მე შენში ვიკარგები...

შემიყვარდი... იცი როდის?!..აი, მაშინ სულ პირველად რომ მოგკარი თვალი... არ გჯერა?!..არც მე მჯერა... რას ვიფიქრებდი, რომ რამდენიმე წამიანი ჩაფიქრება რაღაც ახლის დასაწყისი იქნებოდა... მე ხომ არ ვიცოდი, არ მჯეროდა ამ გრძნობის....მერე, ნელ-ნელა, ისე რომ

ვისკი და თანამედროვე კონკია.(თავი VII)

გრძნობების დაკარგვა ჩემი აზრით არარეალურია,თუ გრძნობდი ახლაც იგრძნობ,სე არ არის,დღეს გიყვარდეს,ხვალ გაიღვიძო და აღარ გიყვარდეს,სისულელეა და მეტი არაფერი..ადამიანის დაკარგვა კი მეტად რთული ფილოსოფია და მეტადრე სულის ტკივილია... როდესაც ხვდები რომ

ვნებებზე მოთამაშე[11]

-დათო,დათო!-მეგობრების ხმა არ წყდებოდა..-ის-ის იყო რაღაც უნდა ეთქვა ბიჭს,როცა მარიტა წამოწია და თქვა,ჯერ კიდევ დამრჩა საჩუქარი. -ბექა,მოდი-უცნობი და სიმპათიური ბიჭი წინ გამოსწია და ნიაკოს შეხედა-ეს ბექაა,ჩემი შეყვარებული,ამ ამბავს შენი დაბადების

ჩემი ერთი ცალი ხარ! (10) დასასრული

ბექამ დამირეკა ჩამოდი ქვემოთ გელოდებიო.მეც უხალისოდ ჩავედი,მანქანაში ჩავჯექი და რაღაცეებს მეკითხებოდა ბექა. -ანუკ რა გჭირს? -არაფერი,უბრალოდ მეზარება ბარში ყოფნა. -არა მე შემიძლია მოგიტაცო გინდა? -არ ვარ ბექა ხუმრობის ხასიათზე მთელი გზა ხმა არ

ის რაც მინდოდა მეთქვა..!

იცი?!გუშინ ჩემთვის ძალიან საყვარელ ადამიანს საჩუქარი ვერ გავუკეთე.მინდოდა დედაჩემისთვის რაიმე ისეთი მეჩუქნა,რაც ძალიან დიდ სიხარულს გამოიწვევდა,მაგრამ ხელი შემოიშალა გარემოებებმა.და დღეს ხშირად დავფიქრდი უკვე:შენი დაბადებისდღე რომ ყოფილიყო ხო

ადამიანის ხელის გულზე ვარსკვლავები არ ირეკლება.

ბათინკები არასდროს მცმია.მთაში ვაპირებდით წასვლას და ფეხსაცმელებს ვეძებდით მთისთვის და მეგობარმა იშოვა სადღაც,ძალიან ძველი, მაღალყელიანი,მძიმე,მაგრად დაღრეცილი,შავი ბათინკები,მე კიდევ მქონდა,რაღაცნაირად თბილი და რბილი,სულ სულ ახალი,ბათინკის მსგავსი

"გიჟური ცხოვრება"

დიდი ხანია უკვე სკოლა დავამთვრე, ჩემი თავქარიანობით სწავლის გაგრძელება არ ვისურვე, ვნანობ მაგრამ რას გავაწყობ. ორი კვირის უკან 21 წლის გავხდი, ხოო დიდი გოგო ვარ. შეიძლება კარგი მოსწავლეც ვყოფილიყავი , უფრო პრესტიჟული სამუშაო მქონოდა და არა ეს

ფურცლებზე დაწერილი სიტყვები

ლითონის მონსტრში ჩამჯდარმა მვიარო სამყარო მეტი არაფერი მინდა ალბათ ამიტომაცაა რომ თუ თქვენ თვითმფრინავით მგაზვრობთ ერთ მარტოსულად მდგარ ლითონის სკამზე ფანჯარასთან მჯდომ ქალს დაინახავთ . ქალი ოცდააათი წლისაა .არც ლამაზი და არც უშნო

სკოლა ბავშვების წესებით [14]

მარი შესინებული იყო. ნინიმ თამუნას დაურეკა და ის იყო ყველაფერი უნდა ეთქვა,რომ ელენე უკან მობრუნდა რაღაც დამრჩაო და უჯრებში ქექვა დაიწყო. ნინიმარ სეიმჩნია ვისაც ელაპარაკებოდა და მხოლოდ ის უთხრა შენი ნახვა მინდაო. -ნინი მანდ ვინმე გისმენს და ამიტომ

Blue Jeans (II ნაწილი)

და იმ წამს როდესაც ისინი ერთმანეთს თვალებში უყურებდნენ,ისე ჩანდა თითქოს სამყარო გაჩერდა.ჩხუბი შეწყდა.ყველა გაქრა.და დარჩნენ ისინი. ორნი.ცისფერჯინსიანი და ცისფერთმიანი.-აახვიეთ აქედან და ამ გოგოს გადაუხადეთ მადლობა. - დაისისინა გიგამ, კიდევ