The h3artless (2)

თამაში დაიწყო.. ლიზა და სანდრო გვერდი-გვერდ იჯდნენ და გამუდმებით ერთმანეთს კოცნიდნნენ.. რამდენჯერ გახედა ტაისიამ და იოცნება მათ ადგილზე ის და ზუკა ყოფილიყვნენ, მაგრამ მალევე მიხვდა რა გულუბრყვილო იყო და ოცნებებს თავი დაანება. სულ რაღაცაზე

ერთად.(4)

ველაფერი მოვუყევი ჩემს გოგოებს და აღფრთოვანებას ვერ მალავდნენ, რატომღაც ვერავის წარმოედგინა რომ ოდესმე მეც შემიყვარდებოდა ვინმე, თან ასე მალე. ჭამა რომ დავასრულეთ და დავისვენეთ ჯერ კიდევ 3საათი იყო დანინა აწუწუნდა. –აუუ საალომეე გეხვეწები დაურეკე

გაგიხსენებ,გპირდები (4)

ინსტიქტურად სალომესკენ გავექანე, მაგრამ დამაგვიანდა. მიწაზე უგონოდ, უმწეოდ ეგდო. სიცოცხლის ნიშანწყალი არ ემჩნეოდა. მის დანახვაზე თვალები დამიბნელდა, კინაღამ წავიქეცი, მაგრამ თავის ძლივს შევიკავე, გაფითრებული სახით სალომეს მივვარდი და მის გონზე

ზაფხულის ერთი ლამაზი დღე იყო 5

3 სართულიანი სახლის წინ ვიდექი და ვუყურებდი როგორ გადმოჰქონდა პროდუქტები რატის მანქანიდან, მალევე გააღო სახლის კარი და ყველაფერი შიგნით შეიტანა. მეც უკან შევყევი და უხმოდ დავჯექი იქვე მდგარ დივანზე. სახლში ციოდა ამიტომ არც მიფიქრია ქურთუკის

ფოტოებზე აღბეჭდილი ცხოვრება (5 ნაწილი)

ხომ არსებობს რაღაც მომენტი და გონია რომ ამაზე დიდი ბედნიერება არ არსებობს,არ არსებობს იმაზე დიდი ბედნიერება როდესაც საყვარელ მამაკაცს უძღვნი თავს და მისი ხდები.როგორც სულით ისე სხეულითაც და იცი რომ ეს გახდომა სამუდამო იქნება,შეუძლებელია რომ ეს

ნოემბრის წვიმა. "10"

-გავიყინე. -კანკალებდა მია. -მოდი, მალე გამოიცვალე, ტუჩები სულ გაგილურჯდა. -ზურგჩანთა მიაწოდა დანიმ და თვითონაც გახდა დაიწყო. -გავცივდებით.. -ამოიკრუსუნა გოგონამ და მშრალი ტანსაცმელი ამოალაგა. "კარავში ვართ, არინერვიულოთ." -მიწერა დანიმ

არ დაგთმობ(5)

დედაჩემი მირეკავდა.. მისი ნომრის დანახვისას მივხვდი როგორი ცუდი შვილი ვარ... რამოდენიმე დღეა მისთვის არ დამირეკავს.. _ხო დეე.. _ სად ხარ შვილო დაკარგული არ უნდა გამაგებინო შენი ამბები? გასკდა გული ნერვიულობით..

უკუნეთს უხდება რითმა ( მერვე და მეცხრე თავები)

ავტომობილმა სიჩქარეს უმატა, სუნთქვა შემეკრა, თითქოს ყელში მომებჯინა მთელი ცხოვრების ამაოება და სულ წამით, რამოდენიმე წამით ჩემს წინ სინათლემ გაიელვა. მხოლოდ წამი გახდა საკმარისი, რომ თვალწინ დამდგომოდა ჩემი თითქმის სიკვდილი, ჩემი რაღაც, ფერადი

გენერალი (ნაწილი მეხუთე)

ყველა საპატრულო განყოფილებაში გაგზავნა მიშკას ფოტოები , მთელი თბილისი და არამარტო ფეხზე იდგა , ამას ისიც დაემატა რომ შინაგან საქმეთა მინისტრის და თბილისის მერის მეგობარი იყო და ყველანაირად აწვებოდა უფროსობა კეკეს მალე ეპოვნა . -ბესო ვიდეო კამერების

- ვატო ვეკუა (ბინო)

უკვე საღამოვდებოდა მუსიკალურიდან რომ გამოვიდა, არ უყვარს ამ დროს სიარული, თბილისი დღეა საშიში და ღამე ხომ საერთოდ მაგრამ რა ქნას, სამწუხაროდ ძმა არ ყავს, აღარც მამა, ერთერთი ჩვეულებრივი სამუშაო დღე ჰქონდა მამამისს რომა კანონიერი ქურდების გარჩევაში