დედა...

საოცარმა გრძნობამ ამითრთოლა გული, უსასრულო ღელვით მომეძალა სევდა... შენ ხარ ჩემი ხსნა და ჩემი გაზაფხული, ახლა ტკივილამდე მომენატრე, დედა...! ფეხი ამრევია ვიწრო ბილიკებზე, თეთრი ფანტელივით ჩამომდნარა სული,

ჩემი სვანი (სრულად)

"- შენ, იცი, დიდი ილია ჭავჭავაძე თავის თანამემაულეებს რას ურჩევდა ხოლმე?... - ... - ჰო რა თქმა უნდა არ იცი.. რას და "თუ საქართველო ცოტათი მაინც გიყვარს,სვანეთში აუცილებლად უნდა წახვიდეო"... - ...."

მოგზაურობა უკან, მომავალში (სრულად)

ხლა როგორ მოიქცეს? მართალია თუ არა ეს გოგონა? ამის გასარკვევად მხოლოდ ერთი გზა არსებობს, გაბრუნდა, დაინახა როგორ მიდიოდა ერთ დროს მისთვის ძვირფასი ქალი თავის შვილთან ერთად ხელჩაკიდებული..სვლას აუჩქარა.. მეორე მხრიდან ამოუდგა გოგონას, მის პატარა

ოცნების მჭერი (5)

„ხვალ ბოლოჯერ ვნახავ, თუ სასწაული არ მოხდა და კიდევ არ შევხვდით ერთმანეთს“ - ცრემლებით აევსო თვალები დეას.მთვარის შუქზე ბრილიანტებივით ბრწყინავდნენ გოგონას თვალებში აკიაფებული ცრემლები.ჯაყელს გაეღიმა. -7 საათზე გამოგივლი, თუ

დაწყევლილი სახლი (ნაწილი II)

სახლს დიდი ეზო ჰქონდა, თუმცა თვითონ ორ სართულიანი იყო. პირველ სართულზე, დაბალჭერიანი მიწური ორი ოთხი ჰქონდა, მეორე სართულზე ხის კიბე ადიოდა. გრძელი დერეფანი სამ ოთახს აერთებდა. მაგულის ოთახი შემოსასვლელ კართან იყო. მაგულისთან რომ მივედი თავის ოთახში

ნენსი, მე შენ გგრძნობ! 3

გაკვეთილები დამთავრდა, მე სახლში წასვლა არ მინდოდა. დედაჩემს მესიჯი გავუგზავნე და ვუთხარი ქეთისთან მივდივარ-მეთქი, სინამდვილეში კი ლილეს დავურეკე და მოსვლა ვთხოვე. ისიც ათ წუთში ჩემს სკოლასთან იყო. მის მანქანაში ჩავჯექი და მივესალმე.

ნოემბრის წვიმა. "16"

-გიყვარს წითელი ღვინო? -ჰკითხა დანიმ. -ძალიან. - გაუღიმა მიამ და სასმლით სავსე ჭიქა გაუწოდა ბიჭს. -განსაკუთრებით, უხდება წიგნების კითხვას. -ხო, კითხვა რომ გიყვარს, შევამჩნიე. -გაუღიმა და წიგნების კარადას გახედა. -ახლა რას კითხულობ?

დაუვიწყარი (9)

საწოლზე ვიწექი და ისევ თორნიკეზე ვფიქრობდი.. ღმერთო, ვერაფრით ამოვიგდე მასზე ფიქრი თავიდან.შუქი ჩამქრალი მქონდა, სიბნელეში ვერაფერს ვხედავდი. მხოლოდ ძველი ხის ტოტები ჩანდა ფანჯარაში, რომელზეც შემორჩენილ თითოოროლა ფოთოლს ქარი

თორმეტი აპრილი (სრულად)

ის დღე იყო და ნიკა და ლინი ერთად სწავლობდნენ ერთად დადიოდნენ სკოლაში ერთად ისხდნენ ერთმანეთს ყველაფერს ეუბნებოდნენ ნიკა ლინს ყოველ დღე თეთრი ვარდების თაიგულს ჩუქნიდა ლინიც ძალიან ბედნიერი იყო თითქოს ფრთები გამოსხმოდა და დაფრინავდა ყოველ დღე

გაგიხსენებ,გპირდები (6)

კულონში ჩადებულ სურათებს კარგად დააკვირდა. თვალს არ ვაშორებდი მის თითოეულ მოძრაობას და გამომეტყველებას. იმედი იმისა, რომ რამეს გაიხსენებდა ფუჭი აღმოჩნდა. დიდი იმედგაცრუება ვიგემე. -ესენი ჩვენ ვართ? - იკითხა ისე რომ სურათს თვალს არ აშორებდა. -ხო,