ელენე (მესამე თავი)

უფრო დიდი მოწიწებით ეამბორა ფაიფურივით თეთრ და ცივ ხელზე. თან რაგაც ამოუცნობმა მზერამ გაირბინა მათ შორის, რადიო ტალღასავით სწრაფად და შეუმშნევლად. გაიარა ტალღამ და სადგაც პეტერბურგში გაუჩინარდა.

პატარა გოგონა ზღვის პირას (მეექვსე თავი)

ლანას მის ყოველ შეხებაზე გული ერეოდა,მთელი ძალით ცდილობდა,რომ წინააღმდეგობა გაეწია თუმცა ეს უკვე შეუძლებელი იყო,მთელი სხეული ტკიოდა და თავბრუ კიდევ უფრო ძლიერად ეხვეოდა.ხვდებოდა,რომ განწირული იყო.

შენ რას გრძნობ?!(3)

-დღეს რაღაც ძაან სხვანაირი ხარ სანდრა, რამე ხდება?-ღიმილით მკითხა ლუკამ, თუმცა მე ჰო ვიცოდი ეს ღიმილი რო წარმოდგენებში ჩემს მოკვლას გულისხმობდა თუ ვეტყოდი რომ ვინმეს უნდა შევხვედროდი. -კლასელები უნდა ვნახო, დათა ჩამოვიდა და რამდენიმე უნდა წავიდეთ.

90-იანების ბავშვები (8 თავი)

-შენ აქ რას აკეთებ? მგონი დაცვა აღარ მჭირდება! -ისე სწრაფად მიაყარა წითურმა,რომ მამაკაცს გამარჯობის თქმაც არ აცალა. -და ვინ გითხრა,რომ შენს დასაცავად მოვედი?-მამაკაცის სერიოზული ხმა პალატაში სწრაფად

უკანასკნელი ღიმილი

შენ დგახარ მთის მწერვალში , იყურები სადღაც შორს , გაუზრებლად და იცი , რომ იქ ხარ , სადაც ხარ , ის ხარ , ვინც ხარ , მაგრამ არ ფიქრობ იმაზე , რომ შეიძლება ერთი წამი დასჭირდეს შემთხვევას , დაგიცდეს ფეხი და აღარ იყო , შეიძლება ერთი წამი დაგჭირდეს და

ნამსხვრევი დარჩა

უშენოდ ღამეა ჩუმი, დილა უღიმღამო გახდა. უშენობაზე ვწერ და ფიქრი შენს სახეს ხატავს. ვიცი არ მოხვალ და აღარც ველი, დღეს შენს ნაბიჯებს კართან,

ყველა'ფერი(თავი 12)

სახმში მისვლისთანავე ოთახში აიყვანა შემდეგ კი ანასთან დარეკა.გოგონაც მალევე მოვიდა ჭრილობა გაკერა და პრაკტიკებზე გაიქცა.ანანო კი დარჩა რადგან ტემპერატურა ეკონტროლებინა,თანაც ალექსანდრე სიგიჟემდე მოენატრა.მერე გადაწყვიტა წვნიანი მოემზადებინა.

არ დამივიწყო /თავი3/

-დღეს უკვე მერამდენედ შემხვდი,მითვალთვალებ?-თავისი ამაყი ტონით მკითხა. -სხვათაშორის ახლა გოგოების საპირფარეშოში ხარ და ეგ მე უნდა გკითხო.

სათამაშო (თავი 1)

-ბატონო დემნა არ..-სიტყვა ვეღარ დავამთავრე, რომ დამაბზრიალა და ისევ ამიკრა მკერდზე, წელზე ძლიერად შემომხვია ხელი და გაშლილი ხელის მტევანი ჩემს შიშველ ზურგზე აატარა. სუნთქვა შემეკრა, ხელი რომ გაეშვა ძირს დავვარდებოდი. რატომ მაგიჟებდა ასე?

მზარეულის დღიური 12

ნერვიულობამ მთელი სხეული მოიცვა. დასამშვიდებლად ერთი ჭიქა ღვინო დავლიე და მაგიდასთან დავჯექი. რვა საათისთვის ყველა სანთელი ჩამოღვენთილიყო, მეც სათითაოდ ჩავაქვრე თითოეული მათგანი და ისევ ვატოს კარზე დაკაკუნება გადავწყვიტე.