ნოემბრის წვიმა I

"შთაგონება ბავშვს ჰგავს, მან არასდროს იცის როდის მოევლინება ქვეყანას." ღამით ისევ ხმაურმა გამაღვიძა. სახეზე ბალიში ავიფარე, რამაც, ხმაური ვერ ჩაახშო. ბალიში შორს მოვიქნიე და სიგარეტს დავუწყე ძებნა.. საათს დავხედე, გამთენიის 5 საათი სრულდებოდა.

რა იქნებოდა თუ... 1(თავი)

პატარა,რომ ვიყავი გერეთ თამაში ძალიან მიყვარდა.განსაკუთრებით მაშინ სახლში თუ არავინ იყო.შევიკრიბებოდით ხოლმე უბნის გოგო-ბიჭები და ხან დახუჭობანათი, ხანაც კი დაჭერობანათი ვიხალისებდით გულს.კარგი დრო იყო,თუმცა როგორც ყველა ჩვენც გავიზარდეთ და სულ

გამიზნული არსებობა (სრულად)

დერეფნიდან შემომავალი შუქი ელენეს სილუეტს კვეთდა ოთახის კართან. არაბული ცოლს მიუხლოვდა და სახეზე დააკვირდა. ნათლად დაინახა როგორ აენთო ელენეს ღიმილი თვალებში, თითქოს თხევადად იქცა თანდათან გადმოეღვარა თვალებიდან, ლოყებზე ლამაზი ფოსოები გაუჩინა და

ლურჯი მთვარე 12 თავი

- გითხარი, მედალიონში ჩემი გული ჩავდე-მეთქი და მხოლოდ ლოყაზე მკოცნი? - ხელი გულზე მიიდო და გაკვირვებით აწია წარბები. - გული ჩადეეე? - ახლოს მივიწიე და ხელი მკერდზე დავადე. - აბა გული რატომ გიცემს? ორივეს გაგვეცინა, მაჯაში ხელი ჩამავლო და გულზე

ორი ბაბნიკი (თავი 2)

-გიოო....აქ რას აკეთებ?აა!უი!ბოდიში ძალიან უაზრო კითხვა იყო შენხომ სულ აქ ხარ!! (ანანო) -იცი მე.. (გიო) -არ არის საჭირო რამის ახსნა შენ ხომ ჩემთვის აღარავინ ხარ!(ანანო) -შენთან სალაპარაკო მაქვს (გიო) - მე კი შენთან სალაპარაკო...(გიო) აღარ

წერტილი [2]

-რუსუდანი?! – „დაფიქრდა“ სანდრო. -ხო, - თავი დაუქნია მან, - მაღალი, შავგვრემანი ქალია, ლურჯი თვალებით. -რა იყო, ბიჭო, დაგევასა? - გადაბჟირდა სანდრო, - ეგ ის, მაგარი ნაშები რომ ყავს? -რა?! - გადაირია თორნიკე. -შვილები, რა გჭირს... - სიტუაციაში

პაციენტი [1]

_ შეგიძლია რომ მოკეტო ? _ ამოისისინა და ფუნჯი მაგიდაზე დააგდო . “ ადვილად ღიზიანდება , ფეთქებადი ხასიათი აქვს და ნებისმიერი დეტალი , რაც არ აწყობს , წყობიდან იყვანს “ . _ ამისთვის არ მიხდიან . ფულს საუბრისთვის მაძლევენ _ გულახდილად უთხრა და

როცა ის გამოჩნდა .. (3)

როცა ყველაფერი იცვლება ...-არვიცი რაატომ ხდება ესე, ბოლო 1 თვეა სულ ცუდ ხასიათზეა , ბაღში აღარ დადის ,ხშირად ოთახში იკეტება და ხმას არ მცემს ,საჭმელს არ ჭამს ,არც მამას ელაპარაკება, ბებია უყვარდა ძალიან ,იმასაც კი არ სცემს ხმას .ძალიან ვნერვიულობთ

არარაობებო ყველა ქვეყნისა, შეერთდით!..

ის დიდი იმედი, რომილიც ელვარებდა და ძალას მაძლევდა გაქრა. ჯერ კიდევ დილით ვანუგეშებდი, მხნეობას ვმატებდი ჩემს თავს და სიმწრის ღიმილით ვაცხადებდი , შენი გონება შენვე უნდა მართო მეთქი. სულ ასე მემართება, რამდენიმე საათიც კმარა ჩემი სულისკვეთება რომ

კუბიდონ,შე არასწორო!!

ყველაფერი მოკლე დროში მოხდა.იმდენად მოკლე დროში რამდენასაც ავტობუსი ანდომებს ჭავჭავაძედან დელისამდე.ხშირად წამიკითხავს სხვადასხვა ისტორიები,ხშირად კი არა ყოველდღე,თითქოს ნარკოტიკივით გახდა და დღის ჩვეულ მოვლენად.ხშირად ჩავფიქრებულვარ ამ