არის?)

ენჯის დილით საწოლ ოთახში გაეღვიძა თვალები მოიფშვნიტა და თავი რამდენჯერმე გააქნია,მერე გაახსენდა სად იყო და ვისთან ერთად საწოლიდან სწრაფად წამოდგა და სკამზე მჯდარი ჩაძინებული ლუკასი დაინახა როგორ მოსწონდა მისი ყურადღება ენჯის და როგორ