მორჩილება 17

-ხო არ გაგიჟდი,რას აკეთებ,თავი დანამებე - შეეწინააღმდეგა მარიამი და სახეში შემოარტყა.გიორგი ვერც ამან შეაჩერა და მარიამმა ძიერად უკბინა.გიორგი ამან გააღიზიანა და სახეში სილა გააწნა.მანქანიდან გადავიდა,მარიამის კართან მივიდა,გააღო და მანქანიდან

მინდა სიცოცხლე რაღაცას გავდეს!

რატომ ხდება ნეტავ ასე? ალბათ ისევ ქროლავს ქარი?! ვთქვი: რითმებით დავიღალე ჩემ გულში მზე აღარ არის.

გიჟი ექიმი მატარებელში.

ფანჯრის რაფაზე ვზივარ, ხელებს შორის მამიდას შემოტანილი ყავა მიჭირავს და გავყურებ ჩიკაგოს. მიყვარს ჩიკაგო ეს ის ქალაქია სადაც მივხვდი, რომ უბრალოდ უნდა გაერთო. თბილისი 13 წლის ასაკში დავტოვე. მყავდა მეგობრები, რომებსაც ვუყვარდი. თუმცა ჩემი გარეგნობა

შემთხვევითი არჩევანი(ნაწილი9)

რესტორანში შევედით და კუთხეში დავსხედით. შეკვეთა მისცა და მე მომიტრიალდა. -იქიდან ისე გამოიქეცი სიტყვაც არ გითქვამს, გირეკავდი და გამორთული გქონდა. ასე რატომ იქცევი, ანასტასია?,,,სერიოზული სახით მიყურებდა. -კიდევ მე მეკითხები ასე რატომ იქცევიო?

ვინ თქვა რომ სიყვარული ბედნიერებააა??!! (თავი 7)

კატერინას პოვ: დილით გუგას სურნელში გახვეული ვიღვიძებ.. მაგრამ რატომღაც ის იქ აღარ მხვდებააა.. გუშინდელ ღამეზეე გახსენებულსს მეღიმება თან ძალინ მრცხვენიააა.. თავში მხოლოდ გუგა ტრიალებსს და სხვაა არავინნ.. ამ სიყვარულსს ხო ვერ დაემალებიიი რაა..

ნურასდროს დამტოვებ მარტო სიჩუმეში,

ნურასდროს დამტოვებ მარტო სიჩუმეში თორემ დარდი მოვა და გულში ჩამიკრავს დარდი ცრემლს მომიტანს, ტუჩებს დამინამავს გულს მომიხებს და გრძნობებსაც ჩამიკლავს

მარტო (თავი 11)

ჩემს წინ პირსინგებიანი, შავ ტუჩსაცხიანი გოგონა დგას ლიტერატურის გამოცდიდან და შეშინებული, მალვით მეჩურჩულება. თითქოს ეშინია ვინმე არ გვისმენდეს. რატომღაც, მეგონა რომ ძალიან ბოხი ხმა ექნებოდა, ცოტათი საშიშიც კი, მაგრამ სრულიად მოულოდნელად ქერა

ამქვეყნიურ ჯოჯოხეთს მოგიწყობ +18 (24)

როგორც კი დევილის ცხელი ტუჩები შემეხო მაშინვე ლავა ჩამეღვარა მუცელში, არაამქვეყნიურად მსიამოვნებდა მისი კოცნა, წელზე უფრო მეტად მომიჭირა ხელი, რასაც ჩემი კვნესა მოყვა, ახლოს მიმიზიდა და წელზე შემოხვეული ხელით ოდნავ ამწია, ორივე ხელი კისერზე მოვხვიე

ერთი ქალი მიყვარს!

ერთი ქალი მიყვარს, ჩემი კოლხი ცოლი. ზღვისფერთვალება და აშოლტილი ტანით, მისი სურნელია ჩემი ჰაერი და ჩემი მზის ამოსვლა, ჩემი დილის ნამი. მისი თმებით ვთბები, თმებით მზის სხივებით.

როიალები (1)

ბნელ დარბაზში, სადაც რძისფერი შუქი მხოლოდ კედელზე ჩამოკიდებული თეთრი, პრიალა აბრიდან ეცემოდა, შავი როიალის ზედაპირი ირეკლავდა მოძრაობებს. დარბაზი დამშვიდებულიყო, მიუხედავად იმისა, რომ უზარმაზარი ნივთი მის სივრცეში დაუკითხავად დაასრიალებდა ბგერებს.