მებაღე (სრულიად)

დადას დიდი მწვანე თვალები ჰქონდა... ყველაფერზე დაკვირვება უყვარდა. საათობით აკვირდებოდა ხოლმე რასაც თვალს დაადგამდა, მერე კი იჯდა დიდ ხანს და ხატავდა, თან შესაფერის მუსიკას შეარჩევდა, ყურსასმენს მოირგებდა და ჩაეფლობოდა თავის შემოქმედებაში...

ასეც ხდება ხოლმე (მერვე თავი)

სიბრაზისგან აწითლებულმა გამომხედა და ჩქარი ნაბიჯით წამოვიდა ჩემსკენ .. ხელში ამიყვანა და თოვლში ჩამრგო, ახალი დარგული ნაძვისხესავით, თან თოვლს მაყრიდა .. -ვერგიტან, მეზიზღები ნიკა დვალო , მძულხარ.. ვკიოდი და თან ანას ხელს ვეჭიდებოდი, რომ

ფიქრებში დაკარგული

სიჩუმე ჩამოწვა. თაფლისფერი თვალებით დაჟინებით უყურებდა მაგიდაზე მდგარ ლურჯ ლარნაკს. სახეში ვუყურებდი. მისი ნაკვთები არაფერს გამოხატავდნენ, ისეთი გამომეტყველება ჰქონდა, თითქოს ყველაფრისადმი გულგრილი იყო. ერთხანს ვიფიქრე, რომ ჩემი არსებობაც კი

ქალავ წავიდეთ მთაში

მთის სიყვარული დაავადებაა,თუ ერთხელ შეგეყარა მერე თავს ვერ დააღწევ,სხვანაირი ხდები და სხვა სიწმინდეს ეძებ,სხვა სამყაროს, რომელიც მარტო მთებს გააჩნია...როცა მგზავრობით დაღლილი მთის ნაჟურს დაეწაფები,იქვე მწვანე ბუსნოზე წამოწვები.დაღლილს უცებ მთის

art

ხატვა ადვილია როცა არ იცი როგორ, მაგრამ ძალიან ძნელი — როცა იცი. ერთ მშვენიერ დღეს ერთ-ერთ ჩვენთაგანს გამოელია შავი ფერი, და ეს იყო იმპრესიონიზმის დაბადება. გამოვავლინოთ ხელოვნება ისე, რომ არ ჩანდეს ხელოვანი - აი, ეს არის ხელოვნების მიზანი.

მინდოდა

მინდოდა ლურჯი თვალების ქონა, როცა ოცნება დაიწყებოდა, რომ მათში შენი თავი გეპოვნა და არასდროს დაგვიწყებოდა ან თუნდაც ლაღი და მოხდენილი, ნატიფი ქალი ვყოფილიყავი, შენზე ოცნება რომ გამებედა, რადგან ჩემს თვალში ღმერთებრ იყავი;

მეტრო

უცნაურია მაგრამ მხოლოდ ახლაღა მომინდა ამის თქმა, მომენტის რომელიც რამდენიმე წილს უკან მოხდა, სულ რაღაც ორმა წუთმა დამამახსოვრა ის დღე თუმცაღა აღარ მახსოვს სეზონის რომელი პერიოდი იყო, ან რომელი წელი, მაგრამ მახსოვს ემოცია, რომელიც შემზარავი იყო.

სიგიჟე გადამდებია. (2)

აუ! ეხლა უროს მოვიტან და თავში ვუბრაგუნებ ამ ბაღანას რა! რაც შემეძლო სწერვულად ვუთხარი მეტი რაღა ჯანდაბა და დოზანა ვქნა?! -ქეთა მეცეკვე რა!-ყელზე ხელი მიიდო. ნეტავ იცოდეს რა დიდი სიამოვნებით გავუსვამდი ამ ყელში დანას...მმმმ. -თუ ამის მერე დაოკდები

აყვავებული საკურის მსგავსად

პირველად გიგრძენი, როცა ევროპის ერთ-ერთი შორეული ქვეყნის, ერთ-ერთი ქალაქის პატარა ტბის პირას ვისხედით მე და შენ და მთვარით განათებულ გარემოში ღვინოს ვწრუპავდით ვისკის ჭიქებით. ქუჩებიდან მოისმოდა აღფრთოვანებული ხმები... ბრავისიმო, ბელისიმო... ჩვენ

ცა ჯერ კიდევ ლურჯია

2012 წელი 12 იანვარი მთელ დღე ვსეირნობდი! არავის გავხსენებივარ, მშობლებსაც კი. მიკვირდა, ძალიან მიკვირდა, მაგრამ არ ვიმჩნევდი. სახლში მოწყენილი დავბრუნდი, ოთახში საშინელი სიჩული და სიბნელე გამეფებულიყო. -გილოცავ...... - უცბად ყველაფერი განათდა, ჩემი