ამქვეყნიურ ჯოჯოხეთს მოგიწყობ +18 (10)

ყურებში ისეთი ხმა ჩამესმოდა თითქოს განგაშის ზარები რეკდნენ, ჭყვიტინა სიგნალიზაციას ჰგავდა, ძილს თავს ვერ ვაღწევდი მეგონა რომ მესიზმრებოდა ანდაც ჩვეულებრივ 6 საათი იყო და ვარჯიშის გამო გვაღვიძებდნენ, მაგრამ არ ჰგავდა ეს იმ სიგნალს რითიც 6 საათს

იძულებითი თანაცხვრბა (1 თავი)

-ნატა დღეიდან იმ კაცს ეკუთვნი...ნიკამ თვალებით მოასიარულე მამაკაცზე მიანიშნა და ამოიხვნეშა, ნატას იმდენად უაზროდ მოეჩვენა ნიკას ნათქვამი უნდა გადაეხარხარა როცა დაინხა ნიკას თვალიდან ცრემლი როგორ გადმოვარდა. მაშინ მიხვდა რომ რაღაც რიგზე ვერ იყო,

სასიყვარულო სურათები 16

შეგრძნებები...მაგიჟებს... გრძნობები... ვგრძნობ. მინდა რომ არ ვგრძნობდე.... მაგრამ შეგრძნებები რომლებიც გულიდან იწყება და მერე ასე მგონია რომ წისხლის თითოეულ წვეთს გადასცემს მთელს სხეულს... და ვგრძნობ ამ ყველაფერს... ტირილი მინდება ამდენი გრძნობებით.

აურებით ავურევთ

ჩემი გრძნობა შენს მიმართ, დაკარგული როდია, ახლა უფრო ხშირია შეცდომების დაშვება, ფიქრით თითოეულით აზრები რომ მოდიან, როგორ უნდა შემეძლოს ამ მომენტის გაშვება.

ცხოვრების გზები (თავი 2)

გათენდა. ჩიტების ჭიკჭიკმა გამაღვიძა. დღე სასიამოვნოდ დაიწყო. მაღვიძარას დარეკვას არ დაველოდე და ელენეს ოთახში ჩუმად შევედი. -ელენე გაიღვიძე -რაიყოოოოოო?? გაიზმორა და ძილი განაგრძო -გოგო გიომ დამირეკა!! ელენე მაშინვე წამოხტა. ხო მართლა გიო ელენეს

მთვარე

ვზივარ და ჩვენზე ვუყვები მთვარეს რომ ბედს სხვადასხვა მხარეს მივყავართ მოდი ჩემთან და მითხარი რამე თუნდაც უბრალოდ "მე შენ მიყვარხარ"! მე მხოლოდ ღამით როცა ბნელდება ღამით ვიხსენებ ბედნიერ წამებს

,,სახლი''

სახლი მინდოდა მქონოდა, უბრალო, ხის და ისლის. სასთუმლად ნუშის ბაღნარი, საბნად თიბათვის ნისლი, ბაღი მინდოდა მქონოდა თვალუწვდენელი ჩრდილით, გადავრეკავდი მინდვრებზე შავ-თეთრა კრავებს დილით.

ექსკლუზიურად ჩემთვის ხარ ბიჭო შექმნილი (5)

-რა მოხდა?-გაკვირვებულმა იკითხა ზურამ -ლილეს მანქანაში ჩაჯდომის ეშინია-მოკლედ აუხსნა გაკვირვებულ საზოგადოებას ვატომ -როგორ?-ყბა ჩამოუვარდა რამის დამიანეს -როგორ და მეშინია-გაბრაზებით გავხედე მარიამის ტყუპს -რატომ?-ძალიან ჭკვიანური შეკითხვა დასვა

Secret/საიდუმლო (თავი 13,14,15,16)

-ეს ვინ გაგიკეთა? - ასევე შეშფოთებულმა მკითხა და ხელით კისრისკენ მიმანიშნა. ო არა! წამსვე თმით დავიფარე ის ადგილი. -არავინ! - მაშნვე ვიუარე. -ანაბელ რა მოგივიდა?! - არ მეშვებოდა ლილი. -რაღაცას მივარტყი ქუჩაში რომ მოვდიოდი, არაფერია ლილი. -ანაბელ ნუ

სიტყვა

ა როცა სიტყვა ცისკროვან ცაზე გულიდან გასულ ფრაზებს დასახავს მაშინ ვიტყვი რომ ამაზე მეტი ამ ქვეყანაზე სხვა რამ აღარ მაქვს.. როცა დრონიც კი ფიალ ვნებებით