სკოლა ბავშვების წესებით [11]

გული შეეკუმშა. ასე სასტიკ რეალობასთან ახლოს ჯერ არავის დაუყენებია. აშკარად ისე ესაუბრებოდა ,როგორც ქალი კაცს და არა ერთი ადამიანი მეორეს... თავი ვეღარ შეიკავა საბნის ქვეშ ჩაძვრა და მთელი ხმით ატირდა. ნინიმ და მარიმ ერთმანეთს გადახედეს და

ჩემი ერთი ცალი ხარ! (7)

ვცდილობდი თავი შემეკავებინა,რომ არ მეტირა ქუჩაში.როგორც კი მივედი სახლში კარი გავაღე და ძირს მოვიკეცე.მტკიოდა ყოველი წამი რომელიც ბექასთან ურთიერთობაში დავკარგე.ადრე ყოველთვის პრინციპული ვიყავი და ახლა რა მჭირდა ემოციებსაც ვეღარ

წვიმა

წვიმა მოდის და ასველებს მთებს,წვიმა მოდის და მისველებს თმებს,წვიმა ტირილად მექცევა გულში,ჩაიღვენთება სანთლად ჩემს სულში.წვიმის წვეთები მამშვიდებს,როგორც-ძილის წინ დედის ნანა ნამღერი,წვიმას ვუყვები ჩემს ისტორიას და ერთად ვტირით ტირილს

7 რიცხვში 7 საათზე 7 ვარდი (თავი მე-10)

სისხლის გუბეში იწვა... ხელიდან მეცლებოდა... არამქვეყნიურ ტკივილს ვგრძნობდი... გაქვავებული ვიდექი და ჩემი ტყუილისგან გამოწვეულ შედეგს ვაკვირდებოდი. რამდენიმე წუთი ქვეყანას ვწყდები. ენითაუღწერელ სიძულვილს განვიცდიდი საკუთარი თავის მიმართ.

ვნებებზე მოთამაშე[6]

-ვინ ის?-ნიაკომ უემოციოდ ჩაილაპარაკა. -ვინ და დათო.ზურგით დგას. ეუცრად დათო მოტრიალდა და გოგონების დანახვისას,პირდაპირ მათკენ აიღო გეზი.

გახსოვდეს, რომ დედოფალი ხარ !! (1)

გადავედი და მათკენ წავედი ხან გენჯოს ხან ლუკას ძახილით, მაგრამ ხმას არც ერთი იღებდაა.. კაციშვილი არ ჭაჭანებდაა, ან ვინ უნდა ყოფილიყო შუა ღამის 4 საათი იყოო.. სიბნელე და სიჩუმე სუფევდა, შიგადაშიიგ რაღაც ხმები მესმოდაა სავარაუდოდ სიცილის ხან

ბარიერი. -5-

რამოდენიმე საათში სახლში დავბრუნდი, ოღონდ ტაქსით. ისეთი ნასვამი ვარ, საჭესთან ვერ დავჯდებოდი. სახლის კარი ჩუმად გავაღე, რომ მაქსიმე არ გამეღვიძებინა.

ჩემი ერთი ცალი ხარ! (6)

ლილეს კალთაში ჩამეძინა.. გონს მომიყვანა კარზე ბრახუნის ხმამ უცებ წამოვხტი..-ან რა ხდება ვინაა?-არ ვიცი ვნახავ ახლავე..ბექას ხმა მომესმა. -ანა გამიღე კარი!ვიცი,რომ სახლში ხარ.მისი ხმის გაგონებაზე უფრო ცუდად გავხდი.ლილეს ვუთხარი,რომ მას გაეღო კარი მე

ახალი მთვარე/New Moon

''ნაირ-ნაირი სახის ოცნებები გროვდებოდა ხოლმე ჩემს პატარა თავში.ზოგიერთი ხომ პირდაპირ გაოსაოცარი და ცოტა საშინელაბაც იყო. მახსოვს რელიგიურ დღესასწაულზე დედის ხელს ჩაჭიდებულნა მზგნებარე ქადაგება რომ მოვისმინე,იმ წუთშივე სიკვდილი ვინატრე,რათა ღმერთის

შენ გეკუთვნის...

მე არ ვაღმერთებ უბრალო მოკვდავს,შენში მე მხიბლავს თვით ღვთის იერი,კვლავ შენს სახელზე ავანთებ სანთელს,ღმერთს ვთხოვ რომ ვიყოთ სულ ბედნიერი!ვაღმერთებ მაგ შენს მომნუსხველ ღიმილს,მაბნევს ციმციმი შენი თვალების,ვერ ვძლებ უშენოდ უსიყვარულოდ,სულ მარტოდმარტო