აივანი მაზნიაშვილზე (თავი I)

ნასვამზე უფრო მარტივი იყო იმის აღიარება რომ აივანზე სუფთა ჰაერისთვის კი არა იმ უცნობის ნახვის იმედით გადიოდა. ფრთხილად გაკაკუნდა მოაჯირთან, ამჯერად სიგარეტი არ ამოუღია,უბრალოდ ეზოს უყურებდა და ელოდებოდა,იქნება გაღებულიყო კარი და გამოსულიყო უცნობ ი

ვერაზე ( სრულად )

-მე კარგად მაიგნორებ როცა გინდა! -ერეკლე ისევ მაბრაზებ! -შენ დაიწყე!-ამბობს ხმამაღალი ტონით და ზუსტად ამ დროს მირეკავს თორნიკე,სკამზე დადებულ ტელეფონზე მის სახელს წერედიანი მალევე ამჩნევს და მაშინვე მკვირცხლად იღებს.

იასამნის ხესთან (ნაწილი 3)

ყაზბეგის სიოს მოჰქონდა გრილი სუნი. თავი ოდნავ ასწია, სიწითლე შეეპარა ცისფერებს. სუნთქვის რიტმიც ირეოდა, მძიმდებოდა და წყდებოდა - თითქოს გული დარტყმებს ტოვებდა და სისხლი არ მიეწოდებოდა. ნენეს კაცის შუბლზე ჰქონდა შემჩნეული მკაფიო შრამი ახლა უფრო

ბედის ირონია 8 თავი

იმის მიუხედავად რომ მას 2 გამოცდილი ადვოკატი იცავდა მოსამართლემ სრულად გაიზიარა პროკურატურის წარდგენილი ბრალი, რის გამოც 5 წლითა და 8 თვით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა.

ალუბლის არომატი (ნაწილი 22-23-24)

ლიზამ სწრაფად მიიღო შხაპი, თბილმა წყალმა დღის დაღლა ცოტათი ჩამორეცხა.. მერე სარკის წინ დადგა, ფენი ჩართო და თმის გაშრობა დაიწყო. განსაკუთრებულად არ გამოწყობილა. უბრალო კაბა ჩაიცვა ისეთი, როგორსაც ყოველდღე იცვამდა..

ახდენილი ოცნება (თავი 1)

ჯერ ისევ შევარდნაძის ეპოქაა,ფაქტობრივად მისი მოღვაწეობის მიწურულს,იმ დროის ერთ-ერთ ცნობილ ჟურნალის გარეკანზე ვხედავ უსიმპათიურეს ბიჭის ფოტოს. მხოლოდ წელს ზემოთ ფოტოა, მაგრამ მაინც ჩანს მაღალი უნდა იყოს. რაღაცნაირად ინტუიციით ვხვდები.

მებაღე - თავი 10

დათოს ნათქვამი სიტყვები თითქოს ჰაერში არ გაფანტულა - ისინი მილენას შიგნით ჩაილექა, მძიმედ, უსიამოვნოდ, თითქოს თითოეული ფრაზა თავის კუთვნილ ადგილს იკავებდა მის სულში და პარალელურად რაღაცას ანგრევდა. იგი რამდენიმე წამით ჩუმად იჯდა, თვალები სივრცეში

თილისმა (2თავი)

მთელი გზა რაღაცას ჭორაობდნენ, წარსულს იხსენებდნენ, გეგმავდნენ გონის დაკარგვამდე დალევას. ბედნიერებით სითბოთი და მხიარულებით მავსებდნენ. თავს ისე ვგრძნობდი, თითქოს დროის პორტალი გაიხსნა და კვლავ ბავშვობაში გადამისროლა. უკვე ბნელოდა აღმართს რომ

მებაღე - თავი 9

სასტუმროს ნომერში სიჩუმე ნელა, თითქმის შეუმჩნევლად გადაიქცა დაღლილობად და მერე ძილად, თუმცა ეს ძილი მშვიდი არ ყოფილა; მილენა ხან ზედაპირულად იძირებოდა მასში, ხან კი ისევ ამოტივტივდებოდა, თითქოს გონება ბოლომდე ვერ თმობდა იმ დღის ნარჩენებს - ბაღში

ალუბლის არომატი (ნაწილი 19-20-21)

ლიზა ქეთისგან თავის დასაღწევად თავისი საძინებლისკენ გავარდა.. კარები ხმაურით დახურა, სახეზე ჩამოყრილი თმა უკან გადაიწია და გახშირებულად სუნთქავდა.. გულში ჯერ კიდევ სტკიოდა დანიელის სახეს რომ იხსენებდა..