ომგამოვლილები (თავი 15 )

"სანდრი, ოქროს ფეხა ეხლა თუ კი ამ წერილს კითხულობ, მინდა იცოდე რომ მომენატრე. არვიცი რა მჭირს ეს დღეებია უცნაურმა შეგრძნებბებმა შემიპყრეს. გუშინ ისევ იჩხუბეს ჩემმა მშობლებმა, სამსახური ისევ მიგვიანებს ხელფასს, ჩემი ლეიკოციტების დონეც ვერ არის რიგზე,

უთარიღო დღეები (14)

მისი ჩახუტება რომ ვიგრძენი,მეგონა მელანდებოდა და ჰალუცინაციები მქონდა. არადა არ იყო ასე. მართლაც მეხუტებოდა ზურგიდან, ხელები მუცელზე დაეწყო , თავი კი ჩემს კისერში ჰქონდა ჩარგული.

ვეღარსად წახვალ...(1)

ყველა ჩვენ გვეცნობოდა ნინიც გავიცანით შესანიშნავი გოგო აღმოჩნდა ნუ ერთი დღის კვალობის შთაბეჭდილება ასეთი იყო გამოსვლისას ნინის შეყვარებული დაქვხვდა მეგობრებთან ერთად ბარში მიდიოდნენ ნინიმ გადმოგვილაპარაკა რომ მარტო არ უნდოდა წასვლა და საღამოს ჩვენც

ეგოისტი ..21..

დილით საშინელმა თავის ტკივილმა გააღვიძა. თვითონ გაიღვიძა? არა! ვიღაცის განწირულმა კივილმა, ჯერ ვერ მიხვდა საიდან მოდიოდა, მერე მასზედ დადებული მძიმე საგანი არ აძლევდა საშუალებას ამდგარიყო. თვალები კარგად დაუჭა და შეეცადა რეალობას დაბრუნებოდა,

მომავალზე ყველა ფიქრობს (7)

არ ვაპირებდი ნახვების რაოდენობიდან გამომდინარე გაგრძელებას, მაგრამ "ლამაზმანმა" ისეთი შეტყობინება გამომიგზავნა არ შემეძლო თუნდაც მხოლოდ მისთვის არ გამეგრაძელებინა ეს ისტორია

დაბრუნება(11)

-ახლა რა იქნენა(ანა) -ჯერ ექიმთან უნდა წავიდეთ,ხვალვე(გიო) -კაი. -ისე გრძნობ რამეს?_გაუღიმა. -რას უნდა ვგრძნობდე? -რავი გული არ გერევა ან თავბრუ არ გეხვევა?

მეცამეტე თვე (2)

_უნდა გამოვასწორო ჩემი ყვირილი და ამაში ხელს ნუ შემიშლი!-ამოიბუზღუნა უკმაყოფილოდ მატათამ და უფრო კომფორტულად მოათავსა თავი მის ყელში.

მე და სიმარტოვე!..

ვიცი მოვა დღე,როდესაც არავინ არ შემიშლის ხელს..ვიცხოვრებ ჩემთვის მარტო,ყველა დღეს.იცით ძალიან მინდა წავიდე შორს...სადაც არავინაა..თუმცა შეიძლება იყოს ვინმე, ოღონდ არ ვიცნობდე...არავინ არ მტკენდეს გულს...როგორ მინდა წავიდე...გავცურო

ვინ ხარ ჩემთვის? - გიორგი ბაზოიანი

დარდი-ანი. ბევრი დარდია გული ვარდია, მეტია, გრძნობანი ეწია, გულში ვარდი ჩაეწია, სიხარულში რომ ბუნტი აეწია მაშინ გრძნობა წამებში გაექცია,, დარდები აეწია, ცხოვრებაში გაუცია და ჩაუცინია... ცხოვრება ღამე გაწირა ღამისა რომ ჯდება „მარტონი“ თქვი რა

რამდენად ტკბილი არ უნდა იყოს ოცნება, რეალობა მაინც მწარეა [8]

- რატომ არ მითხარი ანუკისა და აკოს შესახებ? - შედაფებით მკაცრად და ხმამაღლა გამომეორე კითხვა. წესით გაკვირვებისგან თვალები უნდა გადმომცვენოდა, თუმცა არაფერი მიგრძვნია და მოკლედ ვუპასუხე: - იმიტომ. - წამოთ ვკიდე კისერზე დაბერილ ძარღვებს თვალი და