შევხვდებით... (2)

დილით ავდექი თუ არა უნივერსიტეტში წასასვლელად მოვემზადე. არცკი მისაუზმია. სადღაც გულის სიღრმეში ნიკას ნახვას ველოდი. მეშვიდე სართულზე ვცხოვრობდი. ჩვენი კორპუსის კიბეები, უნივერსიტეტისგან განსხვავებით ფართო იყო, მეც თამამად დავეშვი დავდაღმართზე.

ბაუნტის ვალი [2]

აფორიაქებული მიწვა ლოგინზე გოგონა. არა, მაინც რამდენად თავხედია? ისე უნდოდა იმ მოელვარე თვალების დათხრა, იმ ტუჩებსაც სიამოვნებით დაუსისხლიანებდა, იმ კბილებსაც ჩამოაძრობდა, თმებსაც ღერა-ღერა დააცლიდა და ენასაც ამოაგლეჯდა.

მინდა მიყვარდეს თავი 45

ლევანს და ნიას მის დანახვაზე სიხარული გამოესახათ სახეზე,მათი ბედნიერება უკვე მწვერვალს აღწევდა და ეს იყო ყველაზე ლამაზი,ყველაზე საოცარი და დადებითი ემოციებით დამუხტული დღე,რომელიც მათი მეხსიერებიდან არასოდეს ამოიშლებოდა.შვილებს და შვილიშვილებს

გინდა მძღოლი გავაგიჟოთ?

გინდა მძღოლი გავაგიჟოთ? – ჩასჩურჩულა გიომ ანუკის. – როგორ? – ჩშშ.. ოღონდ არ დაიბნე და ამყევი. – კაი. გიომ თვალი ჩაუკრა, მერე სერიოზული სახე მიიღო და ხმამაღლა, მძღოლის გასაგონად თქვა: – ანუკი, მისმინე, რაღაც უნდა გითხრა… – რა იყო? – არ ვიცი როგორ

ერთად ყველაფერს შევძლებთ(8)

*** დილით -აააააააა-იყვირა ბოლო ხმაზე ელემ და მისი კივილით გაღვიძებული ნიკუშაც ძირს გადააგდო -ააააა რა ხდება?-არც მან დააკლო ყვირილი და ფეხზე წამოდგა რამაც ელეს კიდევ ერთხელ წამოყვირება გამოიწვია -ვაიმე მიიეფარე რამეე-უთხრა,საბანი გადაიძრო და მას

Dead Feelings - მკვდარი გრძნობები

ხედავთ ? ხედავთ რამხელა განსხვავება არის მათში ? თქვენთვის ალბათ არის. ერთი მხარე თქვენში აღძრავს სიამოვნებას, ღიმილს, ბედნიერებას და სიხარულს. მეორე მხარე კი უსიამოვნებას, უბედურებას, სიბნელეს, „ეშმაკს“ როგორც თქვენ უბრალო მოკვდავნი მოიხსენიებთ

ჩანახატი (32 თავი)

მინდია არაბული საღამოს დაპირდათ სტუმრობას. რა უნდა ექნათ ახალგაზრდებს? გოგოებმა ხინკლის კეთება წამოიწყეს, ტატო და ფარნა ჩვეულებისამებრ გიტარას „აკვნესებდნენ“, დანარჩენები ჯოკერს პარებში თამაშობდნენ სურვილებზე. სულ რაღაც სამი

მოუხერხებელი გამომძიებელი 9

-სოფია, მე და ლუკა, მარის კრებაზე მივდივართ და რაც დაგჭირდება მაგიდაზე დაგიტოვე. არ გადაიღალო! -დამიბარა დედამ. კარები დავკეტე და დივანზე კომფორტულად მოვეწყე. ლეპტობი ავიღე და ,,facebook"-ში შევედი. საძიებო ველში ლაშა ამილახვარი დავწერე და მის

ნოსტალგიის წუთი

ლექსებს გიყვები შუაღამის უნიჭო წამში, ირგვლივ იღვრება უკუნეთის შავი ზმანება და ჭირვეული, მოუთმენლად ვიღვრები ხმაში, რომ უკვდავება დაგიხატონ ურჩმა ქარებმა! და ისევ ვყვები უსაშველოდ დაღილ სტრიქონად, როგორ იღვრება სამყაროში უნიჭო ბანი, როგორ გამოაქვს

მოგონებების ზღვაში (სრულად)

მოგონება მრავალგვარია...ტკბილი,მწარე, სევდიანი, სიხარულით, ტკივილით აღსავსე... და მაინც, ჩვენი ცხოვრება წარმოუდგენელია მოგონებების გარეშე. ხანდახან ისე გვეძვირფასება მოგონებები, რომ ვერც ხვდებიტ, თუ როგორ გვიტყუებენ ისინი მოგონებების ზღვაში.