ჩემი თუ არა აბა ვისი უნდა იყო?! (თავი 24)

პროლოგი:ცხოვრება სავსეა მოულოდნელობებით! და მაშინ როცა არაფერს არ მოელი, ხდება რაღაც რაც შენს ცხოვრებას რადიკალურად ცვლის...!გაბრაზებული ლელუკა ოთახში შემოვიდა და ერთი მაგრად შემომიბღვირა, ეტყობოდა რომ მზად იყო დაუფიქრებლად მოვეკალი. ჩემი

სულს მოგცემ - 8

ქუჩაში სულ ქურდივით მიიპარებოდა ... სახლამდე ტაქსით მივიდა და სულ აქეთ იქით იხედებოდა ვაი თუ ვინმემ დამინახოსო ... რამდენიმე დღე ასე გაატარა სახლიდან არც კი გასულა ... ბავშვი კინაღამ შექანდა სახლში ... სანდრო და საბა იკკლებდნენ მთელ სახლს ...

მაღლა მთაში, ანგელოზი დავინახე!(3)

-გამიშვით!მუშტებს ურტყავდა მის წინ ასვეტილ 2 თავით მაღაც სხეულს, მაგრამ უშედეგოდ. ბიჭმა უფრო მოხვია ძლიერი ხელები და ისე ახლოს მიიკრა გულზე ელენა მთლიანად მიეყრდნო მის ცხელ სხეულს.მალევე მოხვდა სახეზე მისი ცხელი სუნთქვა შემდეგ კი მისი ცხელი

გამყრელიძე (17)

გზა მაგრად გაიწელა რა აღარ ვქენი მუსიკებს მოვუსმინე, ვილაპარაკე მარა მაინც ძილი მინდოდა, ფანჯარას ტავი მივადე და დავიძინე. რაღაც მძიმეს ვგრძნობდი, რაღაც ძალიან მაწუხებდა. თითქოს ლოდი მედო ზემოდან. თვალები რო გავახილე და გუგა

მონატრება...

მენატრები რაც არ უნდა ვუარყო რთული არის ეს ცხოვრება უაზრო,სიჯიუტე ბობოქარი დამჩემდა წარსულიდან დარდი ისევ გამთელდა. არ ვუტყდები ჩემ თავს რომ მენატრები და რეალურ ფაქტებს ვეღარ ავყვები.აირია ეს შავ-თეთრი ფიქრები ოჰ, უშენოდ ისევ ცუდად ვიქნები.სულის

მოედინება - გიორგი ბაზოიანი

წვეთი ორთქლდება მდინარე მოევლინება, წამად, წამში მიედ-მოედინება სანთლის წვეთი მოედინება თვალზე ცრემლი მოევლინება.

ღმერთმა შენი თავი მაჩუქა (თავი 6)

ვხედავ გეგას თვალებში სითბოს და სიყვარულს, რაც გულს მითბობს. და ღიმილი? ღიმილითაც რომ სიყვარულს ამჟღავნებს აი მაგაზე საერთოდ ვიკეცები. მისი ერთი შემოხედვა და მე ჩემ თავს აღარ ვეკუთნი. ის არის ჩემი წყარო უდაბნოში. მე მისით ვარსებობ და ჩემი ცხოვრება

ადექი და ჩამეხუტე, ყველაფერი გაპატიე (8)

არა უბედური არ ვარ, სიცოცხლის გაგრძელების სურვილს ჩემი შვილები სანდრო და ანასტასია მაძლევდნენ... ხოო სანდრო და ანასტასია, სანდრო უკვე 8 წლისაა ანასტასია კი 4 ... მე კი მე ეხლა სულ რაღაც 22 წლის ვარ ... და მაინც რა მოხდა 4 წლის წინ? -გვანჩაა...

ზღვა

ყოველთვის მეგონა რომ მე, ქარი და წვიმა ერთმანეთისთვის ვიყავით შექმნილნი.ახლა ქარია,ცივა და წვიმს კიდეც ოდნავ. თბილ საბანში გახვეულს მესმოდა,როგორ ღრიალებდა ქარი,კივილით როგორ აწყდებოდა ჩემს ფანჯრებს,მესმოდა ,როგორ რიტმულად უკრავდა წვიმა სახურავზე

ვარდისფერი სათვალე (6 თავი)

ჯერ კიდევ ხალხით სავსე ქუჩაზეც კი შორიდანვე ვიგრძენი მისი სურნელი. ჩამეღიმა. თუმცა დავინახე, მას სულაც არ ეღიმებოდა და ისევ დავსრიოზულდი. გადამკოცნა. და მერე... უცბათ... ძალიან ძლიერად მომხვია ხელები... ხმას არ ვიღებდი... არ მინდოდა გავეშვი...