დედის მონატრება

ლექსი დავწერე მინდა მოგიძღვნა შენ გეუბნები დედავ, მე შენს წინაშე ვალს ვერ მოვიხდი ვერაფერს გავხდები ვხედავ.

მანდარინის სურნელება

ერთხელ თავისთან ამიყვანა. შემოდგომის წვიმიანი საღამო იყო. თითებზე ძლიერად მიჭერდა თითებს და ისე ავყავდი კიბეებზე. სახლში მარტონი ვიყავით. დედამისს წითელი ტუჩსაცხი მოპარა. გაღიმებული ჩემ წინ დატრიალდა, კაბის ბოლოები აუფრიალდა და მისი საცვალიც

უსასრულობა დროში [სრულად]

ნათლად წარმომიდგა თვალწინ, მისი გვერდული ღიმილი და სიმწრისაგან ტუჩი უნებურად მოვიკვნიტე. ისე მენატრებოდა, ისე, რომ უკვე გაგიჟებას ვიყავი.

ეშმაკი და ანგელოზი მეათე თავი

გოგონები თავს ძალიან უხერხულად გრძნობდნენ თუმცა არ იმჩნევდნენ, ქეთი არხეინად იჯდა სავარძელში და ცალყბად იღიმებოდა თან კი მე გადმომხედავდა და ჩემს „სიფათზე“

ჩემს გულში ხარ (3)

ესეც მესამე თავი, იმედია მოგეწონებათ... არც ისე დიდია, მაგრამ მეტის დაწერას ვერ ვასწრეებ- როდესაც გამეღვიძა ცხვირში სასიამოვნო სურნელმა შემიღიტინა.. ნიკას ხელი შემოეხვია და მის მკერდზე მიყრდნობილს მეძინა.. ის ის იყო ჩხუბი უნდა დამეწყო, როდესაც

პატრიოტი [5]

პატრიოტი-მომწონს შენი თმის ფერი-მიჩურჩულა ყურში მან და თმიდან სარჭი მომაძრო, გრძელი თმა რომელიც სულ შეკრული მქონდა გამიშალა. -კარგი, გავითვალისწინებ და ხვალვე გადავიღებავ წითლად-ირონიულად ვუთხარი და ბეჭებზე ხელი შემოვაწყვე როდესაც შავი

მენდე! გულს არ გატკენ... (თავი 1)

ამ შუაღამისას ნეტა ვინ იდიოტია, კარი რომ ჩამომიღო? გაბრაზებული ავდექი საწოლიდან, ხალათი შემოვიცვი და თმაზე ხელი გადავისვი, ცოტა რომ დამელაგებინა, შუქი ავანთე და საათს შევხედე, შუაღამის 4 საათი სრულდებოდა, კარზე ბრახუნი ისევ გაგრძელდა.

ერთად ყველაფერს შევძლებთ(6)

გამარჯობათ ბავშვებოო ნათლისღებას გილოცავთ მოგვიანებიით მიყვარხართ ძალიან ძალიან და დიდი იმედი მაქვს რომ მოგეწონებააათ♡♡♡ლავიუ აალ :Dლილე და ეკე მშვიდად მისეირნებდნენ ქუჩაში უკვე საღამო იყო და ერთი-ორი კაცი თუ გაივლიდა იქ,სევდიანად ლაპარაკობდნენ

მინდა მიყვარდეს თავი 30

მაპატიეთ ჩემო კარგებო და თბილებო დაგვიანებისთვის ლეპტოპის სატენი გამიფუჭდა და ვერ ვრთავდი ეხლაც ძლივს გავაკეთე და ამიტომ დაგვიანებისთვის ბოდიშს გიხდით,ამდენი რომ გალოდინეთ.

ჩანახატი (17 თავი)

ოცი წლის იყო ნიკა როცა დედა გარდაიცვალა, მიუხედავად იმისა, რომ ძმებს მანანასთან ხშირი კონტაქტი არ ჰქონდათ, მაინც უზომოდ სტკიოდათ და ენატრებოდათ.