ტყის საიდუმლოება (თავი მეორე)

წყლის წყურვილმა გამოაღვიძა, თვალების გახელა და ვიღაცის მნათობ თვალებთან წაწყდომა ერთი იყო. ერთი კი წამოიკივლა, შიშისგან თვალები დახუჭა და საბანი გადაიფარა. რამდენიმე წუთის შემდეგ შეშინებულმა ფრთხილად წამოყო თავი. ტუმბოზე ტელეფონს წაწვდა და ფანარი

დაქირავებული მკველი

შვილო მეუბნებიან რომჩემი შვილის გადასარჩენად ორასი ათასი დოლარი უნდა გადავიხადო ლარი უნდა გადავიხადო. მითხარი საიდან მოვიტანო? ყველაფერი რომ გავყიდო რაც გამაჩნია მაინც ვერ გავწვდები... ტირილს აგრძელებდა ქალი. ბავშვებს რა ვუთხრა? და ორ დანაღვლიანებულ

ბედისწერა II თავი

და აი უკვე სექტემბერია. ვნერვიულობ, ეს ხომ ჩემი პირველი დღეა უნივერსიტეტში. ყველაზე ლამაზი კაბა ჩავიცვი და თმები, რომელსაც კულულების ნასახი აღარ შერჩა, ლამაზად დავივარცხნე. ნეტავ ვიცოდე რა მანერვიულებს. ყოველთვის საუკეთესო მოსწავლე ვიყავი, თუმცა

მეგობრები

დილის რვა საათია. ქინძმარაულის ქუჩას ტოვებს "ის" მანქანა. -ნიკას დაურეკე ჩამოვიდნენ-ამბობს გოგონა და ღვედს იკრავს. "ის" მანქანა მოსკოვის პროსპეკტზე ჩერდება -აუ, ეს სად ჩავდო მარიამ?!-კითხულობს ნიკა და თვალებს აცეცებს.

კარგი არ გინდა ჩემთან?!

ჩემზე მეტად ეყვარები, გაგათბობს და ყოველთვის შენ გვერდით იქნება შენ კაპრიზებს მოისმენს შეიძლება ვამბობ ვიძახი არა არ მიყვარხარ შენ ეს სიტყვები არ დაიჯერო მე უფრო მეტად მიყვარხარ და მეყვარები შენ მხოლოდ ერთადერთი ამბობ ვსო დამთავრდა შენთან აღარ

ჩვენ როგორც მკვლელები...

რამდენიმე დღე გავიდა, მას შემდეგ რაც გადაბმულად სახლში ვარ. გარეთ გასვლა არ მინდა. ვხვდები რომ ეს სამყარო ჩემთვის არ არის. ვხვდები რომ რაღაც სხვა მინდა ამ ცხოვრებისგან. ვებრძვი საკუთარ გონებას და ვარწმუნებ საკუთარ თავს, იმაში რაც არ არსებობს.

არ მიყვარს,მენატრება

არ მიყვარს... ჩახუტება მომენატრა ! აი ხელებს რომ შემოგხვევს და თავი ძალიან პატარა რომ გგონია.. გულისხელა... მის გულისცემას რომ გრძნობ... თავიდან თითქოს გეშინია,ცდილობ თავი გაითავისუფლო.. ჰოო გეშინია, რომ აი ახლა თუ არ წახვალ მერე ვეღარ წახვალ....

ბატონო პოლიციელო ჩემს მახეში გაებით -1-

დიდი ხანი ვიცნობდი, მაგრამ არაფერი ყოფილა! საიდან დაიწყო? თვალები! როცა შემომხედა, მაშინ სულ სხვა რაღაცაზე ვფიქრობდი, მაგრამ გამომხედა ისე როგორც მიყურებდა ხოლმე, მაშინ ვიგრძენი... დრო? მას შემდეგ დიდი ხანი გავიდა, დიდი ხანი არ მყავდა ნანახი და

1897

ლონდონში ხშირად წვიმს.დღევანდელი დღეც არ არის გამონაკლისი.საღამოს გემით უნდა წავიდე მონატრებულ ქვეყანაში.ფანჯარას ოდნავ ვაღებ,ისე რომ წვიმის წვეთებმა ოთახში ვერ შემოაღწიონ.ფინჯან ყავას ხელში ვიღებ სავარძელში ვჯდები და გავყურებ უსასრულო

ფერები ?! ...17...

-გადასარევად ნინა... შენ?- მეც ღიმილი ავიკარი სახეზე -ბავშვს ელოდები? გათხოვებაც მოასწარი თუ გაუფრთხილებელ ღამეს მოყვა საჩუქრად? -ამაზრზენეად ჩაიცინა და შამპანიურით სავსე ჭიქა მოიყუდა. გული მეტკინა, მიუხედავად იმის, რომ მისგან, არცერთ ნორმალურ