გარიგება +18 - თავი 4

ერთ-ერთ გოგოს შევხედე და დანა გამიზნულად მისკენ ისე ვისროლე, რომ მხოლოდ მილიმეტრებით ასცდენოდა. გოგონამ ამოისუნთქა და დანას შეხედა, რომელიც მილიმეტრებით ასცდა მის თავს.

გარიგება +18 - თავი 3

დავინახე როგორ შემოტრიალდა, როგორ შემათვალიერა ნელა, თავიდან-ბოლომდე და როგორ გაუელვა თვალებში აღტაცების ნაპერწკლებმა, ყბა ერთიანად დაეძაბა და გეფიცებით ერთი წუთით გულიც კი გამიჩერდა.

გარიგება +18 - თავი 2

უფრო ახლოს მიმიზიდა თავისკენ. მისი თვალები ჩემსას კიდევ ერთხელ შეხვდა და ჩვენი სხეული მუსიკის რიტმს აყვა. გული საშინლად მიცემდა და მინდოდა მცოდნოდა ესმოდა თუ არა მას ჩემი გულის ცემის ხმა. ჩვენი ტუჩები მილიმეტრების დაშორებით იყო ერთმანეთისგან.

ვინმე სხვა (თავი 13)

დედამ ცოტახნით დაგვტოვა მე და თამილა დეიდა... ჩემთან მარტოდ დარჩენიმა, წამით არ მომაშორა მზერა. მე კი პერიოდულად თვალს ვარიდებ. დუმილი თავად მან დაარღვია როდესაც მე უკვე აღარ ვიცი თვალი სად შევაჩერო. თამილა: სალი შვილო, შეფასების თანდასწრებით არ

გარიგება +18 - თავი 1

ჩურჩულმა მთლიანად გადაუარა დარბაზს. დავინახე, რომ ჯერ დარბაზში რამდენიმე დაცვა შემოვიდა და შემდეგ ის.. დანიელ დადეშქელიანი. ადამიანი, რომლის ცოლიც უნდა გავმხდარიყავი.

სატყუარა ქარიშხლისთვის ( თავი 3 )

მისი ძმა ელოდებოდა თოვლს, გუნდაობას, სახლის გვერდით თოვლის ბაბუს აშენებას…  ვერ უპასუხა ბიჭმა.   დახარა თავი და გვერდით გაჰყვა დამშვიდებულ გოგოს.  თოვლი შლიდა მათ ნაკვალევს. აქრობდა ყველა მტკიცებულებას.

შემთხვევითი შეხვედრა (თავი მეხუთე და თავი მეექვსე)

ზოგი ჭრილობა არ ჩანს- უბრალოდ, სუნთქვისას წვავს. წლები გადის, მაგრამ ტკივილი არ ცხრება, ისევე, როგორც სიმართლე, რომელიც ჩუმად ცხოვრობს ჩვენში. ის ზოგჯერ ჩრდილივით დაგყვება, და მაშინ ჩნდება, როდესაც ყველაზე ნაკლებად ელოდოდები.

წარსული არ გვტოვებს. (II თავი)

—დრო გადის, ყველა და ყველაფერი იცვლება, მაგრამ შენ არა ენენე..... მისი სახელი ზუსტად ის წარმოთქვა, როგორც მხოლოდ თვითონ ეძახდა.

ვინმე სხვა (თავი 12)

ცივი საღამოა. ოჯახში ყველანინსახლში ვართ და მზესუმზირასთან ერთად ბჭორაობთ, მე დედა ჩემი ძმა და მე.

ვინმე სხვა ( თავი 11 )

უკვე საკმაო ხანი დავყავი, ასე თმენით და მომღიმარმა, სტუმრების წინაშე. დედას კი ისე უჭირავს თავი რომ არც კი იმჩნევს რომ ჩემი ეს მზერა ყალბია რომ რეალურად უზომოდ ვცხარდები.