მწვირე (თავი II)

კაბინეტიდან გამოსულს ნიკო შეეჩეხა კიბეებთან. მოაჯირს მიყრდნობოდა მამაკაცი და ქვედა სართულებზე მომუშავე ოფიცრებს უყურებდა. ნაბიჯების გაგონებისთანავე შეტრიალდა მარიტასკენ.

The Whispering Woods (თავი || )

ანნამ ხელები აიწია. თითებზე ცეცხლის ნაპერწკლები აანთო — მისი ძლიერი, წითური მაგია. — ვინც არ უნდა იყოს…უკვე ძალიან ახლოსაა.

ჩვენ (3 თავი)

უკვე მანქანაი ჩავსხედით და სახლში მივდიოდით,ხმას არცერთი ვიღებდით,მანქანაში დაბალ ხმაზე ჩართული "back to me" არღვევდა,მე თითქოს ალექსანდრეს გულის ცემას ვუსმენდი

ჩვენ (2 თავი)

-რაღაცა უნდა გითხრა ოღონდ დამპირდი აქედან არ ადგები და ჩემი საათქმელის მერე არ წახვალ -.... -მპირდები? -გპირდები

სატყუარა ქარიშხლისთვის ( თავი 4 )

დილით ისევ სამზარეულოში იყო. მათი დამხმარის, ირინას, მოძრაობებს ადევნებდა თვალს. ჩაფიქრებულიყო…ფუტკრებივით ირეოდა მის თავში აზრები. ქალიც, თითქოს სპეციალურად, შემაწუხებლად ნელა ალაგებდა მაგიდას.

დიდი დასასრულის, პატარა დასაწყისი (თავი 2)

თუ მკითხავთ ყველაზე რთული პროფესია რომელიაო, რაც არ უნდა მიკერძოებელად ჩამთვალოთ, გეტყვით- ექიმითქო. იყო ექიმი, ეს ყველაზე დიდი პასუხისმგებლობაა.

შემთხვევითი შეხვედრა (თავი მეშვიდე და თავი მერევე)

ტელეფონი მაგიდაზე დადო. ხმა აღარ ესმოდა, მაგრამ სიტყვები მაინც ჩაესმოდა - „სახლში ვართ“. ეს სიტყვები, ნელა და მტკივნეულად ხვდებოდა გულში. ფანჯრიდან ღამე მოჩანდა - ბნელ, უძრავ ჰაერში საავადმყოფოს შუქები ირეკლებოდა, ისევე როგორც მისი ფიქრები. ნელა

გარიგება +18 - თავი 7

და უცებ, ყოველგვარი გაფრთხილების გარეშე, ვიღაცის უხეში ხელი ვიგრძენი ჩემს კისერზე. - ვეიპერები?! - მითხრა ვიღაცამ და გული კინაღამ გამიჩერდა. მამაჩემის ხელი დავინახე და ტკივილისგან ამოვიკვნესე. ხელს მთელი ძალით მიჭერდა კისერზე. მეგონა საბოლოოდ

დიდი დასასრულის პატარა დასაწყისი (1 თავი)

18 წლის ასაკში გავაანალიზე ,რომ უბრალოდ არ ვუყვარდით. არ იყო მზად ის ნაბიჯი გადაედგა, რასაც ოჯახის შექმნას ვეძახით.არ ვამტყუვნებ.

წარსული არ გვტოვებს (III თავი)

-ანუ შენ ხარ ამ ყველაფრის შემოქმედი....   —ჩაიცინა, კულონი გულის ჯიბეში ჩაიგდო და სახლში წავიდა.   მაშინ არ იცოდა, რომ ეს ინიციალები მთელ მის ცხოვრებას შეცვლიდა.      ხოლო იმ ღამით, როცა ელენეს საკუთარ საწოლში ეძინა — თავისი მზისა და იმედის