ჩემი ცხოვრების ყვითელი ბარათი (15 თავი)

გიყვებით ამბავს იმ ბიჭზე ფეხბურთი, რომ ყველაფერს ურჩევნია. გიყვებით ამბავს ფეხბურთზე და მის სიყვარულზე…

მიწის ყივილი - თავი IV

მატილდამ ალამბარების სახლი ისე დატოვა, თითქოს უკან აღარასდროს უნდა დაბრუნებულიყო — და მაინც, ყოველი ნაბიჯი მის გულში ეკლებად რჩებოდა. მძიმე ხის კარი უხმოდ დაიხურა მის უკან, მაგრამ იმ კარს თან მოჰყვა ყველაფერი, რაც აქ დატოვა: სიყვარული, იმედი,

ბედის ირონია 1 თავი

-რა ხდება მარიამ გამაგებინე-მისი აღელვება გადაედო ანას და მანქანა სწრაფად დაქოქა. -გადავწყვიტე რომ გეგას გავშორდე -რაა?! შენ რა გაგიჟდი?- შეყვირა ანამ და მანქანა მკვეთრი დამუხრუჭებით გააჩერა- ხვდები მაინც რა შეიძლება მოყვეს ამ ამბავს? -ვხვდები!

წარსული არ გვტოვებს (IV თავი)

ადმიანები განსხვავდებიან ერთმანეთისაგან.ზოგს აქვს ძალა,ახალი ადმიანი უცებ და უეცრად  "თავსი" გახადოს.შემოუშვას - თავის ცხოვრებაში და დაანახოს საკუთარი თავი.ზოგიერთს კი არ შესწევს ძალაც კი,რომ გარისკოს და მისცეს როგორც საკუთარ თავს,ისე სხვას

მიწის ყივილი - თავი III

მაღალმთიანი აჭარის ღამე სხვანაირია. აქ სიბნელე უბრალოდ სინათლის არყოფნა არ არის — ის სუნთქავს, გისმენს, გითვალთვალებს. ქარი მთებს შორის დადიოდა და სასტუმროს ძველ კედლებს ეჯახებოდა, თითქოს გაფრთხილებას ცდილობდა.

ყველაფერი დასასრულით იწყება ( განადგურება /მესამე თავი)

ორივემ მას გავხედეთ, მანაც გამოგვხედა , მაგრამ ზუსტად ვერ მივხვდი ნიკომ თუ ნოემ. სამოსიც კი ერთნაირი ეცვათ და მაინც და მაინც იმ დღეს არ ატარებდა ნიკო სათვალეს. -მითხარი რომ ახლა ნოე გვიყურებს.

ერთხელ და სამუდამოდ. თავი1

როგორც იქნა ჩემს ოფისთან მივედი. ჩვენი თვალები კიდევ შეხვდნენ ერთმანეთს, კარგი დღე ვუსურვე და მანქანიდან გადმოვედი.კარი დავხურე, ნაბიჯები გადავდგი და ქუჩაზე გავედი. წამით ისევ უკან გავიხედე, მანქანა ნელა გავიდა, არაფერი განსაკუთრებული არ მომხდარა

მიწის ყივილი - თავი II

დემეტრე ალამბარი მაღალმთიან აჭარაში დაბრუნდა ისე, თითქოს საკუთარ ბავშვობაში , მაგრამ ბავშვობა აქ აღარ დახვდა. გზას, რომელიც ოდესღაც თავისუფლებას ჰგავდა, ახლა მძიმე ვალდებულების სუნი ასდიოდა.

პრობლემბი შამპანურთან თავი 2

— გრეის გრეისი გაჩერდა.
მართლა გაჩერდა თითქოს მუხლებზე მიწამ ჩაებღაუჭა.
ჯულსმა მისკენ გადახედა, მაგრამ გრეისი უკვე ვეღარაფერს ხედავდა გარდა სახისა, რომელიც წლების წინ მის სამყაროს ეკუთვნოდა. სახე, რომელიც ბავშვობის ზაფხულებს ახსენებდა.
სახე, რომელიც

ჩემი ცხოვრების ყვითელი ბარათი (14 თავი)

ადამიანებს რა გვამახსოვრდება განსაკუთრებით დიდ ხანს? სიხარული თუ ტკივილი? იქნებ სასიამოვნო შეგრძნებები? იქნებ სიყვარული? ბევრი რამ არსებობს რაც დიდ ხანს გაგვყვება ხოლმე, გახსენებისას, რომ ტანში ჟრუანტელად დაგივლის მოგონება, მაგრამ ალბათ ყველაზე დიდ