ფულზე გაცვლილი ბედნიერება (14)

-ეს გოგო ან მოკალით ან რამე უქენით.. - მთელი სერიოზულობით თქვა ანამარიამ და წინ დამიჯდა.. - რა არ იცი გოგო ნუ გამაგიჟე.. ორი წლის ბავშვიც კი მიხვდება, რომ ერთმანეთი გიყვართ დ არა სიუსლელეს ამბბ.. თუ არ უთქვამს სიტყვა „მიყვარხარ“ ანუ არ უყვარხარ?!

ისევ შემიყვარე... თავი (25) ნაწილი (2)

რაც თავს გადამხდა სრული ჯოჯოხეთი იყო,მე თამამდ შემეძლია ვთქვა რომ სიყვარულის ჯოჯოხეთი გამოვიარე.ეს არ იყო უბრალოდ სიყვარულისგან მოყენებული ტკივილი და იარები,ეს იყო რაღაც უფრო მეტი,იმდენად დიდი რამ რამაც ძალიან ბევრი რამ მასწავლა და ბევრ რამეზეც

შენ ჩემი გახდები?! (თავი 14)

-ხო სწორად მიხვდი დადუშ,ნინო ჩემი ცოლია,იმ დღიდან რაც აქ დაიწყო მუშაობა,ასე რომ ის სხვას ვერასდროს გაყვება ცოლად და ზუსტად ქორწილის დღეს გაიგებს ამ ყოველივეს ისიც და მისი აკოც!.... და წარუდგება საზოგადოებას ისე,როგორც ჩემი ცოლი და არა იმ ვირაც

სიცივე უცებ იპოვნის ბინას...

სიცივე უცებ იპოვნის ბინას, თითქოს საათის ისრებსაც ყინავს, ვარსკვლავებს შორის გოლიათს სძინავს, ღრუბლის საბანთან ნიავიც ფრინავს.

ჩემი მცველი (თავი 2 )

ეესეც მეორე თავი იმედია მოგეწონებათ არ დაგავიწყდეთ თქვენი აზრის დაფიქსირება <3პირველი სექტემბერი. აკადემიაში პირველი დღე იყო და შესაბამისი სამოსი უნდა შემერჩია. შავი SkinnyJeans, ლურჯი ზედა, ტყავის შავი კურტკა და შავი მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი

ჩვენი დიდი ტკივილის მიუხედავად მაინც ვერ გავუგეთ ერთმანეთს

მე ანა ვარ,ანა ჯაჭვლიანი,17 წლის,ვცხოვრობ თბილისში,დედასთან,მამასთან და დასთან ერთად,ბევრი მეგობარი არ მყავს მაგრამ მყავს ბევრი ნაცნობი ,მყავს მხოლოდ ერტი მეგობარი რომელიც ჩემი არაბიოლოგიური და საულიერი ძმაა,ასევე ჩემი საუკეტესო მეგობარი და ადამიანო

მერამდენედ მეჯახები? (4 თავი)

-გიუნა.. როგორ ხარ? - ყელზე ჩამოეკოწიალა ვიღაც გოგო.. -არამიშავს ლანა შენ?-ამრეზით გაუღიმა, ნინა კიდევ იდგა გაავებული.. ცოტაც და მოკლავდა იმ გოგოს. -კარგად.. აუ მომენატრე, რამდენი ხანია არ მინახიხარ - ტუჩები გაბერა და „გაბუტული გოგოს“ იმიტაცია

მოიცა ... სერიოზულად? (თავი 7)

გარჩენენ და კოცნას გეხვეწებიან მეც ეგეთი ვარ? იოცნებე გაბრიელ,იოცნებე მე შენ რომ კოცნა გთხოვო,ანდაც დილის ინციდენტი გაპატიო.არ მიცნობ საერთოდ,არ იცი არაფერი ჩემზე,საერთოდ არაფერი .. არ ვგავარ მე სხვებს - დადარდიანებული ხმა ძლიერ ჩაეხლიჩა - არავის არ

ქუჩებში ვეძებ საახეებს... განსხვავებულს ერთმანეთისგან...

უკვე გვიანია, ფეხს იდგავს ბინდი, ვდგავარ და ვაკვირდები ქუჩებს, რომლებიც საშინლად მტვრიანია. ნახევრად ცარიელ ნაგვის ყუთებთან დაყრილ ნაგავს ვაშტერდები და მზერას გაძვალტყავებულ ძაღლზე ვაჩერებ, უეცრად სხეულში სიცივე მივლის და სისხლი მეყინება ,

სასჯელი (თავი 2)

თვალები სწრაფად მიწყლიანდებოდა და ვფიქრობდი, რა გამეკეთებინა რომ გადავრჩენილიყავი.. ყველა გასასვლელი ჩაკეტილი იყო, იქვე უბრალოდ ვიდექი და ველოდებოდი რომ რამე, ან ვინმე გადამარჩენდა..