როგორ განათდი

ვეღარ ვიხსენებ, მარადიულ ძილში გახვეულ ჩემს ლურჯ სამყაროს და ცის ცრემლით თვალებს ვისველებ, მოჯადოებულ ტყეში მძინავს, სადაც ხავსიან მიწას სხეულით შევეზარდე და ვერ ვიხსენებ

უსიყვარულოდ ეს ცხოვრება აღარ მჭირდება

და თეთრი ზეცა ნელა ბინდდება მე შენზე ფიქრი ისევ მეძახის, მე შენთან ყოფნა ძლიერ მინდება. შენი თვალების ნაცნობი ფერი მაკლია მაშინ და მენატრება, როცა მილეულ მზის შუქს შევცქერი არ ვიცი, ასე რად მემართება.

ქალის ქცევები, რომლებიც მამაკაცებს იზიდავს.

ქალის სექსუალურობა არ არის თანდაყოლილი რაიმე ნიჭი, ეს არის რაღაც მოხელთება, რომელიც ძალზედ მარტივია. ვინაიდან ის თანდაყოლილი ნიჭი არ არის, ის ყველა ქალს გააჩნია, უბრალოდ ბევრმა ჩვენგანმა არ იცის მისი სწორად გამოყენება. სექსუალურობაში არ იგულისხმება

ფერია

ეს არის ჩემი კიდევ ერთი ლექსი 'ფერია" აბა რასიტყვით თქვენ გადაწყვიტეთ როგორია ამ ლექსის დადებას ვაპირებ იუთუბზე და აი ყველაას აზრი მაინტერესებს მიდით შეაფასეთ და კომენტარებში რათქმაუნდა აზრი დააფიქსირეთ მიყვარხართ ყველა დიდი მადლობა წინასწარ <3

ყველაფერი. (2)

არასდროს დანებდე.... სიყვარულს ხომ საზღვრები არ გააჩნია? ხოდა იბრძოლე... გრძნობები არ ქრება... გრძნობებს კლავდნენ... კლავენ....და.... მოკლავენ... შენ შეძლებ შეაჩერო ეს! შეაჩერე გრძნობებზე თამაში! გახსოვდეს... ნუ ითამაშებ გრძნობებზე... ნუ იფიქრებ,

სიგიჟე გადამდებია. (1)

-მოვედი გეჟოოოო.-ხელგაშლილი შეუვარდა ქერა თავის დაქალს. -მოხვედი სიხ?-გაუღიმა შავგრემანმა დაქალმაც. -კი პატარავ. აბა დღეს რა გეგმები გვაქვს?-ხელები გაასავსავა ქერამ. -გიჟი ექიმი ხარ ფუმფულავ!-ბავშვობიდან ფუმფულას ეძახის შავგრემანი დაქალს, მაგრამ არც

S E C R E T/ ს ა ი დ უ მ ლ ო (სრულად!) (+15)

როცა წყალი გადავივლე, ახლა უკვე ჩემს, ოთახში შევედი და საწოლში ჩავწექი. ვიფიქრე ლილის დაველაპარაკებოდი და აქაურობაზე რაღაცეებს გავიგებდი, მაგრამ მას როგორც ჩანს სულ სხვა გეგმები ქონდა.–ჩემებმა დაიძინეს? –იკითხა და საწოლიდან წამოდგა. –ოთახში ავიდნენ,

საქანელა

სახეებს გარკვევით ვერ ვხედავ, გამოსახულება იდღაბნება მწვანე ხეების ფონზე, თითქოს ბუნება შთანთქავს ამ ქაოსს. ვცდილობ გავიგო რა ხდება, მაგრამ მხოლოდ გაურკვეველი ხმები მესმის: ვიღაც ხარხარებს, ვიღაც ტირის, ვიღაც კივის... სიჩქარეც უფრო ამძაფრებს

უჰაერობა (სრულიად)

ვინ ვიყავი?-ყველაზე ბედნიერი ადამიანი,როდესაც შემეძლო ყველაფერი. ვინ ვარ?-ცოტა არ იყოს რთულია ამ კითხვაზე პასუხის გაცემა. ეს ის დროა,როდესაც თავადაც არ ვიცი ვინ ვარ. ხანდახან მგონია ძველი მესგან მხოლოდ და მხოლოდ ფიტულია დარჩენილი და სხვა არაფერი,რაც

შთაგონების წყარო (VI-VII ნაწილი)

მისი თხოვნით, უკვე რამდენიმე საათში ქალაქს ვშორდებით და სადღაც სხვაგან მივდივართ, იმ ადგილის პოვნა გვინდა, რომელიც არც კი ვიცით სინამდვილეში არსებობს თუ არა, იმ საწყნარის შეგრძნება, რომელიც ასეთ ადგილებში სუფევს ხოლმე. მიუხედავად იმისა რომ არც ერთს