ეს სწორედ ისაა რაც შენ გგონია პატარავ თავი 7

ესღა მაკლდა-როგორც კი ტაქსიდან გადავედი ყველა მე მომაჩერდა, გათვალული ვარ, სწორედ ამ დროს რამდენჯერმე წავიბორძიკე და კინაღამ წავიქეცი, საბედნიეროდ კინაღამ... ყველას ეტყობოდა, რომ აშკარად მე მელოდნენ, მაკვირდებოდნენ, ბიჭები თმებს

დამაბრუნე სამოთხეში 2 (ჩამეხუტე)

ყველაფერი კარგი ოდესღაც მთავრდება,მაგრამ შეიძლება ამ სირთულეებმა სხვანაირად დაგანახონ სამყარო.ღმერთის მადლობელი ვიყავი , რომ ბოლომდე არ გამომაცდევინა ქუჩაში დარჩენილი მოზარდის ბედი. ყველაფრისდა მიუხედავად გამიმართლა, რომ იმ ღამეს

დრო მიდის

გადის დრო,თვეები წლები წამები წუთები მრავალი დღეები ცხოვრებაც მიდის უკვალოდ ქრება და მასთან ერთად ოცნებაც კვდება.თენდება-ღამდება,ღამდება-თენდება ვუყურებ ცხოვრებას ნეტავ რა ხდება?.დღეები ყველა ერთნაირია განსაკუთრებული

უნდა წავიდე (3-4 თავი)

მხოლოდ ამის თქმა მოვახერხე და გავითიშე... გონს როცა მოვედი უკვე დილა იყო, სისუსტეს ვგდძნობდი, მაგრამ სურვილის მიუხედავად უნივერსიტეტში უნდა მივსულიყავი. რას ვიფიქრებდი კიდევ ერთი საოცრება თუ დამხვდებოდა იქ მისულს...

მსოფლიოში ყველაზე დიდი მოცულობის ნაშრომი, სათაურად:რატომ არის სამყარო

იმიტომ, რომ ჩვენ ვართ პატარები. ანუ, ვპასუხობ კითხვას: „რატომ არის სამყარო ასეთი დიდი?“ დალახვროს ეშმაკმა, მე კი მეგონა, რომ სამყარო მხოლოდ ის იყო, სადაც ვცხოვრობ, რასაც ვხედავ... ნაწილობრივ მართალიც ვიყავი, მაგრამ, ნაწილობრივ, ეს არის

თათა (სრულად)

ერთი საოცარი ახალბედა მწერალი გვყავს საიტზე, რომლის სიყვარულის ისტორია რომ მოვისმინე, მივხვდი უნდა დამეწერა. საკმაოდ გაბედული ნაბიჯი იყო, მაგრამ გავრისკე... მომცა უფლება რაღაც-რაღაცეები შემეცვალა, ცოტა ჩემი ფანტაზიაც ჩავრეთე, თუმცა ყველანაირად

აჩქარებული გულისცემა (თავი მეათე)

მჩქმეტდა ან დამიანე მიღუტუნებდა. დღე მხიარულად გავატარეთ საღამოს კი გადავწყვიტეთ კაფეში წავსულიყავით მე დემე ნიკოლოზი და მარიამი. ასეც მოვიქეცით საღამოს მხიარულად ვატარებდით ნიკოლოზი და მე მარიამის და დამის ურთიერთობაზე ვხუმრობდით სულ და საპასუხოდ

მზის ჩასვლა (თავი პირველი)

ლიზამ გაუღიმა. ჩანდა ამ ორ გოგონას ერთმანეთი ძალიან მოეწონა. მათი ასეთი სწრაფი დაახლოებაც საერთო ტკივილმა განაპირობა, ორივემ დაკარგა საყვარელი ადამიანები.როცა ნინა და დათო სახლში დაბრუნდნენ ნინა მაშინვე თავის სახატავი ტილოსკენ წავიდა,

შენი თამუნია... დასასრული (თ.ჯ)

დრო გადიოდა... მეკი ისევ ისე ვიყავი, როგორც არასდროს, იმაზე ცუდად ვიდრე ოდესმე, და ვიცოდი, რომ ეს ის ბოლო წერტილი იყო დასახული გზისა, საიდანაც უკვე წრეზე უნდა დამეწყო სიარული, საიდანაც სხვა გამოსავალს ვერ ვიპოვნიდი, ან როგორ ?!..

შენზე ვფიქრობ!

შენზე ვფიქრობ! გელი, რადგან მზე აკლია ცას, ჩემს გულში კი კვლავ ლივლივებს სიყვარულის ზღვა... შენზე ვფიქრობ და ოცნების ზეიმია დღეს, რადგან მესმის სიხარულის და სიცოცხლის ხმა... შენზე ვფიქრობ! გნატრობ, რადგან შენ ხარ ჩემი სვლა! მენატრები და შევყურებ