თინი Nicol (თვით ემოციას)

სულ ყველაზე პირველმა მე შენი ნაწერი, რომ ვნახე, ჩამაფიქრა, ტანში გამცრა, რომ გენახა ჩემი სახე ალბათ შეშინდებოდი და იგრძნობდ ჩემ ცრემლებს, ტკივილს ასე პოზიტივით სავსე, ვერ ვინარჩუნებდი ღიმილს. მაშინ შემიყვარდი იცი... მაშინ მქონდა სულ განზრახვა

ფიქტიური (ნაწ.2 თავი 5)

ქორწილის შემდეგ მარიამი და თორნიკე თაფლობის თვის მოგზაურობაში წავიდნენ.ნინო და კაკი,კაკისთან სოფელში.გოგონები კურსელებთან ერთად ზღვაზე დასასვენებლად.თბილისში მარტო აკო და ანა იყო დარჩენილი,და კესოს სატრფო (აი ის ექიმი).ბავშვები დათასთან

ჩემი რეალური სეიყვარულის ისტორია

გამარჯობა, მე ანა ვარ გაგიკვირდებათ და 13 წლის :3 მაქვს ყავისფერი თმა, მუქი თაფლისფერი თვალები და ჩემი ასაკისთვის მაღალიც ვარ.ჩემი არაბიოლოგიური და-დიანა კლასელია.ძალიან გვიყვარს გართობა ისევე როგორც ყველას.ეს ისტორია კი რეალურ ამბებზეა

ორი ღამე (თავი 20)დასასრული

თავი ბერძნულ მითში ეგონა.. ამ წუთას არ არსებობდა რაიმე უფრო წმინდა და ლამაზი სესილის გარდა.. "სესილი, სესილი, სესილი:"იმეორებდა ყოველი ძარღვი მის სახელს და გრძნობდა რომ მისი სიყვარული ვენებში სისხლად დაუდიოდა, დნებოდა...

მომავლის იმედი (13)

სწორედ ახლა ვდგავარ ხიდთან,რის ქვემოთაც უსასრულოდ ღრმა მდინარე მთელი სიჩქარით მოედინება,რამოხდება ერთი ნაბიჯიც რო გადავდგა და ხიდიდან გადავხტე?სწორედაც რომ არაფერი!ორი დღის შემდეგ შეიძლება უფრო ადრეც ან პირიქით,გამრიყოს მდინარემ

ჩემი ძმის ძმაკაცი შემიყვარდა (1 მე-2 და მე-3 თავების გაერთიანება)

ვიცი ბევრი ვიბოდიალე ამ საიტზე, მაგრამ ახლა აგიხსნით რა მოხდა. სამივე თავი გავაერთიანე, რადგან პირველი ორი საიტმა წაშალა, მერე სხვა სათაურით დავდე ეს თავები. ახლა ისევ აღვიდგინე ძველი პანელი თუ რაც ჰქვია და გადავწყვიტე ისევ აქ დამედო ჩემი ისტორია

ეს დეკემბერია. ბოლო ჟამი ჩემი ყვავილობის.

ეს დეკემბერია.ბოლო ჟამი, ჩემი ყვავილობის.ვზივარ ჩემს მოქანავე სავარძელზე, წელზე ადიალი მახვევია. ჩიბუხის ბოლში გახვეულს, ძლივს ვახერხებ, შეთეთრებულ მთებზე თვალის შევლებას. სახლში ბუხარი ანთია, მაგრამ გარედან, ძირგამომპალი აივნის სიჩუმე, უფრო

არ შემიძლია,ვერ გელევი (8)

დღეს მნიშვნელოვანი დღე მქონდა,ჩემს სადამრიგებლოს გამოსაშვები ფოტო გადავუღე.ჩემი პირველი სადამრიგებლო რა საყვარელი პატარები მყავს.თუმცა კინაღამ ეს დღე უკანასკნელად მექცა,რომ არა ჩვენი ფოტოგრაფი,რომელმაც ფანჯრიდან ჩამოვარდნილი

სელემიტი (სრულად)

მეშინია. ღამე სიბნელე სიცივე. სიშიშვლე სითბო „დედამიწა მალე აფეთქდება“ - ამბობს ჩარლი. ჩარლი ჩემი მეგობარია. ძალიან კარგი მეგობარია. ყოველთვის დახმარება როცა მჭირდება მას მივმართავ ხოლმე და ის აუცილებლად მეხმარება. ის ჩემთვის ძმასავითაა. მიყვარს

4.54 AM

- ელოდები? - ელარჯს? - იცი შენ. ნუ იქლიბავ ტვინს. - არა. - ახალს და უფრო ძლიერს ელოდები? - არა. - კარგი ახლა. გულწრფელად. - გულწრფელი რომ არ ვიყო, გეტოდი ველოდები-მეთქი. - გეშინია. მესმის.