ცხოვრების გემო (15)

-მაინცდამაინც უნდა გავილეშო,რომ მოხვიდე ჩემთან? -მერი საერთოდ არ მეცინება -არც მე არ მეცინება! მესმის რომ რაღაც საქმე გაქვს,მაგრამ ხომ შეგიძლია სახლში მოხვიდე? 10 წუთით მაინც მნახო?-სიცილი ტირილში გადაეზარდა -ვიცი,რომ ძნელია მერი,მაგრამ სხვა გზა არ

აუცილებელი შემთხვევითობა {2}

ნატალი სიცილით რანჩოს ეძახდა,ვინაიდან აგარაკი დიდ მამულებს და რამდენიმე ცხენს მოიცავდა.ოჰ ჩემი გოგო ჩამოვიდა, აღტაცებულმა შესძახა კონსტანტინემ და დას ჩაეხუტა. იმის გათვალისწინებით, რომ ნატალი უკვე 5 წელი იყო რაც მშობლებს არ ელაპარაკებოდა,მისი

ჩვენი ქორწინება ჯოჯოხეთია!!! (9)

სახლში წავედი.. ეზოდანვე ვიგრძენი გემრიელი საჭმლის სუნი..-მგონი დღეს გავსუქდები..-ჩავილაპარაკე და სახლში შევედი.ბებო ცალი ხელით ხაჭაპურს აცხობდა მეორე ხელით კი ხინკალს ხარშავდა.. ფანჯარასთან მივედი და უკანა ეზოს გავხედე.. იქ პაპა იდგა მწვადს წვავდა

ნაბიჯები დათვლილია (5)

ცოტნემ ნიაკო ლიზასთან წაიყვანა... მან დაკვრა შეწყვიტა და ნიაკოს ჩაეხუტა... ალბათ იტყოდა როგორ მომენატრეო მაგრამ ვერ ახერხებდა....-ლიი.. წამოდი ახლა ვჭამოთ ! არ გშია?ლიზამ ნიაკოს ხელი გაუშვა, მაგიდასთან მივიდა და ფურცელი აიღო და რაღაც დაწერა....

უსახელო ისტორია

გამოეღვიძა. საათს რომ დახედა, ჯერ მხოლოდ ოთხის ნახევარიიყო . საშინლად წვიმდა . სავსე მთვარე ოთახში ურცხვად იჭრებოდა... -ეჰ მთვარევ, მთვარევ, შენ ხომ არ იცი რა ბედნიერებაა გიყურებდე.ვინ იცი საუკუნეების წინ რამდენი რომანტიკოსი ათენებდა ღამეს შენს

მენატრები 1

- ქრისტინე გაიღვიძე..ჩამესმა ყურში დედას ნათქვამი - რაიყო დე? ჩავედით უკვე? - კი...გარეთ გაიხედე,ნახე რა ლამაზი ბუნებაა.. ძალიან მიყვარდა ბაკურიანი და ზაფხულობით ჩავდიოდი ხოლმე დასასვნებელად...როგორც იქნა ჩვენს სახლამდეც მივაღწიეთ...როგორც კი

ფრთაშესხმული ანგელოზი - 10 - დასასრული

-ოპოპ ეგეთები ოთახში ... ბავშვებს ნუ გვიფუჭებთ ! - გადაიხარხარა დათამ და ორსულ ცოლს მუცელზე წაეთამაშა ... -თორე გაგვერყვნენ შვილები მუცლიდანაც და აქედანაც - აყვა ეერეკლეც და ქეთის ოდნავ გამობერილ მუცელს ტუჩებიით შეეხო შემდეგ კი თითებით თამაშ დაუწყო

ჩემი ხარ(6)

-რა უნდა იმ ლუკას ლიკასგან -მიყვარსო იძახის მაგრამ ეგეთი სიყვარული არ ვიცი მე -რატო რამე მოხდა -თუ საჭირო გახდა თვითონ გეტყვის -კარგი მე ველაპარაკე დღეს შევხვდებით დრო და დგილი იცის შუადღისას იმ ბიჭის სანახავად წავედი ვუთხარი პირისპირ მინდა

უკვდავი იები [1]

როგორც ყოველ საღამოს ახლაც ფანჯრის რაფაზე ვიჯექი და დათოვლილ ჰორიზონტს გავჰყურებდი... თუმცა დღეს განსაკუთრებულად ემოციური საღამო იყო.. თითქოს ყველა დაგროვილმა ტკივილმა და წყენამ ერთად იჩინა თავი... ახლაც ვფიქრობ.. ეს როგორ გამიკეთა.. მე ხომ მთელი

ჩემი ახალი კლასელი (1)

ყველაზე მეტად საშიში ის ადამიანია, ვინც ბევრს ითმენს ჩუმადაა და ყოველთვის მშვიდია , ყველაზე წარმოუდგენელს ის გააკეთებს რადგან მისგან არავინ არაფერს არ ელის ცუდს , როგორც დედაჩემი იტყვის ხოლმე “დაგუბებულ წყალში ბევრი ბაქტერიებია “. და დროდადრო