უკანასკნელი თოვლი

90-იანი წლები. არვიცი, ეს წლები ზოგისთვის ტანჯვა იყო ზოგისთვის ტკბილი მოგონებები... ჩემთვის კი ორივე ერთად. 17 წლის ვარ და თბილისის ერთ-ერთ ეზოში ვცხოვრობ სადაც ვერასდროს მოიწყენ. ყოველ საღამოს უამრავი ბავშვი იყრიდა თავს ერთად რათქმაუნდა მათ მეც

you are my life (დასასრული)

როცა გავიღვიძე გავიგე როგორ ილანძღებოდა ვიღაც ნელ-ნელა ავდექი და კარებისაკენ ნელი სვლით წავედი როცა ხმა ვიცანი მივხვდი რო ჩემი ჩარევა იყო საჭირო თორე ალბათ მალე ჩემი ძმები ხელს აწევდნენ იმ კაცზე რომლის შვილმაც მათი და მოიტაცა და

გულმა იგრძნო (სრულად)

-გიორგი ადექი დაგაგვიანდება - დილით ანას ყვირილმა გამაღვიძამესიკვდილებოდა ადგომა და სკოლაში წასვლა მაგრამ იძულებული ვიყავი.-ჰოო ანა ვდგები - უკმაყოფილოდ ამოვიბუყუნე და ბალიშიდან თავი ავწიე.-რას გიგავს თვალები გაათენე ხო?

ერთხელ ზღაპარში..(1)

გამარჯობათ , მე ქეთა ვარ .. არ ვარ ცისფერთვალება ქერათმიანი გოგო ბარბის თოჯინას , რომ გავს . ერთი ჩვეულებრივი გოგო ვარ არაფრით გამორჩეული,შავი თვალები და გრძელი შავი თმა მაქვს, საშუალო სიმაღლის ვარ , 16 წლის არასდროს არ მყოლია შეყვრებული და არც

ღმერთებს გეფიცებით

გოგონა, რომელსაც საკუთარმა მამამ ბავშვობა და ცხოვრება წაართვა. ღმერთებს გეფიცებით -ერთი ორი სამი ოთხი,დედა დედა ნახე რამდენი ჩიტია თოვლიან ხეზე. -შვილო ეგენი ბეღურებია,ისინი ზამთარშიც აქ რჩებიან და არ მინდიან თბილქვეყნებში.

უკუღმართი ბედი...[ თავი მეოთხე ]

გამოიღვიძა თუ, არა რაღაც ტკივილის მაგვარი იგრძნო ყელში.. სულაც არეცნო მისი თავი სად ქონდა.. თვალები ზანტად გაახილა და მიხვდა, რომ სიმპატიური მამაკაცის მხარზე ედო თავი.. ოჰ ამ უკანასკნელსაც არ დაუკლია, მისთვის ხელი გადაუხვევია და თვითონაც მშვიდად

ახდენილი სიზმარი...?! (სრულიად)

თვალები... მას არ ენახა ასე გულწრფელად წყლიანი თვალები, საკუთარის გარა. მისი ბრწყინვალება, ღრმად ითრევდა იმ უსასრულობაში და თვალს ვერ სწყვეტდა ამ საოცრად ლამაზ თვალებს...მას პირველად ენახა, ასე აცრემლებული თვალები, რომელშიც თავის ანარეკლს

ტოპ-სამი ყველაზე ენაჭარტალა ზოდიაქოს ნიშანი

შვილდოსანი - ალბათ ყველაზე დაუკვირვებელია ამ სამეულს შორის. გული ბოროტი არც მშვილდოსანს აქვს, მეტიც - იგი მუდამ ორიენტირებულია სიკეთის კეთებაზე და უყვარს ადამიანების დახმარება, მაგრამ პრობლემას ქმნის მისი ხასიათის თვისება - ყოველთვის დაუფიქრებლად

მიყვარხარ დედი (საკუთარი ლექსიაა ეძღვნება ჩემ შვილს ილიას)

პირველად რომ დაგინახე დედი, ჟრპირველად რომ დაგინახე დედი, ჟრუანტელმა დამიარა ტანში_ სწორედ მაშინ მივხვდი თუ რას გრძნობდა. დედაჩემი მე რომ გავჩნდი მაშინ. ცხრა თვე მუცლით გატარებდი ჩემო, დავდიოდით ყველგან მუდამ ერთად; ახლა უკვე ხელის გულზე

ვნებებზე მოთამაზე [1]

ნიაკო გაათკეცებულ ენერგიასა და ჟრუანტელს შეიგრძნობდა.მუცელში რაღაც სიმაგრე იგრძნო.ცოტა ხანში შიშველ მუცელზე შეიგრძნო დათოს ხელი,რომელმაც ზურგიდან ნაზად მიიკრა და კისერზე შეახო ვნებიანი ტუჩები.გოგონას ისე ყნოსავდა,თითქოს ეს უკანასკნელი ყვევილის საამო