ქაოსი

ჩემს ოთახს, მდუმარების სამოსით შემოსილს, აწუხებს ქარის უმისამართო შრიალი,ამოუცნობი სიო.თითქოს კედლებიც უფერული გახდა.მე კი მარტოობის შეგრძნება უფრო და უფრო მავსებს სევდით და მიწამლავს სულს. „ყველაზე საშინელი გრძნობა მარტოობაა, როდესაც არაკომფორტულად

უცხო ქალის ცრემლი 2 ნაწილი 6-7თავი

არასოდეს მამა,არასოდეს გაპატიებ ჯიმის ბოლო ცრემლს.მის ბოლო ჩამქრალ ღიმილს.შენ მე ბედნიერება წამართვი და დამისამარე.ბიზნესის დაკარგვას ტირიხარ რადგან მხოლოდ ამ კედლების ფასი იცი?შენ,შენ როდის გაიგებ შენი შვილის ფასს მამა.როცა შენს გარშემო თავმოყრილი

უცხო

არ ვიცი, იქნებ რამე გაშინებს, ცდილობ გაექცე წარსულის წამებს, ხელი ჩამჭიდე, არ შეუშინდე, მე გადაგარჩენ დიდ ხნის ნაწამებს.

უცნობი ცოლი (6)

რა გჭირს ? -დაფეთებული იკითხა დათამ -ვერ გავყვები კაცს რომელიც არ მიცნობს, მინდა ქმარი მიცნობდეს , გესმის? მიცნობდეს, არ მინდა სიყვარული. მინდა მიცნობდეს.... ვიცი დაგპირდი მაგრამ არ შემიძლია, არ ვარ ძლიერი. გესმის?! არ ვარ ...არა .... არ შემიძლია

რენესანსი (5)

ყველას ჰქონდა რაღაც საიდუმლო. ის კუნჭულები, რომლებიც დიდის ამბით ჩარაზეს. ისე, თითქოს ვერავის შეეძლო იქამდე მიღწევა, მაგრამ ის კი არ იცოდნენ, რომ ოდესღაც ვიღაც ისეთები გამოჩნდებოდნენ მათ ცხოვრებაში, რომლებიც იმდენად მამაცები და გონიერები

ტირიან...

მაშ ასე არა?! კაცები არ ტირიანო! ყველა კაცი ტირის! დაჩოქილი ღვის მშობლის ხატთან, ყველა კაცი ტირი მგლოვიარე მაცხოვრის ხატთან, ყველა კაცი ტირის საყვარელი ქალის მუხლებზე მხოლოდ იმიტომ რომ ეშინიათ მათი დაკარგვის!

მღელვარე ტალღები!

საღამოობით, რომ ვიჯექი ზღვის პირას და ვუყურებდი თუ როგორ ღელავდა ტალღები ის დრო მენატრება.. გვერდით, რომ შენ მეჯექი და მე მიყურებდი, როგორც ზღვის ამაღელვებელ ტალღებს აი ეგ დრო მენატრება... როცა წუთში 60ჯერ მეუბნებოდი თუ როგორ გიყვარდი აი ეგ დრო

Lunae Lumen #8

ჩუმად ვქვითინებდი. -ჩემო პატარა, არაფერს არ დაგიშავებ... უბრალოდ ხელზე მოგეფერები... როგორ გატკინე. ნუ გეშინია... ოღონდ ეგ არა, სესი... ოღონდ ეგ არა... ჩემი ნუ გეშინია... უბრალოდ მოვალ და არაფერს არ ვიზამ, გეფიცები. შენს თავს გეფიცები...

გინდა მძღოლი გავაგიჟოთ

გინდა მძღოლი გავაგიჟოთ? - ჩასჩურჩულა გიომ ანუკის. - როგორ? - ჩშშ.. ოღონდ არ დაიბნე და ამყევი.

აქ სიტყვები ზედმეტია (მეშვიდე თავი)

როგორც ყოველთვის, ახლაც ფეხი ფეხზე გადაედო. წელში გამართული, არისტოკრატივით იჯდა, დინჯად აზავებდა ყავაში შაქარს და სარკასტული სახით შემომცქეროდა. რა თქმა უნდა, ეს მათე იყო. - იცი ერთხელ შენი დამსახურებით მაზიანი მოვიგე. - მერე ? წარბაწევით