ფიქრებში დაკარგული [1 თავი]

- რატომ ხდება ყველაფერი ასე? - ფიქრობდა ტატია. - ერთხელ მაინც ხომ შეიძლება, რომ რამე გამიხარდეს? დავიღალე ასეთი ცხოვრებისგან! დილა გათენდა ტატია სკოლაში მიდის. ცდილობს არ შეიმჩნიოს ნამტირალები სახე, მაგრამ ლაზარე ყველაფერს ამჩნევს.

გულწრფელობის საღამო (1)

- რატომ გიყვარს ესე გართულება? - ეს სიმარტივე აღარ არის. ეს დასასრულია. მალე ყველაფერი, ყველა ადამიანი, დეტალები ადამიანში, ხასიათები, შტრიხები, ემოციები, ყველაფერი დეკორაციულ ყვავილებს დაემსგავსება.

სხვა რაღაც ვიგრძენი, სულ სხვა რაღაც..

მეხუთე გაკვეთილი იწურებოდა, როცა შემოაბიჯა და უთქმელად მოთავსდა ადგილზე. კედლის მხარეს, საკლასო ოთახის კართან ახლოს ედგა მერხი. მასწავლებელმა,როგორც ყოველთვის, ირონიულად გაკვირვებული მზერა დაახვედრა და მისი ,,პუნქტუალიზმი'' განსაკუთრებულად აღნიშნა.

შენ ჩაგიფიქრე მაშინ

"მე ვოცნებობ, რომ"ალბათ ყველას გვეცნობა ეს ფრაზა ... რაღაცით ალბათ მაინც ბაავშვობასთან ასოცირდება , რადგან როცა ვიზრდებით ვხვდებით რომ ოცნებები სულაც არ ხდება , და რისი დაკმაყოფილებაც შეგვიძლია ოცნება კიარა ჩვენი სურვილებია რეალობასთან შესაბამებული

მებაღე (ნაწილი 33)

პატრონი და დადა არ შემცდარან. სალონის ვიტრინიდან დანახული კაცი, მართლაც რომ უგო იყო. სწორედ იმ დღეს უგო მოულოდნელად თავს დაადგა საშიშ თვალება კაცს. მანქანა ადგილიდან დაძვრას აპირებდა, რომ უგო უმალ ჩაუხტა... საშიშ კაცს ცივმა ოფლმა დაასხა, უგო დიდი

შეგეჩვიე V

-ამ დღეს დიდხანს ველოდი, შენი გოგო ჩემთანაა. - ნომერი ავკრიბე და სუნთქვა მეკვროდა სანამ ტელეფონში მეორე მხრიდან ხმას გავიგონებდი. მამაკაცის ხმა არის. -არ მელოდი? როგორც იქნა მოვახერხე და მე მყავს შენი გოგო. -დაჩი შენ შიგ ხომ არ გაქვს. სიბრაზემ

ნოემბრის 13 (სრულად)

-სხვასთან იპოვი ბედნიერებას.. -თქვა და მაჯის საათზე დროის შესამოწმებლად დაიხედა. როგორც ჩანს ეჩქარებოდა.. ის იმდენად უდარდელი ხმით ლაპარაკობდა რომ არც კი ვთვლიდი საჭიროდ რომ ეს ფრაზა ოდესმე უნდა მომესმინა. -რას ნიშნავს სხვასთან ვიპოვი გიორგი?! -ეს

ჰილეგი (15)

საკეტის გადატრიალების ხმამ ქეთი გამოაფხიზლა, სახელური გამოძრავდა, კარი გაიღო და ზღურბლს იქით, მაქსიმე გამოჩნდა. ცივი, დალაგებული მზერით. წარბებს შორის გაჩენილი ნაოჭით, დაჭიმული ნაკვთებით. ქეთიმ ხელები ჩამოყარა, თავი გვერდზე გადასწია და ამოისუნთქა.

ნოემბრის 13 (თავი 4)

ასე მგონია ჩემი მომავალი აღარ არსებობს. წარსულიც, აწმყოც და მომავალიც ერთ კოლოფშია მოთავსებული, ერთმანეთშია არეული და ვერ გამიგია რა არის მტლიანობაში. ამას ცხოვრება არ ჰქვია... ეს უფრო ტანჯვაა. ტანჯვა, რომელიც დაწყებულია და ალბათ არც არასოდეს

იძულებითი თანაცხოვრება (2თავი)

თორმეტი სრულდბეოდა ნატას სანახავდ რომ ავიდა... -საუზმე აქ ამოვატანინო? -ხმაში ისევ ის სიცივე ქონდა შეპარული ნატამ პირველად რომ გაიგონა და შეეშინდა... მიხვდა როგორი ცვალებადი ხასიათი ქონდა და გადაიფიქრა დალაპარაკება მაგრამ მერე მოიხვდა რომ მომენტს