რამდენად ტკბილი არ უნდა იყოს ოცნება, რეალობა მაინც მწარეა [15]

- არა! - ისტერიკულად წამოვიყვირე. - ის მოვიდა. - დავამატე ბოლოს. - რა უნდოდა? - შედარებით მშვიდად მკითხა, მაგრამ ვეჭვობ, დიდხანს ვერ შეინარჩუნებს მას. - ბოდიში მომიხადა. - ვუთხარი სიმართლე. - რაა? აბა აქ რომ გკოცნის. - ახლა მეორე აწრიპინდა

ნდობის მსხვერპლი (სრულად)

მე ელენე ამაშუკელი ვარ. 24 წლის. რამდენიმე თვის წინ ფსიქიატრიულ კლინიკაში დავიწყე მუშაობა. 12 პაციენტი გვყავდა. ყველა 50 წელს გადაცილებული. მხოლოდ ალექსანდრა იყო 20 წლის. გოგონა ოთახიდან იშვიათად გამოდიოდა. სულ იჯდა და ხატავდა. მორიგეობის პირველ

ჩემი ახალი კლასელი (2)

საკმაოდ ბევრი ვიბოდიალეეთ როგორც ყოველთვის , ირაკლისთან და ლაშასტან ერთად ბოდიალი ალბათ არასდროს მომბეზრდებოდაა. მონატრებულები ერთმანეთს ზაფხულის იმ ამბებს ვუყვებოდიით ტელეფონით თქმა რომ დაგვეზარა და კარგად ვხალისობდით ჩვენს მიერ ერთად თუ გაკეტებულ

ტკბილო,მწარეს სეუყვარდი!(4)

*** -ნია დროზე იარე რა _ამოიბუზღუნა ელენემ და ტელეფონში ჩავრდნილ დაქალს მიუბრუნდა -ხო...ხო...მოვდივარ_ისევ ტელეფონში იყურებოდა და უაზროდ იღიმოდა -ღმერთო მიშველე_ჩუმად ჩაილპარაკა და თვალები გადაატრიალა...

( არა )ნორმალური მე!

ყოველთვის განსაკუთრებულად მიზიდავდა ღამე, სიბნელე, სიწყნარე და ალბათ ამან განაპირობა ჩემი დღევანდელი მდგომარება. ყველაფერი მაშინ დაიწყო 14 წლის რომ ვიყავი. მშობლები ავტოკატასტროფაში დამეღუპა. მე და ჩემი 15 წლის და დავრჩით ესე უამრავი ნათესავისა

მრბოლელი გოგონა (თავი 4-7)

- რაში? - ინტერესიანნი თვალებით შევხედ - იმაში რომ ჩემთან დაწვე - თქვა, შემომხედა და ტუჩი გაილოკა - რააა? - დავიყვირე მოულედნლობისგან - ხოო , აბა შენ გგონია მთელი 1თვვე მხოოლოდ შენი ცეკვით დავკმაყოფილდები? - გაოცებული თვალებით შემომხედა

ატეხილი გრძნობები 1

დაკრძალვიდან მოდიოდნენ, ორნი. ერთს მუქი ყავისფერი კაბა ეცვა, წელს ქვემოთ აზბორილი. სიგრძე კოჭებსა და მუხლებს შორის გაჩხერილი. იფიქრებდით, სხვისი, ნათხოვარი სამოსი აცვიაო. აშკარად, განივრად ადგა კაბა ტანზე, მისი სხეულის კონტურებს თითქმის არ კვეთდა.

ლიზა ჯაფარიძე (ნაწილი 5)

ცოტნე მივიდა და წაიკითხა: ' ცოტნე, მომისმინე .. მამას არაფერი არ უთხრა იმის შესახებ.. არ მინდა ინერვიულოს... თან მე სულ არ მეშინიე... იმ ფსიქოპატის მახეში აღარ გავეხვევი.... სიზმარში დედა ვნახე ... იცით რა ლამაზი იყო? შენ არ იცი..

ჩემი თუ არა აბა ვისი უნდა იყო?! (თავი 32)

როგორ მიყვარს ეს დღე. სკოლა მთავრდება, დღეს ბოლო დღეა. არაჩვეულებრივი ზაფხული მელის წინ, ნუ მე მინდა რომ არაჩვეულებრივი იყოს და იმედი მაქვს რომ აიქნება კიდეც. ცხოვრებაში არ ავმდგარვარ ადრე და დღეს სასწაული მოხდა, ადრიანად გავიღვიძე და

შარიდან შარში ~5~

ზედ შევაფრინდი ამდენი ხნის უნახავ დეიდაშვილს მართალია მე და ნატასაც ნერვებს გვიშლიდა მაგრამ მეც და ნატასაც მაინც ძალიან გვუყვარს მართალია ის იმედები რომლებიც ლაზარეს დაჭკვიანებაზე დავამყარე ჩამეშალა ისევ მისი