მხოლოდ შენთვის

აჰმ.. გამარჯობა ალბათ გაინტერესებთ ვინ ვარ ჰო. ჰო კარგი თავს არმოგაბეზრებთ ბევრი ლაპარაკით. სოფი ჯიქია 15 წლის. არა გატყუებთ 15ის ხვალ ვხდებიდა სასწაულად მიხარია. ალბათ გაგეცინებათ და იტყვით რა უხარია ამ დებილ გოგოსო. ოოო მაინც ვბოდიალობ (ბევრი

მე და შენ,უცნობო!

ჩვენ ისე განვსხვავდებით ერთმანეთისგან,როგორც მალევიჩის „შავი კვადრატი“ და მუნკის „ყვირილი“,მაგრამ მაინც გვაქვს ერთი საერთო-ჯერაც ვერ ამოგვხსნეს. ჩვენ ყველა აღვაფრთოვანეთ, ყველაზე გავიმარჯვეთ, ყველას დავაჯერეთ, მაგრამ მას ვერა...და ასე ვაგებთ ყოველ

საბედისწერო თავბრუსხვევა (თავი 9)

-ანნა როგორ ხარ? - მეკითხება გაფითრებული ლუკა, იქვე სკამში მჯდარ ნატაშკასაც ვაჩმნევ რომელიც სადაცაა ყბას გამარტყავს, ისე იცოხნება. -უკეთესად, მადლობ (მე) -აუუ მალე მორჩები სპეკტაკლს მე და ლუკას საქმე გვაქვს - ეშმაკურად იცინის ნატაშკა, ლუკას კი მთელი

მონატრება

ზუსტად ერთი წლის წინ შევრიგდით,12 აგვისტოს კი ერთმანეთს დავშორდით,მე დავშორდი. ვერ აგიწერთ როგორ ვგრძნობ თავს,როცა ეს ყველაფერი მახსენდება.წუთები,რომელიც უდიდეს სიხარულს და ამავდროულად ტკივილს მგვრიდა. სიმართლე გითხრათ არ მეგონა,მაშინ,თუ ამ დღეს

Black Widow_შავი ქვრივი #10

-ხო, შეშლილი ვარ და შენ ამ შეშლილთან მოგიწევს ცხოვრება!_ისიც ყვირილით მპასუხობს. მტევანს თმაში მიცურებს და მის თითებში იქცევს ჩემს თავს. მექაჩება და კარისკენ მივყავარ.-რას აკეთებ გამიშვი ხელი!_ისევ ვაგრძელებ კივილს და ვცდილობ ხელი გავაშვებინო. თუმცა

მიყვარს

მიყვარს როცა უგზოუკლოდ ვიკარგები რადგან მინდა გავერიყო ზღვას მიყვარს როცა ბედს მანდობენ ბრმად როცა მასში მე აღარსად ჩანს

ზღვარი

თვალი გაახილა, უცებ ვერ მიხვდა სად იყო, ირგვლივ მიმოიხედა, მზე არსად ჩანდა. ნაცრისფერი ფოთლების მიღმა მხოლოდ გაცრეცილი ცა მოჩანდა. ჰაერის ნაცრისფერი ნაწილაკები სახეზე ეფრქვეოდნენ. ეუცხოა თეთრი კაბა,კანზე რომ ეკვროდა. მის ფონზე მკვეთრად მოჩანდა

ყვითელი გული (მეოთხე თავი)

- ხომ იცი რომ პირფერობა არ მიყვარს. - შეუღრინა თავის დას, ღმერთო როგორი ავია. - თანაც ნუ მეუბნები რომ ის ადამიანი მომწონდეს ვინც ჩემს ძმასთან წევს. - მის პასუხზე პირი გავაღე და ისტერიკული სიცილი დავიწყე - ოჰ, არა არა მე და შენს ძმას ერთად არ

ქუჩის სამოთხე (მეათე თავი)

"ნინა, მე გავთხოვდი" ჩამესმის ქეთის სიტყვები და გაოცების, ბედნიერების, იმედგაცრუების გრძნობები შემომაწვა. გამოსაფხიზლებლად რამდენიმე წუთი დამჭირდა. ბავშვები ცნობისმოყვარეობით მაკვირდებოდნენ და ელოდნენ ხმას როდის ამოვიღებდი.ტელეფონი ჯერ კიდევ ჩართული

ჩრდილები სიბნელეში(9)

სახლში დავბორიალობდი, ყველგან სიჩუმე და სიბნელე იყო გარდა სამზარეულოსა, სამზარეულოდან საუბრისა და სიცილის ხმა ისმოდა. მეც მინდოდა რომ მათთან ერთად ვყოფილიყავი თუმცა ახლა ეს შეუძლებელია, ვიქტორიამ ამიკრძალა მის ოჯახთან მიახლოება, მე ალექსანდრა სმიტი