კვამლი ცეცხლამდე (სრულად)

-ის შავგვრემანი გახსოვს ძალიან რომ მოსწონდი? -მახსოვს-საოცრად მომხიბვლელად იღიმოდა -იცი ჰომ? -არ ვიცი-კიდევ უფრო ეღიმებოდა ბიჭს -გითხრა? -მითხარი -ვუთხარი, რომ შენთან ვიწექი დავვორსულდი და შემდეგ მიმატოვე -რატომ? -ზუსტად იმიტომ, რატომაც შენ ჩემი

პირობითი სიყვარული (თავი 10)

მარტის მზის სხივები მისაღებ ოთახში დაუნდობლად იჭრებოდნენ, თითქოს სპეციალურად ეძებდნენ ბათუს დახუჭულ ქუთუთოებს. ბიჭმა ამოიხვნეშა, სხეული დაუმძიმდა, მაგრამ ინსტინქტურად ხელი იმ სითბოსკენ გააცურა, რომელიც მთელი ღამე მის მკერდს ათბობდა.

ჩემპიონი (ნაწილი 6)

დარბაზი სავსე იყო..ხმაური, ყვირილი, შეძახილები მაგრამ ირაკლის ეს ყველაფერი თითქოს არ ესმოდა.. მარიამი ფეხზე დამდგარი უყურებდა ერთმანეთის წინაშე მდგარ ორ მამაკაცს.. ნინოს დაბნეული თვალებით გადახედა, რომელიც თავის მხრივ მთელი ემოციით უყურებდა

ჩემი პირველი სიყვარულის ქორწილი (სრულად)

ჩემი პირველი სიყვარულის ქორწილის ფოტოები რომ ვნახე, ვერ მივხვდი ეს რა გრძნობა იყო, შიგნიდან რომ მჭამდა და მანადგურებდა. ჩემი არც ისე მნიშვნელოვანი ცხოვრების განმავლობაში ერთადერთი ქორწილის ფოტოები მომეწონა და ისიც ჩემი პირველი სიყვარულის ქორწილის

მანათობელი გრძნობა - თავი 11

მეორე დღეს უკვე ბაკურიანში ვიყავი. დემეტრესთვის არაფერი მითქვამს, მხოლოდ ის იცოდა, რომ ცოტახანს ვერ ვნახავდი. მას რომ შევხვდი, არავისთვის მითქვამს. ჩემი ბაკურიანში ყოფნის შესახებ მხოლოდ თამომ იცოდა და ისიც იმ მიზეზით, რომ დასვენება მინდოდა.

პირობითი სიყვარული (თავი 9)

თებერვლის ის საზარელი ღამე აბაშიძეების სახლის კედლებში დიდხანს დარჩა ექოდ. საავადმყოფოდან გამოწერის პირველი კვირა ნინასთვის ნისლში გახვეულ სიზმარს ჰგავდა. ორგანიზმი ნელა იშორებდა იმ შოკს, რომელიც ნიკას „საჩუქარმა" გამოიწვია. სწორედ ამ პერიოდში, როცა

ჩემპიონი (ნაწილი 4-5)

ფეხები უკანკალებდა, ბალანსს ძლივს იჭერდა, ირაკლი წინ მოდიოდა, როგორც ბნელი სილუეტი, მარიამი იხევდა, ის - უახლოვდებოდა..მისი ფეხსაცმლის თხელი ქუსლი ერთხელ იატაკზე ოდნავ გაცურდა, წონასწორობა ძლივს შეინარჩუნა, მკერდი სწრაფად ეწეოდა-ეშვებოდა.

სინდისის კივილი (სრულად)

თვრამეტ წლამდე წიგნის ჭია მერქვა და სულაც არ მწყინდა ეს ზედმეტსახელი. პირიქით, ვამაყობდი კიდეც, რადგან წიგნების სამყაროში ვცხოვრობდი და ამ დაუნდობელ სამყაროს ვარდისფერი სათვალით შევყურებდი.

ნათელიბნელში ნაწილი 27

— ნია, — თქვა ლუკამ მოულოდნელად სერიოზული ხმით, — ვიცი, რომ ბარში დაბრუნება მოგვიწევს. ვიცი, რომ იქ ბევრი სირთულე დაგვხვდება... მაგრამ გპირდები, რომ შატილის ამ გაზაფხულს ჩემს გულში ისე ჩავკეტავ, რომ ვერანაირი ქალაქის ხმაური ვერ გაანელებს. შენ ხარ

დაუსრულებელი ისტორია ( მესამე თავი )

- ხშირად ვფიქრობ , ჩემი ხედი უკეთესია თუ შენი. - ლენა მაშინვე მიუბრუნდა მეგობარს , როგორც კი ცხელმა სითხემ მისი, მაისის გრილი ქარით შეციებული სხეული გაითბო. - რა თქმა უნდა ჩემი .- გაეჯიბრა ნანუკა. - რატომ ვითომ ? - არ დაუთმო ხედის სილამაზეში