აქ შეგხვდები ისევ //სრულად//

ვაი მათ,ვინც ვერასოდეს ნახავს აფხაზეთის სილამაზეს. ვაი მათ,ვინც ვერ მოესწრება საქართველოს გამთლიანებას. სირცხვილი მათ,ვინც არასწორი არჩევანი გააკეთეს და გახლიჩეს ეს პატარა საქართველო. სირცხვილი მათ,ვისაც ბრალი მიუძღვის მოსისხლეთა მტრობაში. მათი

არა აქ მნიშვნელობა ვინ არის მთავარია გიყვარს...[თავი 4]

თვით სიყვარულს მივყავართ ადამიანამდე. ისეთი არანორმალურია სიყვარული კაცს აბრმავებს . ვერ ხედავს ვინ როგორია.

არა აქ მნიშვნელობა ვინ არის მთავარია გიყვარს ...[თავი 3]

ბედნიერების ერთი წამალი არსებობს, ეს არის შენი საყვარელი ადამიანი რომელიც გაბედნიერებს. მასთან ერთად ყოფნა და უბრალოდ მასთან ერთად ერთ ჯერ ქვეშ ყოფნა. ეს ხომ უბრალოდ ძალიან კარგია დილით დგებოდე და ხედავდე შენს ბედნიერების წამალს. უყურებდე და

არა აქ მნიშვნელობა ვინ არის მთავარია გიყვარს...[თავი 2]

- რა თქვენი საქმეა მე რას ვიზმ , ვინ ხართ ჩემი , დედა ნამდვილად არ ხართ ,ნუ არც მამა ,აბა რა გინდატ, უბრალოდ ძმაკაცის ძმაკაცი ბრძანდებით. შემეშვით გაიგე , ლექტორი ხართ და სხვა არაფერი. - აი ეს ვარ...- და ვნებიანად დამაცხრა ჩემ ალუბლიფერ ტუჩებზე ...

არა აქ მნიშვნელობა ვინ არის მთავარია გიყვარს...[თავი 1]

დავდივარ მაისის სუსხიანი ამინდში გარეთ. ნაზი სიო არწევს ხეებს .ხეების ფოთლები კი შრიალს მოყვებიან. თითქოს ერთმანეთს ეუბნებოდა ,, როდის მორჩება ეს სუსხი და სიო , რომ ჩვენს ჩვეულ გარემოს დავუბრუნდეთო''. ცას რომ ავხედოთ შევნიშნავთ ერთ ორ ღრუბელს

ღალატი წარმოშობს ღალატს (პირველი ნაწილი სრულად)

-ლადოსავით მხიარული ხარ,მაგრამ გარეგნობა მხოლოდ ეკატერინესი გაქვს-ბავშვს მიმართა და აშკარა იყო,კატერინას ხსენებაზე როგორ დაურბილდა ტონი. -თუ ბავშვთან საუბარს მორჩით,იქნებ ჩამომეცალოთ-მომაბეზრებლად ავატრიალე თვალები და ვატომაც თითქოს ახლა

მარიამ არ გადახვიდე

მარიამ მოდი აქ! მარიამ არ გადახვიდე! მარიამ არ გადახვიდე! მარიამ!

უნებლიე შეცდომა (16 თავი)

-დაჩი, ლილია რომ იყოს? წარმოიდგინე რომ ლილია გაიქცა, არ მიაკითხავდი?-ხოხვით მივიდოდი_თავი ჩაღუნა დაჩიმ -კარგი, წავიდეთ.მდუმარეთ იარეს გელათამდე, ისეთი ძლიერი წვიმების შემდეგ ყველაფერი

ყველაფერს ვიხსენებ 8

-ამან შეიძლება გადაგარჩინოს, გგონია აქ დავტოვებ?-ხელში შეათამაშა საქაღალდე და ისე მიუახლოვდა სუნთქვა დაეფინა სახეზე. თვალებში უყურებდა ევა და თითქოს სადღაც ქრებოდა ქარიშხლები. სიმშვიდე ჟრუანტელად იღვრებოდა სხეულში.

პაპასკირი და ბაბუციძე 23

- მე აგარაფერი მგონია გაიგე? ვერ ვიგებ უკვე ვერაფერს რო წარმოვიდგენ აქ შემოდიოდა და გიყურებდა ალბათ გეხებოდა კიდეც ჭკუიდან გადავდივარ,-არავინ შემხებია-ეგ უნდა დავიჯერო?-არც უნდა შეგეპაროს