ბოლო წერილი

დღეს მეც ქალი ვარ ,პირველი ქალი ანუ ევა ,ევა ვისაც მთელი ცხოვრება ერთი მამაკაცი უალტერნატივო ადამი უყვარდა და ისე მისთვის აზრი,რომ არავის უკითავს ,არჩევანის საშუალება ,რომ არ მიუციათ .რატომღაც მგონია,რომ ევა იყო პირველი ძალადობის მსხვერპლი ქალი

ბოლო დღის დასასრული და პირველი დღის დასაწყისი

ჩემი ცხოვრება ძაფზე ეკიდა და ვიცოდი, რომ ადრე თუ გვიან ეს ძაფი გაწყდებოდა... ვგრძნობდი დღეს ჩემი სიცოცხლე სადღაც მიიპარებოდა, ემორჩილებოდა ჩემში ჩასახლებულ ტკივილს, დაავადებას რომელიც ჩემი სიცოცხლით იკვებებოდა..

ცოტნე! (ჩემს ბიჭს)

და როგორც გარეთ სულაიც წვიმს ცოტნე! და როგორც ქუჩაში აქაც სუსხია ეს ჩემი გული კვლავ...ცოტნე გნატრობს! ყოველ დღე ეს თვალები.. შენსას ხვდებიან მე შენი მზერით მითრთის სხეული

ეს დეკემბერია. ბოლო ჟამი ჩემი ყვავილობის.

ეს დეკემბერია.ბოლო ჟამი, ჩემი ყვავილობის.ვზივარ ჩემს მოქანავე სავარძელზე, წელზე ადიალი მახვევია. ჩიბუხის ბოლში გახვეულს, ძლივს ვახერხებ, შეთეთრებულ მთებზე თვალის შევლებას. სახლში ბუხარი ანთია, მაგრამ გარედან, ძირგამომპალი აივნის სიჩუმე, უფრო

ბოლო ამოსუნთქვა!

- ცოტახნით - აგრძელებდა იგი - შემოდგომის ჰაერი მჭირდება, გემუდარები, ნუ გეშინია არაფერი მოხდება, მე კარგად ვარ - მიუახლოვდა დედამისს და ხელები მოხვია წელზე - დამრთე ნება, სულ ცოტახნით, ისედაც მოვწყდი სამყაროს - უთხრა თვალებამღვრეულმა.

ბოლო-მდე

ძარღვებს ეხეთქება სისხლი, ყველა ხმაზე ხმამაღლა, ყველა დარტყმაზე ძლიერად. ეხეთქება და სულს მიხუთავს. სკალპი გადავიძრო მინდა და ტვინი ამოვითხარო, ამოვიგლიჯო. საკუთარი თითებით რომ ვიგრძნო როგორ შეწყვეტს ფეთქვას ყველა ხვეული, შენელდება და საბოლოოდ

ბოლო სიგარეტი

ეს ბოლო სიგარეტი იყო. მე მისი სიმწარით ვტკბებოდი; ვტკბებოდი იმით, თუ როგორ ეკვროდა დამშრალი ტუჩები უვარგის ფილტრს... საცვლების ამარა ვიდექი აივანზე და ვეწეოდი, ვგრძნობდი, როგორ დაქროდა ცივი ქარი ჩემს გარშემო, როგორ მიწეწავდა გრძელ, მუქ ქერა თმას და

ბოლო დღე,ჩვენმა სიყვარულმა გაიმარჯვა

მზე დღეს განსაკუთრებით მცხუნვარეა,ალბათ ჩემი გაყინული ძვლების გათბობას ცდილობს,ალბათ არ იცის რომ მე არ მცივა,აღარ მცივა,აღსასრული ახლოვდება,მე კი არ მცივა.ცა იმდენად ლამაზია თითქოს თავისკენ გიხმობს,მეც ვისწრაფვი მისკენ,მაგრამ

ბოლო გაღიმება (სრულიად)

მზიანი დღე იყო, ამიტომაც ბაღის მასწავლებლებმა გადაწყვიტეს ბავშვები ეზოში სასეინოდ გაეყვანათ. დანარჩენ ბავშვევში ერთი ლამაზი და საყვარელი გოგონა გამოირჩეოდა, რომელისთვისაც რიჟა თმები ორ ნაწნავად ჩაეწნათ, ჭორფლები ისე ლამაზად დაჰყროდა სახეზე რომ ამ

ბოლო წუთამდე (დასასრული )

ამდროს ისევ ის ექთანი გამოვარდა და ყველას ყურადღება მიიქცია : -ექიმი ამბობს კლინიკური სიკვდილია, ექიმები ყველაფერს აკეთებენ. მაგრამ დიდი იმედი ნუ გექნებათ. და რამდენიმე საათში ანო რეანიმაიაში გადაიყვანეს. ახლა კი მოცდის გარდა აღარაფერი რჩებოდა.