ვერეს მსხვერპლი(თავი8)

ისტორია,რომელიც სხვებისგან განსხვავდება...რითი? იმით,რომ აქ არსებული ზოგიერთი პერსონაჟი,ვინც მთავარ ფიგურას წარმოადგენს,რეალური ადამიანების განსახიერებაა... მანანა,ირაკლი,ლუკა და ნატალია....

მე შენ მიყვარხარ...

მე შენ მიყვარხარ ვიმეორებ სამ ლამაზ სიტყვას თუმცა ამ სიტყვებსაც ახლავს სასტიკი შიში, მე მეშინია რომ დაგკარგავ რომ ვეღარ გნახავ გთხოვ ნუ დამძრახავ ამ ფიქრისთვის არა ვარ გიჟი. თუმცა ამ გრძნობამ კი არია ჩემი არსება სასტიკი შიში შეერია უცებ

მაინც მოგარჯულებ(8 ნაწილი)

საავადმყოფოში კიდევ 2 დღე დარჩა. სერიოზული არაფერი იყო, ამიტომ ექიმებიც დათანხმდნენ მის მალე გამოშვებაზე. ბედნიერმა ჩაიცვა ტანზე და მარის დაუძახა. -ჰოუუ!(მარი) - შემოყო თავი ოთახში. -მე მზად ვარ წასასვლელად(კატო) -კაი, ახლავე დავუძახებ ბექას და

ორმაგი ტკივილი - {10}

- ცოტნე, გააჩერე - უცებ წამოვიყვირე. მოულოდნელობისგან უცბათ შეხტა და დაფეთებულმა გააჩერა. - ჰა რა იყო? რა მოხდა? ცუდად ხარ?

თეთრი მთვარე [2]

- კიდევ შევხვდებით, ძალიან მალე. - მიაძახა და სახლს გასცილდა. გაოგნებული კარგა ხანს გონს ვერ მოეგო. ბოლოს კარი მიკეტა და თვალებგაფართოებული, არეული ნაბიჯით შევიდა მისაღებ ოთახში. მოწყვეტით დაეშვა დივანზე და სივრცეს გაუშტერა თვალი. "რა სისულელეზდ

ფიროსმანიც ხომ ვარდებს ჩუქნიდა...! (თავი 5)

განა ვუყვარდი ყიფიანს?! მინდოდა დამეჯერა ეს მაგრამ ვერ ვიჯერებდი, გამა უბრალოდ ნაჩუქარი ვარდები სიყვარული იყო?! ის ხომ ყოველთვის ჩვეულებრივად მექცეოდა, მის არცერთ ქმედებასა თუ სიტყვაში არ იყო სიყვარულის ნატამალი... მისი ყოველთვის ცივი გამოხედვა, ამ

შენს გვერდით მირჩევნია...

თუ გამიჭირდება, შენს გვერდით მირჩევნია გაჭირვება, ვიდრე სხვის გრძნობას შევრჩე!.. თუ გამითენდება, შენს გვერდით მირჩევნია გათენება, მსურს დილას შენს გვერდით შევხვდე!..

მიყვარხარ წუთში სამოცჯერ! (თავი1)

გამარჯობა მე ანა ვარ, ანა ასათიანი, 15წლის, ვარ მაღალი, გამხდარი, თუმცა სპორტული აღნაგობით, შავგვრემანი საშუალო ზომის ტუჩებით, შავი თვალებით და ასევე შავი ფერის თმით. ოჯახში ერთადერთი შვილი ვარ და ამის გამო ძალიან განებივრებული.

უკუნეთს უხდება რითმა (მეხუთე თავი)

დღე ფეხდაფეხ მიჰყვა ღამეს, გადაება და გვერდიდან არ მოსცილებია. იმ დილით ჩემთვის არ გათენებულა, რადგან არავის უთქვამს გათენდაო. ალექსანდრე მოსაღამოვებულს მოვიდა, ისევ ვიწექი. საწოლთან ჩამომიჯდა და თმაზე ხელი გადამისვა. ხმა არ გამიცია.

ზღაპრული რეალობა (14)

-მაშინ ნუ მიმზეურებ ნახევრად შიშველ სხეულს,თორემ რაც გუშინ არ გავაკეთე დღეს ავანაზღაურებ-უდრტვინველად გასცა პასუხი და ქვედა ტუჩი კბილებს შორის მოიქცია. -უტიფარი და უტაქტო ხარ!-შეშფოთებულმა მიახალა და ჩქარი ნაბიჯებით გაიქცა ოთახში..