თვალებმა გაგცეს (3)

-და ვინ გითხრა რომ იქ წავალთ? - თქვა და წარბები ეშმაკურად აათამაშა. -ჰმმ, მართალი ხარ - მაშინვე მიუხვდა ჩანაფიქრს და თვითონაც გაეცინა. - ჩვენ ხომ აგარაკზე მივდივართ? -რა თქმა უნდა - თვალი ჩაუკრა მანაც და ორივე აკისკისდა.

ორი ჭიქა ვისკი (11)

მე და შენ ყველაზე კარგად ვიცით ასე მარტივად რომ არ მოხდება გადაყვარება... თუ საერთოდ მოხდება... არ ვიცი არ ვიცი. მთავარია მე მიყვარხარ, შენი სიყვარული კიდევ არაფერ შუაშია, ხომ გახსოვს?

წერტილი [1]

რაღაცნაირია, ისეთი, თითქოს დედამიწაზე მისნაირი მხოლოდ თვითონ იყოს. მოკლედ, კატუს, ისეთი გოგოა, რომ დაგაინტერესდება, რა ... -შენ, გაინტერესებს? -ყველას აინტერესებს. -მაინც, რა გაინტერესებს? - არ მოეშვა კატო.

აი ასე .. ყველაფერი ხდება (2ნაწ.3თავი)

დემეტრეს მანქანაში,არეულები,ეიფორიაში მყოფები იყვნენ.ასე წამებში ყველაფრის დალაგებას? - არცერთი მოელოდა.ძნელია მაინც ასე იოლად დაჯერება,ძნელია იმის გააზრებაც რომ სამ წლიან ტანჯვას წერტილი დაესვა,ძნელია იმის წარმოდგენა რომ დანგრეული ასე წამებში

უჟმური უფროსის წესები (თავი 1)

- რისი მადლობა აბა შენ იცი და ხვალ გელოდებით - უთხრა კულულა სანდრომ და მანქანისკენ დაიძრა. ელენეს გაეგიმა მათ გულწრფელობაზე და ტაქსი გააჩერა, იმით გახარებულმა რომ სამსახური იშოვა გადაწყვიტა მშობლები გაეხარებინა და მათი სახლისაკენ წავიდა და თან

უსათაურო

ერთფეროვნებასაც ხომ რაღაც ფერი სჭირდება ალბათ, რომ არ შეიღებოს ყოველი დღე ასე მუქად, ასე შავად. მე ალბათ ამდენ ფერებში იასამნისფერს ავირჩევ ისევ,. გაზაფხულის ფერია,ნორჩი იების, იასამანის კიდევ.

ისევ შენ (სრულად)

-ვინმე იყო აქ?-ჰკითხა ქალს,რომლის სახეც დამახსოვრებოდა ელიზას. -სიმპათიური მამაკაცი იყო,ძალიან მზრუნველი...ბავშვის მამა,ჰო? -არა,ის შვებულებაშია..ვინ იყო?-ინტერესი კლავდა ელიზას. -არ ვიცი,შემიძლია დავუძახო..ალბათ თქვენი ნათესავი ან..

ღირსების საფასური ( 7 )

-ჰე ადექი ახლა,პრინცის მოსვლის იმედი ნუ გაქვს-დივანის საზურგეს ორივე ხელით ჩააფრინდა და მძლავრად შეარხია. -როგორ მოვა პრინცი,როცა კოშკში გველეშაპი მიზიხარ-გაბრაზებული წამოჯდა და იქვე მიფენილ ხალათს დაწვდა. -მოიცა შენთვის კიდევ არ უკოცნიათ?-დაეჭვებით

მზისსხივისფერთვალება გოგონას

მზისსხივისფერთვალება ჩემო სამყაროს დასაწყისო, ჩითის მოკლე კაბითა და ლიმნისფერი გრძელი ნაწნავებით, შენს ერთ ღიმილში თვალდახუჭული გავცვლი მთელს ქვეყნიერებას. შენით იწყება ჩემი ყოველი ბანალური დღე და მხოლოდ შენ აძლევ მათ ფერადოვნებას ,

ბურუსით მოცული (1)

ხელი ბალიშის ქვეშ შევაცურე და იქიდან ახალი ტელეფონი გამოვიღე. ფეხზე წამოვდექი და თავი მოვიწესრიგე. მინდოდა ცოტახნით კიდევ დავრჩენილიყავი „ჩემს“ ოთახში, თუმცა უკვე ცხრის ნახევარი იყო და „ოჯახის“ წევრებთან ერთად უნდა მესაუზმა. არ მინდოდა მათი მყუდრო