გალაკტიონ ტაბიძე - ვერხვები

ყოველთვის, როცა დაბერავს ქარი და ტყეს მთებისას გაიფრენს აფრად, ვერხვის ფოთოლთა თეთრი ლაშქარი აშრიალდება უშორეს ზღაპრად.

Blue Jeans (IV ნაწილი)

მერე რა რომ არასწორი იყო? მერე რა რომ ბევრ წესს არღვევდა? საშინლად სიამოვნებდა ყველაფერი და მზად იყო ასე სამუდამოდ დარჩენილიყო. იმ წამს ზუსტად იცოდა, რომ გიგა ბერიძე, ცუდი კი არა, ძალიან, ძალიან კარგი ბიჭი იყო.

არასდროს უღალატო მეგობარს 3

–მომისმინე ,ლილიენ არსად არმინდა გაქრე უბრალოდ ჩვენი სიახლოვე შენს გრძნობებს გაამძაფრებს და მე არმინდა ეს .არ ვიცი სიყვარული ისევ შემიძლია თუ არა -ლევან,არ მჭირდება შენი ფილმის ფრაზებით საუბარი,რატომ არ შეგიძლია მოგაჯადოვეს თოვლის დედოფლის ელფებმა

სრულყოფილი ნახატი 1

პარასკევი დილა გათენდა, ძალიან მეზარებოდა ადგომა, თვალები ძლივს გავახილე თუმცა რას არ იზამს კაცი თავისი მეგობრისთვის. მარიტა გახარებული გამოვარდა ოთახიდან, ყავის დალევაც არ დამაცადა ისე ჩამათრია დაბლა , დაქოქა მანქანა და წამში მოვწყდით ადგილს.

ბარიერი. -11-

კაბინეტში მაქსიმე შემოვიდა. კიდევ კარგი ვიჯექი, თორემ მოულოდნელობისგან ძირს მოვადენდი ზღართანს. ყველგან რატომ არის? ჩემს სამეგობროში -მაქსიმე, ლენუკას სამეგობროში - მაქსიმე, სამსახურშიც - მაქსიმე.. შევატყვე გაბრაზებული იყო, მოგვესალმა და ჩემ

რაც გინახავს, კიდევ ნახავ! (თავი 1)

"სიყვარული შოკოლადივითაა, სიამოვნების მიუხედავათ მარტო კალორიებისა და ზედმეტი ცხიმებს იძენ. ზუსტად ასეა გულში ჩაბუდებული გრძნობაც— თუ ბევრია ან ნერვიულობა დაგშავებს რამეს, ანდაც ოქსიტოცინის გადამეტებული დოზა!"

ოცნების მჭერი (16)

ნოემბერი იყო. დიდებულად აღმართული უზარმაზარი მთები, თამარის კოშკები, ლამარია და ენგური - ყველა ერთად შესცქეროდნენ სიცივის მიუხედავად, სიყვარულითა და ერთმანეთთან სიახლოვით გამთბარ ორი გულისწორის ფიგურებს.

ვისკი და თანამედროვე კონკია.(თავი VIII)

აუჩქარდა აჩქარებული გულისცემა და ლამისიყო გონებას დაკარგავდა. -ეს დ@#$%&$@ სიგარეტი გადააგდე,ადამიანო,არ გითხრეს რომ შენთვის არ შეიძლება? არ აგიკრძალეს? ან ზედმეტი მიხრა-მოხრაც არ აკრძალეს?

ბნელი დღეები (II)

ბნელი დღეები(II) მომდევნო დღეებმა ჩვეულებრისამებრ ჩაიარა, თითქოს ახალი ცხოვრება დავიწყე, მაგრამ წარსულიც თან დამდევდა. დილა იყო სადღაცას 8 საათი იქნებოდა. კარის ხმამ გამაღვიძა.

შეზღუდული შესაძლებლობები (2)

და ისევ წარსული..ყოველი დღე ერთმანეთს გავდა ივანეს მშობლებისთვის. დილიდან ღამემდე ნატალი იდგა რეანიმაციის ფანჯარასთან და უემოციო, უგრძნობი და გამოფიტული სახით და შუშის იქით უამრავ ელექტრო მოწყობილობაზე შეერთებულ საკუთარ 22 წლის შვილს უყურებდა.