სადღაც გულის სიღრმეში (12)

შევედით თუ არა ყველა გეკითხებოდა რა დაგემართაო მაგრამ თედობ წავიქეციო თქვა და მეც არაფერი მითქვამს. ცოტახანში ალ,ექსანდრეც შემოვიდა გიოსთან ერთად. ჯერ ალექსანდრეს მიესალმნენ, შემდეგ ცოტახანს ისე ვიჯექით და ვლაპარაკობდით. სუპრას გავალაგებთქო ვუთხარი

მე და ის... ჩვენ (5)

-ბატონოო? ვინ გაგაცნო ერთი ლიზა აბა გაიხსენე -კაიჰო- გაიცინა და კარები გაიკეტა ლიზას კი მტელ სახეზე ღიმილი ეკრა მის დანახვაზე მეც სიცილი ამიტყდა. ლუკა წავიდა მე და ლიზა კიდე სამზარეულოში ვიყავით და რაღაც გემრიელობებს ვაკეთებდით, ლიზასი რა გითხრათ

ალექსანდრე თარხან-მოურავი (თავი 2)

-ნეტა შენ ვინ გეკითხება? -ჩაჯექი და ბევრს ნუ ტლიკინებ ! -უცხოებს მანქანაში არ ვუჯდები და მეც ირონიულად გავუღიმე -ბოლოჯერ გიმეორებ ჩაჯექი! -არა..ამის თქმა იყო რომ მანქანიდან გადმოვიდა ხელი მტაცა და მანქანაში ჩამტენა.

მეცამეტე თვე (13)

_რა..ა?-ობოლი ცრემლი ჩამოუგორდა ლოყაზე კალანდაძეს. მიხვდა, ცოტა ზედმეტი რომ მოუვიდა და ახლა ანაბელის შემორიგება მოუწევდა მისთვის სასიამოვნო ხერხებით, სწორედ ამიტომ უყვარდა გაბუტული!

შენმა სიკვდილმა გამაძლიერა! (თავი 2)

2 საათში საფლავზე ავედი, ჩემი დის კულონი წავიღე და მიწააზე დავდე, დავიფიცე კიდე ერთხელ, რომ ყველაფერს გავარკვევდი, კულონი დავტოვე, ასევე ჩემი გულიც, როდესაც ამ ადგილზე მივდიოდი ჩემი გული მუდამ აქ რჩებოდა, ყელში ბურთი მებჯინებოდა,რომელსაც ცრემლების

გოგონა 10000$-ად (მეხუთე თავი)

-უკვე მეგონა,რომ აღარ მიყვარდა მაგრამ დღეს რომ დავინახე მთელ ტანში ჟრუანტელმა დამიარა... -ვაიმე ამას რა ეშველება (ნიკა) -არ უნდა გაგვაცნო სარძლო? -ხვალ ხო მოდიხართ და გაგაცნობთ რა კომპანიაში...

ალექსანდრე თარხან-მოურავი (თავი 1)

მე ელენე მეტრეველი ვარ მაღალი შავთმიანი და ლურჯთვალება..ოჰოჰოჰ როგორ ვამაყობ ჩემითავით :მებობრები არ მყავს.დდედა მარიამი მამას გარდაცვალების შემდეგ მისი ფირმა მანდ გადაიბარა და განაგრძო მუშაობა. დედისერთა ვარ ბავშვობიდან ფულიანი მამიკოს გოგო ვიყავი

ბუხარში ალი გიზგიზებს

მოგიზგიზე ალი,რომელიც ბუხარში ანთია.ირგვლივ სიჩუმეა მხოლოდ ალში დამწვარი შეშის ხმა ისმის,რომელიც ყურს არ სიამოვნებს. ცაში ვარსკვლავები,რომლებიც არ ჩანან.დიდი მთვარე,რომელსაც ღრუბლები ფარავენ და არც ის ჩანს.არც ეს სიამოვნებს თვალს,მაგრამ მაინც

ჩემი აკო

გამარჯობათ მე ვარ მარიამ ჯინჭარაძე 18 წლის საშვალო სიმაღლის ყავისფერი თვალებით და ყავისფერი მოკლე თმით , ვცხოვრობ ბათუმში მყავს დედა- ანა და მამა- ლაშა სამწუხაროდ ვარ დედის ერთა,ყოველთვის მინდოდა მყოლოდა დედმამიშვილი რომელიც ჩემთან ერთად

მეტი ვიდრე სიყვარული 10

ბარში მივედით როგორც ყოველთვის ჩემთვის ფორთოხლის წვენი მოაქვს მაგრამ თავისთვის რაღაც მუქ სითხეს ირჩევს ყინულით.რაა ნეტა ეს? ალბათ სახეზე მაწერია...ან,ჩემს აზრებს კითხულობს,არც გამიკვირდება ის ხომ ჩემს თვალებსაც კითხულობს...